Lost: Via Domus

Filmgames zijn meestal op voorhand al een verloren zaak. Toch kunnen ontwikkelaars het niet laten om bekende kaskrakers te verfilmen en hun pijlen te richten op het grote publiek. Daar is niks mis mee, want het is nog steeds één van de voornaamste bronnen van een volle bankrekening.

Velen van jullie zullen ongetwijfeld al een blik op de score hebben gegooid, dat kunnen we jullie natuurlijk niet kwalijk nemen. Ondanks het eindoordeel willen we jullie alsnog warm houden voor het verder lezen van dit artikel. Vooral de Lost-fans raad ik nog eventjes aan om hier te blijven, want de kans dat ze zich binnen enkele minuten naar de gameshop zullen begeven is ondanks alles toch vrij groot.

Via Domus, vrij vertaald in het Latijn als 'de weg naar huis' werd iets minder dan twee jaar geleden aangekondigd voor PC, Xbox 360 en PlayStation 3. Het klonk als muziek in de oren. Met in het achterhoofd houdend dat dit soort games meestal snel in de prullenbak belanden, stond deze titel desondanks hoog op mijn most wanted-lijstje. Dat ik een fan van het eerste uur ben, zal daar vast en zeker iets mee te maken hebben.

Jij speelt als Elliot Malow, een journalist die na een vliegtuigcrash zijn geheugen verloor. Na de crash wordt je op het strand geplaatst, met brokstukken en gewonden rondom je. Al snel herken je de eerste acteurs die we al eerder zagen in de TV-reeks. Allen hebben ze hun eigen zorgen en zoeken ze samen naar de reden van de crash en enkele onverklaarbare mysteries. De game is verdeeld in verschillende hoofdstukken, allen houden ze verschillende locaties en opdrachten in. Zo gaan je quests van het verzamelen van verloren objecten tot het onderhandelen met andere personages voor het krijgen van bruikbaar materiaal.

In het begin moet je bijvoorbeeld flesjes water ruilen tegen fakkels om de aankomende grot moeiteloos te doorkruisen. Leuk idee, maar toch missen we hierin diepgang en uitdaging. Ook leuk is het idee van het terughalen van je geheugen. Door fotomissies tot een goed einde te brengen haalt Elliot stap voor stap zijn verleden terug. In een waas fotografeer je bepaalde delen van je flashback voor het terugwinnen van je eigen verleden en dat van de crash. Door dit toch wel leuke element is het telkens uitkijken naar een nieuwe flashback. De rest van de gameplay brengt geen enkele meerwaarde aan het spelplezier van de game. Ook de actie is compleet zoek. Misschien toch één lichtpuntje: tijdens je trip door het bos moet je zien te ontkomen aan de welbekende zwarte rook, die jacht maakt op de overlevenden van de crash. Door tussen een bamboostruik te springen maak je jezelf onbereikbaar voor het mysterieuze monster. Wanneer je toch te grazen wordt genomen, dan begin je terug van het vorige checkpoint.

Het leukste aan de game is misschien wel de herkenbaarheid van de omgevingen en personages. Grafisch doet de game lang niet onder voor andere games in het genre. De gezichten zijn haast perfect nagemaakt, de - schaarse - effecten zien er allen top uit en ook de bossen en stranden zijn oogverblindend mooi. Ook op het gebied van muziek en geluid hebben we weinig aan te merken. Het steeds herkennen van deze zaken is dan ook de reden voor de Lost-fans om deze game een keertje te huren, want op een klein namiddagje spelen heb je het einde reeds bereikt.

Lost: Via Domus is een game die enkel door de fans zal geapprecieerd worden. Gamers die niet bekend zijn met de reeks, blijven beter ver weg van deze game. Want naast de leuke flashbackmissies en een te aanvaarden verhaal bevat het spel te weinig afwisseling, actie en diepgang. Te weinig om een volwaardige adventure-game te noemen.