One Piece: Odyssey

In Odyssey is het avontuur van de Straw Hats iets anders gelopen dan het verhaal wat wij kennen. Ergens na Dressrosa heeft de crew Law en de samoerai van Wano gedumpt en is het uitgekomen bij een mysterieus eiland dat omringd wordt door een uiterst onnatuurlijke storm. Luffy, zijnde Luffy, vreest het onbekende niet en wil niets liever dan het eiland verkennen. Nami kan hem niet tijdig stoppen, want voor ze het überhaupt kan proberen, worden ze meegesleurd in het weerfenomeen en ontwaken jullie op deze drijvende rots.

Dit oogt bekend

Toen ik Odyssey afgelopen jaar mocht proberen, stelde ik dat de scéne die ik had verkend zich vermoedelijk later in de game zou afspelen. Dit op basis van het feit dat de crew al grotendeels bij elkaar was, rond level veertig was en de meeste skills die we uit de anime kenden al tot hun beschikking hadden. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik deze exacte omstandigheden na een half uur spelen alweer terugzag.

Omdat de Straw Hats op dit moment in hun avontuur al dermate krachtig zijn, dat er nog maar weinig is wat ze een serieuze uitdaging zou kunnen bieden, heeft men geopperd om een klassieke trope boven te halen die we kennen uit onder andere Metroid. We mogen even proeven van de volledige kracht die we tot onze beschikking zouden kunnen hebben, maar raken die daarna door omstandigheden kwijt. De rest van de game zijn we bezig om deze terug te halen.

Foutje moet kunnen

De manier waarop zich dit in Odyssey afspeelt, is in de wereld van Memoria. Hierin beleeft de crew cruciale momenten van hun reis opnieuw, waarna ze een deel van hun kracht terugkrijgen. Specifiek kunnen fans van de serie uitkijken naar, obvious spoilers are obvious, Alabasta, Water Seven / Enies Lobby, Marineford en Dressrosa. Dit doen ze echter niet al mediterend. In plaats daarvan moeten ze Memory Cubes verzamelen, welke worden bewaakt door een viertal colossi die dit eiland hun thuis noemen. Dit leren ze van verkenner Adio, wiens overduidelijke onderliggende motieven de rode draad vormen van jouw avontuur in de echte wereld.

Dit avontuur zou logischerwijs de kern van dit spel moeten zijn. Immers zal niemand benieuwd zijn naar hoe de avonturen in Memoria af zullen lopen. Maar het duurt dik vijfentwintig uur voor het verhaal daar van de grond komt, terwijl de game je in geheel iets meer dan dertig uur van je leven zal kosten. Voor dit punt zijn jouw escapades op dit eiland weinig meer dan een manier om de verschillende herinneringen aan elkaar te knopen. Dit is spijtig, want in alle eerlijkheid vond ik dit segment van de game niet zo sterk. Odyssey verkoopt het veelbelovend door te stellen dat herinneringen wazig zijn en dat dingen daarom niet exact zullen lopen zoals je gewend bent. Maar zelfs de grote afwijkingen aan hoe het verhaal zich ontwikkelt, hebben feitelijk geen noemenswaardige impact op hoe het eindigt. Sommige zullen dit prima vinden en verwelkomen een kans om lekker nostalgisch te worden, maar persoonlijk heb ik dit nu wel vaak genoeg gezien in verschillende media. Daarnaast werd met name Alabasta erg langdradig door allerlei opvulling om de spelduur te rekken en een frustrerende hoeveelheid backtracking. Maar wie geen genoeg kan krijgen van deze locaties, zal zich ongetwijfeld helemaal op zijn plek voelen in deze wereld. De nieuwe karakters en vijanden stralen echt die typische One Piece-sfeer uit en doordat de voice actors weer hun gebruikelijke rollen vertolken en de art trouw blijft aan het bronmateriaal, voelt het alsof deze game zo een filler arc van de anime had kunnen zijn. Daarmee bedoel ik te zeggen dat het niet zo goed is als het echte werk, maar desondanks vermakelijk blijft.