Dat Onimusha 2: Samurai’s Destiny geen lachertje zou worden, dat was me al snel duidelijk. Niet enkel is de game behoorlijk duister van toon, met een dorp dat met grof geweld wordt uitgemoord door een gedemoniseerde Nobunaga Oda, maar eens jij als Yagyu Jubei daadwerkelijk zelf in beeld komt en je wapen trekt, wordt pijnlijk duidelijk dat dit geen makkelijk gevecht zal gaan worden.
Die zag ik niet aankomen
In de basis is Onimusha 2 geen moeilijk te begrijpen titel. Het is een vrij realistische hack and slash, waarmee ik niet doel op de setting maar diens combat. Hier vlieg je niet als een Kratos of Dante door hordes vijanden heen, maar moet je constant opletten hoe je jezelf positioneert ten opzichte van vijanden en wanneer je openingen ziet om uit te buiten. Een goede aanval kan een wereld van verschil maken, vooral wanneer je het op precies het juiste moment doet, maar hetzelfde geldt ook voor de tegenstanders. Een rake klap kan een groot deel van jouw leven opeisen en je linea recta terugsturen naar jouw laatste savepoint.
Dit gezegd hebbende, komt een groter deel van de moeilijkheid van het spel van de beperkingen van diens tijd. Onimusha 2 is namelijk geen nieuwe game. Het is een € 29,99 kostende remaster van een PlayStation 2-titel die de graphics stukken scherper heeft gemaakt, al kun je wel duidelijk aan de textures zien dat ze niet gemaakt zijn voor high definition. Verder is er onder andere een nieuwe moeilijkheidsgraad, zijn controls gemoderniseerd en zijn er verschillende quality of life features toegevoegd. Wat echter hetzelfde is gebleven, is een statische camera zoals we die kennen van bijvoorbeeld de eerste Resident Evil games, waarbij die verspringt als je een onzichtbare grens oversteekt. An sich geen probleem, ware het niet dat vijanden geen boodschap hebben aan die grens en je dus vaak geraakt wordt door iets buiten jouw zicht. Hiernaast maakt het sommige boss fights, met name een waarbij je door een kamer moet rennen terwijl je projectielen ontwijkt, veel moeilijker dan ze zouden moeten zijn. Dat was niet ongebruikelijk in het PS2-tijdperk en daar ik die nog regelmatig aanzwengel, ben ik dat nog redelijk gewend, maar het maakt de instapdrempel wel redelijk hoog voor jongere spelers.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie