Rise of Industry 2

De tutorial neemt je stap voor stap mee in de basis van het spel: olie oppompen, elektriciteit en water regelen, opslagplaatsen bouwen en transportlijnen inrichten. Alles voelt logisch aan en alles grijpt mooi in elkaar. Uiteindelijk leer je hoe je olie omzet in plastic, papier moet inkopen en beide samenbrengt in een multimediacomplex om videocassettes te produceren.

Toch voelt de tutorial onvolledig. Veel menu's en functies worden niet uitgelegd en je moet zelf ontdekken hoe ze werken. Dat zorgt voor een stevige leercurve, zeker voor nieuwkomers, maar tegelijk prikkelt het om te experimenteren.

Tijd voor het echte werk

Na de tutorial opent de campaign en komt de diepgang van Rise of Industry 2 pas echt naar voren. Ik begon met staalproductie: ijzererts uit mijnen, kolen via contracten en alles smelten in een metaalcomplex. Al snel bleek dat de stad me slechts een beperkte hoeveelheid water en elektriciteit leverde. Onderhandelen met de stad en investeren in uitbreidingen werd noodzakelijk.

Ondertussen lopen de kosten op: personeel moet betaald worden, vrachtwagens kosten geld en contracten zijn in het begin klein. Daardoor balanceer je voortdurend tussen investeren en overleven. Het spel moedigt aan om te netwerken, deals te sluiten en relaties op te bouwen om betere contracten binnen te halen.

Het leukste aspect van Rise of Industry 2 is de schaal. Je begint klein met één bron of fabriek, maar al snel bouw je ketens waarin tientallen grondstoffen en onderdelen samenkomen. Voor een auto heb je bijvoorbeeld staal, motoren, banden, verf en gehard glas nodig, elk met hun eigen productielijn en logistieke puzzel. Dat moment waarop alles eindelijk op rolletjes loopt en het geld eindelijk vanzelf binnenstroomt, geeft een enorme voldoening.

Besturing en interface

Managementsims op console hebben altijd een nadeel ten opzichte van PC: je hebt geen muis om snel door menu's te klikken. Rise of Industry 2 is daarop geen uitzondering. De game maakt gebruik van een systeem waarbij je met de D-pad door de hoofdmenu's bladert en vervolgens met de joystick het juiste venstertje of knop selecteert.

In het begin is dit vooral lastig omdat je niet meteen weet (of onthoudt) waar alles precies zit. De UI is vrij druk en gelaagd, waardoor je soms een paar keer verkeerd klikt voor je het juiste menu gevonden hebt. Dat voelt wat omslachtig en vergt oefening.

Gelukkig went het wel na verloop van tijd. Zodra je de logica doorhebt en de structuur begint te onthouden, gaat het bedienen een stuk vlotter. Uiteindelijk denk je er nauwelijks nog bij na en kan je je volledig focussen op de logistieke en strategische puzzel.