Saints Row 2

Het heeft free-roaming games geregend dit jaar. Met natuurlijk het fantastische Grand Theft Auto IV en Far Cry 2 en het matige Mercenaries 2: World in Flames hebben de fans van het genre genoeg voor hun kiezen gehad. Onlangs is echter ook het vervolg op Saints Row voor de Xbox 360 en PlayStation 3 uitgekomen. Een game die maar al te graag zijn spierballen laat zien naar de rest van de wereld.

Een riskante gok van Volition, aangezien Rockstar het fantastisch heeft gedaan met Grand Theft Auto IV, dat wereldwijd een score van 96% heeft behaald. Hulde dan ook aan Volition om met belachelijk makende trailers te komen. Zo kwamen ze vlak na de lancering van Rockstar’s paradepaardje met een filmpje dat een logische vraag stelde: ‘Zou je liever TV willen kijken in het spel dat je op je TV speelt? Of streaken in het openbaar, autosurfen of een stad besproeien met mest?’. Enerzijds geniaal, anderzijds gewaagd omdat GTA IV nou eenmaal een game is die barst van de details. Maar daar hebben de jongens van Saints Row 2 ‘schijt’ aan.

De game neemt zichzelf dus allesbehalve serieus en dat is in het begin van de game dan ook al snel te merken. Zo ontwaakt de hoofdpersoon uit het origineel na vijftien jaar uit een coma. Je hebt blijkbaar de explosie overleefd en bent toe aan een totale make-over. Vóórdat het doek van je ziekenkarretje omhoog gaat, krijg je een tal van keuzemogelijkheden voorgeschoteld. Naast het kiezen van je geslacht, leeftijd en ras, kun je je personage tot in de puntjes uitwerken. Van je gewicht tot je spiermassa en van de hoogte van je jukbeenderen tot de positie van je ogen. Allemaal aanpassingen die bekend zijn van deel één en in deel twee gaat dit gegeven nog een flinke stap verder. Zo kunnen we kiezen uit drie mannelijke en drie vrouwelijke stemmen (en voor alle zes de stemmen zijn alle dialogen in het spel ingesproken), meer dan twintig loopstijlen, tientallen beledigingen en complimenten die je kunt maken en vele make-up stijlen. De uitkomsten zijn hilarisch, aangezien ik vervolgens de straten terroriseerde met een dikke oma met een zware mannenstem en borsten waar je U tegen zegt. Later in het spel kun je ook je eigen gang vormgeven, inclusief de kledij en de crib.

Als je eenmaal klaar bent kun je de verhaallijn van Saints Row 2 volgen. Deze is in een notendop uit te leggen. Zoals bekend lig je in een ziekenhuis en staat er een lange celfstraf op je te wachten. Gelukkig komt Carlos, de broer van een oud 3rd Street Saints-lid, je redden en je helpen de uiteengevallen bende weer op te zetten. Samen met Carlos en de trouwe aanhanger Johnny Gat ben je de leider over de 3rd Street Saints en is het de bedoeling alle rivaliserende bendes op te ruimen. In tegenstelling tot het geweldige script van Grand Theft Auto IV hier geen boeiend stuk proza, maar in Saints Row 2 boeit dat niet echt.

De bendes in Stillwater, de stad uit het origineel die in dit deel voor 50% is uitgebreid, kennen veel variatie. Zo hebben we de Ronin (ninja’s), de Sons of Samedi (drugsdealers) en de Brotherhood (getatoeëerde, zwaargewapende jakhalzen). Voor iedere bende heb je een luitenant aangetrokken die je gevarieerde missies toedient. Zo moesten we een keer een vriendelijke huisvrouw bevrijden die een expert bleek te zijn in het maken van drugs. Of was het een keer de bedoeling om nucleair afval bij de kerncentrale te stelen om er een rivaliserende gang mee te besmetten. Hoewel dit soort missies ons al een (glim)lach wisten te bezorgen, komt de echte hilariteit pas bij de niet-verplichte opdrachten tot stand.

Elke niet-verplichte opdracht kent zes niveaus, zo wordt langzamerhand de moeilijkheidsgraad een beetje opgebouwd. Hoe verder je bij een opdracht komt, hoe meer respect, geld, punten en speciale voorwerpen je verdient. De opdrachten zijn allen ontzettend overdreven, maar des te leuker om uit te voeren. Zo kun je meedoen aan knotsgekke vechttoernooien, taxi chauffeur spelen, meedoen aan allerlei soorten races, jezelf omdopen tot huurmoordenaar of een verzekering afsluiten door je bijvoorbeeld voor de trein te gooien of door zoveel mogelijk schade aan te richten. Mijn persoonlijke favoriet blijft Fuzz: een opdracht waarbij je te werk gaat als een politieagent die samen met een cameraman knotsgekke ‘criminelen’ moet aanpakken. Zo dien je protesterende huisvrouwen in de fik te zetten en zul je vervelende streakers moeten doorboren met je kettingzaag. Het kan allemaal in Saints Row 2 en het is allemaal net zo leuk.

Natuurlijk geeft Saints Row 2 voldoende ruimte voor enkele vernieuwingen. Kon je in Saints Row enkel met auto’s door de stad heen scheuren, nu is het aanbod aan voertuigen drastisch vergroot: motoren, watercrafts, helicopters en vliegtuigen. In alle voertuigen kun je cruisecontrol aanzetten, zodat je tijdens het rijden de stad nog eens flink kunt teisteren. Ook is het mogelijk om iemand op te pakken om hem of haar daarna als menselijk schild te gebruiken. Of je gooit hem een winkel in of gooit hem voor de trein, dat kan natuurlijk ook en levert alleen maar meer respect op.

De vele winkels, gevarieerd van tattoo- tot juwelierszaken, versterken het feit dat er ontzettend veel te doen is in Stillwater. Tel daarbij de aanwezigheid van een fenomenale coöperatieve modus erbij op, en je krijgt oneindig veel spelplezier voor de prijs van één. Natuurlijk zijn er een aantal dingen die afbreuk doen aan het plezier dat je met Saints Row 2 beleeft. Zo scoort het grafische aspect onder de maat en is de game technisch gezien niet oké. Meermaals kom je die vervelende bug weer tegen of werkt de kunstmatige intelligentie (AI) weer eens niet naar behoren. Zo zien politieagenten je opeens niet meer staan en zijn ze daarnaast veel te makkelijk te omzeilen. Ook het plotsteling verdwijnen van gebouwen, auto’s en personages, ofwel het zogenaamde ‘pop-up-systeem’, zijn het gevolg van een bedroevende technische kant.

Een ander minpunt is de Nederlandse vertaling, die naar mijn mening echt verschrikkelijk is gedaan. De vertaling zit namelijk vol met spel-, stijl-, en grammaticafouten en daardoor kloppen zinnen niet meer. Het zijn van die dingen waar Grand Theft Auto IV geen last van heeft en dus ook beter in scoort. Ook de multiplayermodus van zonet genoemd biedt veel meer mogelijkheden dan dat Saints Row 2 doet, los van de coöperatieve modus uiteraard.

Conclusie

Saints Row 2 is een waardig opvolger van het origineel en misschien wel een mijlpaal in de sandbox-industrie. Nog nooit heb ik in zo een dergelijke game zo veel content gezien dat je er zelfs duizelig van wordt. Heerlijk om met al die mogelijkheden te kunnen ‘ouwehoeren’ in Stillwater, en wel met de optie om datgene met z’n tweeën te doen! Zo wordt die brute actie alleen nog maar bruter en wordt die leuke humor alleen nog maar leuker. Helaas is zowel de technische als grafische kant bedroevend, wat een enorm impact heeft op het eindcijfer van Saints Row 2.