Shaun White Snowboarding

De Game Awards komen er weer aan en dat betekent dat veel ontwikkelaars en videospellen prijzen in ontvangst mogen nemen. Natuurlijk hebben we de beste game-award en een award voor bijvoorbeeld de mooiste soundtrack. Maar is er eigenlijk een award voor de slimste zet van een ontwikkelaar? Mocht die er zijn, dan valt mijn keus zéker op Ubisoft. Niet omdat zij met het fantastische Far Cry 2 op de proppen zijn gekomen, maar omdat dankzij hun éindelijk weer een snowboardgame op de markt is gebracht.

Shaun White Snowboarding is de game die het dit jaar waar moest maken. Met Shaun White, een redelijk beroemde snowboarder en skateboarder, als mascotte maakte Ubisoft alvast een snelle start. Helaas hebben ze daar uiteindelijk weinig mee gedaan, aangezien Shaun White Snowboarding niet de game is geworden waar vele snowboardfans – waaronder ikzelf – op hadden gehoopt.

Het begint al met de besturing. Zonder enige uitleg of toelichting word je in het diepe gegooid en mag je zelf gaan uitvogelen hoe je snowboarder zich manoeuvreert op de sneeuw. De uitleg is dus vaag en de uitvoering te moeilijk. De controller voelt tijdens het spelen van Shaun White Snowboarding opeens niet meer goed en je krijgt de drang om hem neer te leggen en iets anders te gaan doen. De animaties die bij je acties komen kijken dragen hier een steentje aan bij. Zo zul je je boarder meermaals na het uitvoeren van een trucje onnatuurlijke stuiptrekkingen zien krijgen wanneer hij of zij weer op de grond aankomt.

Het is dus al moeilijk om de game fatsoenlijk te spelen, laat staan om de hoofdquest te volgen. Deze ‘hoofdquest’ is dermate dramatisch opgezet dat het eigenlijk niet het vernoemen waard is in deze recensie. Het is namelijk de bedoeling om op elke van de vier bergen munten te verzamelen. Nadat je twaalf munten heb verzameld en het gehad denkt te hebben, leert Shaun White je een nieuwe vaardigheid met als enige doel om jawel, meer munten te verzamelen. In totaal moet je dit een stuk of vier keer doen. In totaal zul je dus 48 munten bij elkaar moeten schrapen. Gelukkig helpen de skilift en de helikopter je hierbij en dat is maar goed ook. De game kent namelijk een gigantische wereld. Een lege wereld, want er zijn vrij weinig dingen te beleven.

Een hels karwei dus om op zoek te gaan naar de challenges. Deze variëren van het zoveel mogelijk punten scoren door middel van trucs tot het winnen van viermans races. Win je, dan ontvang je geld, waarmee je kleren variërend van jassen, broeken, schoenen, brillen, mutsen en handschoenen tot rugzakken, snowboards en bindingen kunt kopen. In totaal bevat de game meer dan 500 accessoires van de grote merken uit de industrie zoals Burton, Nitro, Oakley en nog vele andere. Alles is aan te passen en alles heeft invloed op de prestaties van je snowboarder. In Shaun White Snowboarding beschikt je personage namelijk niet over stats, maar is je kunde afhankelijk van je kledij. Het voltooien van opdrachten is dus erg belangrijk. Het feit dat de besturing hierbij roet in het eten gooit bezorgt mij nu nog een kater.

Ook je medespelers lijken hier last van te hebben. Ze komen namelijk vreselijk vaak vast te zitten en lopen/snowboarden zo door objecten en zelfs huizen heen. Zelfs jij krijgt te maken met dit soort ongein. Zo belandde mijn boarder op een gegeven moment onder de grond en stortte ten slotte neer op de grond. Het feit dat je niet kunt springen terwijl je loopt versterkt het gegeven dat Shaun White Snowboarding teveel gebreken in de gameplay kent.

Wat kwam ik van een koude kermis thuis toen ik dacht dat de online modus daar wel een stokje voor zou steken. De lag die bij een potje snowboarden komt kijken is immers gigantisch. Erg jammer, omdat het op zich best leuk in elkaar steekt. Met zestien man op één berg snowboarden klinkt sowieso al fantastisch in de oren. Tel daarbij op dat je sneeuwballen naar elkaar toe kunt gooien, en je komt tot de conclusie dat Shaun White Snowboarding behoorlijk veel potentie heeft. Het is alleen jammer dat de uitwerking gewoon niet gelukt is.

Daarentegen zit de game audiovisueel gezien wel snor. Op alle vier de bergen, die zich nestelen in Alaska, Europa, Park City en Japan, kom je namelijk erg mooie landschappen tegen. Oké, de game kent wat grafische gebreken zoals onduidelijke bomen en struiken, maar dat vergeven we Ubisoft bij deze. Ook dankzij het feit dat de soundtrack méér dan degelijk is bewijst dat ze goed hun best hebben gedaan om er een leuk sfeertje aan te geven. Je kunt zelfs eigen nummers in het spel importeren om vervolgens op je eigen muziek bergen te gaan verkennen!

Terwijl ik enorm enthousiast begon in de inleiding, eindig ik met een kater teleurgesteld in de conclusie. Shaun White Snowboarding is namelijk een regelrechte tegenvaller en kent gewoonweg teveel gebreken om tot een voldoende te komen. Zo is om te beginnen de besturing dermate onhandig en is de hoofdquest niet leuk genoeg om je te blijven boeien. Er was hoop voor een leuke multiplayer, maar de lag die hierbij komt kijken verstoort datgeen. Hiertegenover staat wel een sterke audiovisuele presentatie, maar zelfs die kan de game niet overeind houden. Desondanks eindig ik positief en krijgt Ubisoft alle steun van mij voor een eventueel vervolg, want er is potentie genoeg.