Skopje '83

Je wordt wakker in een soort van basis: geen geheugen, geen spullen, geen idee. Je gaat op onderzoek uit en hoort een stem. Die stem leidt je een zekere dood in. Daarna wordt je wakker in een soort van basis, geen spullen, geen idee, maar wel een geheugen van wat je net is overkomen. En dat zal nog wel vaker gebeuren. Totdat je opeens buiten de omgeving bent en zelf aan de slag moet. Ik had na enkele minuten al geen enkele motivatie meer om door te spelen, omdat alles in het begin zo volstrekt onduidelijk is en dat wordt gaandeweg, naar mijn idee, ook niet veel beter. Je pikt op je runs af en toe wat achtergrond informatie op, maar dat is zoveel tekst, dat wanneer je het wilt lezen je niet eens genoeg tijd hebt, omdat de game niet pauzeert als je in een menu zit. Sowieso ben ik niet een groot fan van lezen in games en dan doel ik vooral op achtergrondinformatie. Ik luister veel liever naar iemand dan door ellenlange teksten te moeten lezen.

Gameplay

Skopje '83 is een roguelike survival looter shooter. Dat betekent dat je elke run weer moet letten op je eten, drinken, rust moet nemen en dat elke run de grote stad veranderd. Wat mij betreft hadden ze dat survival-gedeelte er net zo goed uit kunnen laten. Dat heeft namelijk geen toegevoegde waarde anders dan frustratie oproepen. Dat de stad elke run anders is, merk aan het feit dat de loot op andere plekken ligt, de tegenstanders ergens anders spawnen en dat soort zaken. De stad zelf blijft intact zoals deze ontworpen is. De stad zelf is vrij groot en om dat te kunnen overbruggen, beschik je over een bus met de naam Dom. Deze bus is je vrijhaven en je vervoersmiddel door de stad heen, zodat je niet alles lopend hoeft te doen. In de bus kun je wapens craften, levensmiddelen maken en jezelf en de bus upgraden. Het zit vrij simpel in elkaar, maar je zult desalniettemin vaak genoeg zonder ammo komen te zitten.

Je tegenstanders zijn, bij gebrek aan een andere beschrijving, hersenloze zombies. De ene keer zien ze je nog niet als je voor hun neus staan en de andere keer zien ze je, bij wijze van spreken, nog als je achter een kerk staat. Daarnaast hebben vijanden schijnbaar allemaal uitschuibare farmen, want als ze naar je uithalen vanaf een meter of drie à vier raken ze je ook nog. Dit kan erg frustrerend zijn, aangezien jij ze vanaf diezelfde afstand nog niet met een stok kunt raken. De balans lijkt dus best wel zoek.

Audiovisueel

De stijl van Skopje '83 is als een comic book: cell shaded en matig gedetailleerd. In een eerder artikel over Skopje '83 vertelde ik over de vergelijking met Borderlands 4. Na het spelen van Skopje '83 wil ik mijn welgemeende excuses aanbieden aan Borderlands 4 en hun fans (waaronder ikzelf), want met die vergelijking haal ik de hele cell shaded-stijl van Borderlands naar beneden. Daar weten ze namelijk wel hoe dit mee kan werken aan de immersie. Skopje '83 heeft me op geen enkele manier de game in kunnen trekken, zowel op grafisch- als op audiogebied. De wapens klinken flets, de muziek is irritant en de stemmen zijn geforceerd Oost-Europees.

Daarnaast zijn de laadtijden van deze game ook echt niet meer van deze tijd. Ik speelde de game op laptop met een 4060, 32GB geheugen en een NVME2.0 SSD. Grotere en complexere games dan dit draai ik zonder enige issues, maar ik kon koffie malen, zetten en drinken tijdens het laden van de game. Oké, dat is misschien wat overdreven, maar het geeft wel mijn punt weer. Als je eenmaal je koffie op hebt, dan draait de game zelf wel soepel.

Conclusie:

Zoals ik in mijn introductie al aangaf, ben ik niet echt te spreken over Skopje '83. De game is saai, bevat vrijwel geen manieren om je echt in de game te trekken en te houden. Qua audio ontstijgt het niet de middelmaat en grafisch is het simpelweg te euhhh.... simpel. Gelukkig is de game verkrijgbaar voor zo'n vijftien à twintig euro, want de laadtijden vragen om koffie en die is, zoals we allemaal weten, vrij duur momenteel.