Super Mario 64 DS

Bij een nieuwe handheld van Nintendo hoort natuurlijk een nieuwe Mario, nou ja, nieuwe, hij is misschien al wat oud. Super Mario 64 DS is namelijk het vervolg op de veelgeprezen game op de Nintendo 64, alleen dan uitgebreider. Ik ben niet van plan deze twee versies veel te vergelijken, simpelweg om de reden dat het erg verwarrend kan zijn. Maar genoeg gezeverd, straight to the game…

Een adventure zou natuurlijk geen adventure zijn als er geen verhaal achterzit. Deze keer geen moord, ook niet zomaar in het rond schieten, maar hoe verassen ook, Mario! Gelijk als je de hoofdmode opstart wordt je door Princess Peach naar het kasteel geroepen, ze heeft namelijk een cake voor je gebakken. Mario, Luigi en Wario haastten zich natuurlijk naar het kasteel, maar Yoshi zit te slapen, waardoor hij ongewild een ramp voorkomt. Wat blijkt nou, terwijl Yoshi lag te slapen, en de rest aan de cake zat, is de kwaadaardige Bowser binnengedrongen, en heeft alle macht overgenomen. Jouw taak om al de 150 gestolen sterren terug te vinden, maar vooral toch ook om je vrienden uit de klauwen van die boosaardige Bowser te krijgen.

Zoals je eerder hebt kunnen lezen, in totaal moet je maar liefst 150 sterren uit de hoge hoed toveren, maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Je zult in uiteenlopende levels die sterren moeten verzamelen, dit doe je door bijvoorbeeld je een baan te wegen door een waar doolhof van obstakels, of door bv. 8 red coins in een level te halen. Over het algemeen zit de variatie er wel redelijk goed in, maar zo zal je in elke wereld minstens twee dezelfde opdrachten hebben, wat toch wel weer jammer is. Ondanks diezelfde opdrachten zijn de werelden totaal verschillend, ze variëren van de sneeuwtoppen van cool, cool mountain, tot het spookkasteel van Big boo’s haunt, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de tal van geheime levels die in het kasteel verborgen zitten.

Mario was het enigste personage wat je in de Nintendo 64 versie kon bespelen, maar gelukkig voor ons, heeft Nintendo daar nog een schep bovenop gedaan. Naast Mario kan je nu ook de eerdergenoemde Yoshi, Luigi en Wario besturen, en elk heeft zo zijn specialiteiten, ik struin ze allemaal even af. Allereerst uiteraard Mario, deze besnorde loodgieter heeft als extra’s dat hij kan vliegen, zweven, en een welbekende muursprong kan maken. Yoshi kan onder andere zijn opgegeten vijanden in eieren veranderen, vuurspuwen en een trappelsprong maken. Dan Mario’s partner in time Luigi, hij heeft onder andere zijn onzichtbaarheidskracht, de achterwaartse salto, de trappelsprong, en niet te vergeten, hij kan over water rennen. Als laatste komen we bij onze sterke vriend Wario, hij heeft de Wario stoot, Metal power, en hij kan zijn vijanden rondslingeren.

Nintendo staat bekend om zijn vernuftige, en zeer uitgewerkte details, en die hebben ze dus ook in deze game gestopt. Zo zul je elk van de specialiteiten van de personages moeten benutten, wil je alle sterren halen, dit zorgt voor een geweldige interactie in het spel. Maar behalve dat zijn er natuurlijk veel meer van dit soort vernuftigheden in het spel, kortom, een genialiteit die beloond zou moeten worden.

Bijna elke adventure- en platformgame is erg kwetsbaar op het gebied van de camera, op elke game in deze genres is er wel wat op aan te merken, dus helaas ook op deze game. Het feit dat de camera van Mario houdt kan het niet verhelpen dat ook in deze game de camera nog wel is wil tegenwerken, zo kijk je af en toe gewoon vanaf de verkeerde kant, waardoor je niets meer dan een kale muur ziet. Ondanks dat het behoorlijk irritant kan zijn, mag je het de makers niet verwijten. Het is gewoon simpelweg een onmogelijke taak een perfect werkende camera in de genre te maken. Deze fout mogen we dus nog door de vingers zien.

Wat we niet door de vingers mogen zien is dat de game weinig bijzonder is. Ondertussen zijn er al zoveel adventure games die op deze lijken de revue gepasseerd, dat er niks nieuws meer aan is. Tenminste, niks nieuws? Er is één ding wat we nog niet kenden, een tweede scherm op een adventure game, en die kans laat Mario niet schieten. Het is niet zozeer de Adventure mode zelf die benut maakt van het onderste scherm, je kan daar immers alleen de camera mee draaien en de plattegrond van het level bekijken. Nee, het zijn de minigames die goed het onderste touch screen benutten. Je krijgt deze minigames door op konijnenjacht te gaan in de Adventure mode, voor elk gevangen konijn ontvang je één gloednieuwe minigame. Deze minigames zijn erg leuk, en bovendien lijken er maar weinig op elkaar, zo kan je roulette met Luigi, of bommen uit de lucht schieten met Wario, en dat bestuur je dan allemaal met de welbekende stylus.

Dan zijn we nu op een punt beland waar we de rest gaan bespreken. Allereerst wil ik zeggen dat de graphics gewoon dik in orde zijn, ze zijn niet allemachtig mooi, maar kunnen zeker mee met een van de betere. Echter, dat neemt niet weg dat de deuntjes in het spel redelijk irritant kunnen zijn, het zijn vaak dezelfde typerende Mario deuntjes. Niet dat die slecht zijn, maar het gaat behoorlijk op je zenuwen werken als je ze constant hoort, iets meer variatie hierin had de game een hoop bespaard. En dan komen we nu op het laatste punt in de agenda, de replay value. De replay value van de Adventure mode, waar het immers allemaal om draait, is kortom erg slecht. Ondanks dat, maakt het totaal niet uit. Ik hoor jullie al hard “Huh!?!” roepen, maar ik zal het uitleggen. Zoals jullie hebben kunnen lezen zijn er in totaal 150 sterren te verzamelen, en die heb je niet bepaald binnen het Oud-Hollandse poep en een scheet uitgespeeld. Sterker nog, je zult langer zoet zijn met deze game dan met de gemiddelde andere game, ondanks dus dat de game totaal geen replay waarde heeft.

Al met al is deze game tot in de puntjes uitgewerkt. Tijdens het spelen voel je gewoon dat er met liefde aan deze game is gewerkt, de geweldige interactie, de 4 personages, de variërende omgevingen, de leuke minigames, en dat alles dan nog verpakt in een mooi jasje. Ondanks dat er misschien iets te weinig variatie in de missies zit, en dat het ook weinig bijzonders is, mag je deze game als DS-bezitter niet laten schieten.