Super Mario Bros. Wonder – Nintendo Switch 2 Edition + Meetup in Bellabel Park

Mensen die willen weten wat ik van Super Mario Bros. Wonder vind, kunnen het beste mijn review lezen. In deze review ga ik hoofdzakelijk in op de onderdelen van de game die in deze editie zijn toegevoegd.

Voor mensen die de Super Mario Bros. Wonder al hebben gekocht op de Nintendo Switch, is er een speciaal upgrade pack te koop voor € 19,99. Voor dit bedrag krijg je alle extra’s bij de volledige game. Wanneer je de game nog moet kopen, kun je de volledige game Super Mario Bros. Wonder – Nintendo Switch 2 Edition + Meetup in Bellabel Park halen voor € 79,99. Wat je ook kunt doen, is de Nintendo Switch-editie kopen. Die is € 20,- goedkoper. Dan mis je wat extra’s, maar het allerbeste heb je gewoon.

Het meest opvallende deel van deze nieuwe versie van Super Mario Bros. Wonder is Bellabel Park. Dit kan nog het beste worden gezien als een partygame in Super Mario Bros. Het is een pretpark met drie onderdelen. Tour Plaza is een soort centrale hub waar je een introductie krijgt van wat je te wachten staat. Er is de Local Multiplayer Plaza, waar je het op kan nemen tegen mensen bij jou in de buurt. Dan is er ook de Game Room Plaza om de strijd online verder voort te zetten.

De Local Multiplayer Plaza is er voor mensen die lekker gezellig in de woonkamer met hun vrienden een beetje willen gamen. Voor mij als reviewer is dit heel lastig, want ik woon alleen en kom nooit echt bij iemand langs met een console in de woonkamer om gezellig een avondje te gamen. Dat concept is voor mij volstrekt onbekend. Gelukkig heeft Nintendo hier een speciaal systeem voor met de naam Gameshare, waarmee jij iemand kan uitnodigen om samen de game te spelen. Op die manier kon ik deze game toch spelen, wat me erg blij maakte. Het leuke van Gameshare is dat je alleen als host een Nintendo Switch 2 moet hebben. Ik kon dan ook iemand mijn oude Nintendo Switch geven en we konden aan de slag. Zo maak ik mijn oude, trouwe Nintendo Switch toch nog nuttig.

De Local Multiplayer Plaza bestaat uit twee delen: VS-attracties en co-op-attracties. Met VS-attracties speel je tegen elkaar en co-op-attracties speel je met elkaar. Toen ik begon aan de review, had ik niet verwacht dat het repertoire zo uitgebreid was. Je kunt bijvoorbeeld kiezen om een eetwedstrijd te houden met Yoshi, waarin het de bedoeling is dat je zoveel mogelijk vijanden en appels eet. Degene die het meeste heeft gegeten, wint. Voor deze attractie heb je vijf levels, waarbij wat variatie is ingebouwd. Van bewegende platformen tot die vervelende stukken waar er geen bodem is en je dus vooral op moet letten op welke platformen je springt.

De leukste van deze games vond ik de Coin Spree game. Deze bestaat op zijn beurt uit drie onderdelen, maar welke ik graag wil benoemen is Boo’s Coin Spree. Hier moet je zoveel mogelijk muntjes verzamelen, terwijl een grote Boo op de achtergrond slaapt. Soms wordt Boo echter wakker en dan moet je ervoor zorgen dat Mario stil blijft staan. Het klinkt niet leuk, maar het kan al heel snel heel grappig worden.

Het co-op-park gaat meer over samenwerking. Hoewel dit een leuk concept kan zijn in een platformer, vond ik het hier niet altijd even geweldig werken. Zo is er een attractie, waarbij je een platform moet ‘tekenen’ waar de ander op kan springen. Een geweldig idee en het eerste potje was hartstikke leuk. Daarna werd het echter frustrerend. Dit had ik bij de meeste co-op games die ik heb gespeeld, maar dat komt ook waarschijnlijk omdat ik niet al te veel heb met co-op.

Je zou verwachten dat de Game Room Plaza dezelfde attracties heeft, maar dan om online te spelen. Dit is echter niet het geval. Hier zijn hoofdzakelijk attracties te vinden die je in een Game Room kan spelen. Hier gaat een vaste groep vrienden online gezellig met elkaar iets doen. In alle attracties maak je gebruik van een voertuig en moet je de competitie aangaan met je vrienden.

Van de twee plaza's is deze mijn minst favoriete. Dit heeft er vooral mee te maken dat er geen matchmaking mogelijk is. Om te spelen moet je eerst een Game Room opstarten. Hier kun je mensen uitnodigen uit je vriendenlijst om mee te doen met een potje Mario. Waarom moet dit per se met vrienden? Hier is geen antwoord op en ik vind dat Nintendo hier veel te veel aan het dicteren is hoe ik online moet spelen. Als ik met vreemden wil spelen, moet dat gewoon kunnen. Kennelijk is Nintendo het hier niet mee eens.

Op één attractie na hebben alle attracties te maken met racen. Of je nu vliegt met een bloem, vaart in een jetski of rijdt in een grote rolschaats, het komt er allemaal op neer dat je de snelste moet zijn in een race. Ze lijken ook allemaal op elkaar. Het is best leuk, maar doordat de variatie minimaal is, was ik er ook snel op uitgekeken. Dan is er ook nog hide and seek. Dan speel je verstoppertje. Een van de spelers moet de andere spelers zoeken. De spelers zijn onzichtbaar en de zoeker kan een projectiel afvuren om te zien waar de tegenstander zit. Ook dit is grappig voor een paar keer, maar niet heel vermakelijk.

Bellabel Park is er voor het grote deel om gezellig met vrienden te spelen, maar er is één onderdeel waarbij dit niet hoeft. Dat is Camp Central. Hier vind je twee onderdelen die je alleen kunt doen en wat mij betreft zijn dit ook de leukste features.

De Toad Brigade Training Camp is een toevoeging die je diverse uitdagingen geeft. In totaal zijn het er 74. Het zijn stukken van levels in de game zelf, maar deze keer moet je ze spelen met een bepaald doel, zoals het zo snel mogelijk verzamelen van alle muntjes of een course in een zo kort mogelijke tijd halen.

In het begin was dit leuk en niet al te lastig. Maar als je verder komt, worden de uitdagingen steeds moeilijker en op een gegeven moment worden ze ook echt moeilijk te noemen. Dan is het een heuse uitdaging waar je behoorlijke tijd voor moet uittrekken.

Dit was een heel leuke en nieuwe feature. Ik vraag mij wel een beetje af waarom dit niet in de originele game zit. Ik heb er echter wel veel tijd aan besteed en heb me best wel kapotgebeten op een paar van de latere uitdagingen. Soms is het ook weleens leuk om het echt moeilijk te hebben.

Dan zijn er nog de Koopaling Battles. Een groot nadeel van Super Mario Bros. Wonder zijn vooral de eindbazen. Die waren wat aan de saaie kant. Ze waren eenvoudig te verslaan en ook niet echt heel divers.

De Koopaling Battles zijn dit wel. Per wereld is er één Koopaling die je kunt verslaan. Het is gewoon een apart level dat je kunt spelen. Alle Koopalings zijn een lust voor het oog. Ze hebben allemaal hun eigen krachten en zijn daarmee volledig anders om te verslaan. Deze Koopalings voelen aan als echte eindbazen. Ze zijn uitdagend en bijzonder goed uitgedacht. Ook zien ze er grafisch allemaal heel spectaculair uit.

Als laatste is er Rosalina. Je kunt nu ook spelen met deze heldin uit Super Mario Galaxy. Ik moet zeggen dat ik dit heel erg leuk vind, maar het is nu ook weer niet dat ze enige toegevoegde waarde heeft. De game is niet gemakkelijker of moeilijker als je met haar speelt, maar het is wel leuk om een keer mee te spelen.

Verder is er nog de optie om de game in 4K te spelen en ik moet zeggen dat dit prima is. Het is fijn dat je deze game in een resolutie kan spelen die je televisie waarschijnlijk ondersteunt. De game is erg kleurrijk en zeker in HDR is het prachtig. Is het een enorme verbetering? Niet echt. Het is echter wel fijn dat het er is.

Als je mij vraagt of het het waard is om deze game te kopen, dan kan ik niet anders zeggen dan dat deze game het zeker waard is. Als je het origineel al hebt, betwijfel ik echter of de upgrade naar Super Mario Bros. Wonder – Nintendo Switch 2 Edition + Meetup in Bellabel Park, wel het geld waard is. Ik denk dat het er heel erg vanaf hangt of je graag met vrienden speelt of niet. De extra’s zijn leuk, maar ik had steeds het gevoel dat dit eigenlijk in het origineel erbij had moeten zitten. Ik geef deze versie van de game dan ook net een wat lager cijfer dan het origineel.