Super Smash Bros. Brawl

Bij het allereerste deel in de Super Smash Bros.-serie, het deel dat uitkwam op de Nintendo 64, was men er bij Nintendo niet helemaal van overtuigd dat deze game een succes zou worden. Om die reden werd de game eerst alleen in Japan uitgebracht. Nu kunnen wij deze gedachte van Nintendo eigenlijk maar moeilijk begrijpen. Super Smash Bros. sloeg in als een bom en om die reden werd diens opvolger, ‘Melee’, naar de GameCube gebracht. Tot op de dag van vandaag wordt deze game nog ontzettend veel gespeeld en het was, vanaf het moment dat ‘Melee’ uitkwam, ook eigenlijk al wachten op diens opvolger. Brawl is nu eindelijk hier.

De Super Smash Bros.-serie stamt dus al uit het tijdperk van de Nintendo 64 en is sindsdien onder leiding van ontwikkelaar Sakurai op elke console van het bedrijf verschenen. Destijds was het concept een enorm succes door het feit dat iedereen minstens één bekend Nintendo-personage kende dat in de game meespeelde. Dit gevoel werd alleen maar versterkt door de bekende stages waarop gevochten werd en de talloze items die regelrecht uit de franchises geplukt waren. In feite heeft dit nieuwste deel niets aan die populaire formule veranderd.

In Brawl werkt alles namelijk eigenlijk vrijwel hetzelfde als in de eerdere delen. Je kiest een personage, kiest een level uit en begint te vechten. Veel personages zijn overgenomen uit het vorige deel, maar er zijn ook een paar nieuwelingen te vinden. Qua gamemodi zijn er ook een aantal overeenkomsten. Zo is de ‘Klassieke’ modus weer aanwezig, waar het eigenlijk alleen maar draait om het vechten tegen jouw tegenstanders. Daarnaast is er weer een verhaalmodus aanwezig, maar hierover later meer.

Toch kent de game niet enkel overeenkomsten met de vorige delen, onder andere de vechtstijlen zijn lichtelijk aangepast. Zo is Brawl over het algemeen een stukje langzamer dan zijn voorgangers, waardoor het vechten in de lucht gemakkelijker wordt en je meer controle hebt over jouw personage. Behalve dat zijn er ook zo goed als geen klonen meer, wat als gevolg heeft dat ook echt iedere strijder anders vecht. Sommige aanvallen kunnen nog wel hetzelfde eruit zien, maar hebben een ander effect en zul je ze op andere momenten moeten gebruiken. Je “hoofdpersonage” goed leren kennen is dan ook een vereiste om er het optimale uit te halen. Voor het oefenen is de singleplayer dan ook uitermate geschikt.

Wanneer je besluit om Brawl in je eentje te doen kun je kiezen uit een aantal modi. Zo is er de eerder vermeldde ‘Klassieke’ modus en kun je ervoor kiezen om simpelweg te trainen. In ‘Stadium’ kun je jouw eigen records verbreken die je in eerder gespeelde minigames behaald hebt en bij de ‘Events’ is het de bedoeling om, in een level, bepaalde doelstellingen te halen. Deze variëren van het uitvoeren van een Final Smash, de genadeklap die ieder personage heeft, tot het tegenhouden van Kirby die een moederschip wil instappen. Tenslotte komen we aan bij de verhaallijn, het Subspace Emissary. In deze modus leidt het spel jou door een episch verhaal waarbij iedere vechtersbaar aan bod komt. Je kan je hier een redelijk lange tijd mee vermaken en het is een uitstekende manier om erachter te komen welke personage het beste bij jou past. De singleplayer is echter niet de leukste modus.

Hoewel de singleplayer dus best vermakelijk is en je een flinke tijd zoet kan houden draait het in de serie toch meestal om de multiplayer. Om de offline multiplayer wel te verstaan, want ook al zit er wel online multiplayer in, die is eenvoudigweg niet goed uitgewerkt. Wanneer je tegen een willekeurig iemand vecht, zul je alleen maar 2 minute KO kunnen doen met items aan, en het spreekt voor zich dat dit nogal kaal is. Met vrienden online kun je meer dingen regelen, zoals stock-battles en welke items wel of niet, maar het blijft jammer dat je constant friendcodes moet toevoegen. Met een paar vrienden op de bank is dan ook de ultieme manier om Brawl te spelen.

Wanneer je naast elkaar op de bank zit, kun je namelijk het gezicht van jouw vriend zien als je hem met een flinke mep het beeld uit veegt. Hierdoor wil je jouw vriend of vriendin echt verslaan. Het competitie gevoel stijgt tot hoge hoogten en af en toe zul je elkaar even vloekend aankijken, vooral bij de momenten dat de één net wat meer geluk dan de ander heeft en een krachtig wapen in bezit kan krijgen. Het mooie van de game is dat je niet alleen om dit gevoel kunt spelen, maar ook voor het plezier met mensen die het nog nooit eerder gedaan hebben. Door de lage instapdrempel kan werkelijk iedereen na een korte uitleg van de knopjes meedoen. De kans is groot dat de stijl van jouw tegenstander dan vooral uitmondt in het zo snel mogelijk op een willekeurig knopje drukken is groot, maar dit maakt Brawl eigenlijk alleen nog maar leuker.

Qua het vechten is Brawl niet veel anders dan zijn voorgangers, maar dat maakt bij een dergelijke game niet uit, omdat de formule al tot de perfectie is uitgewerkt. Toch zijn er enkele kleine aanpassingen gedaan als het strijden iets trager maken en ervoor zorgen dat er nauwelijks echte klonen voorkomen. Als je iemand bent die vooral in zijn eentje speelt is er ‘an sich’ al genoeg te beleven in Brawl. De verhaallijn is een leuke manier om de verscheidene personages vrij te spelen en een potje tegen de CPU is ook erg leuk. Op het online multiplayer-gebied kan de game nog wel een paar flinke stappen vooruitzetten, want vooral het brawlen met een willekeurig iemand is té beperkt. Voor de rest is de offline multiplayer uiteraard weer goud waard met een stel vrienden.