The Blood of Dawnwalker

Coen woont samen met zijn mama, papa, broer en zussen in een fictieve vallei diep in de Karpaten. De setting is Europese dark fantasy in een middeleeuws jasje. De vallei wordt geteisterd door de pest, die ook zijn jongste zusje besmet heeft. Alles verandert zodra de Vrakhiri, de vampieren in deze wereld, de heerschappij over de vallei overnemen. Ze onderwerpen de inwoners en in ruil genezen ze met hun bloed de mensen die ziek zijn van de pest. Belastingen betalen hoeft ook niet meer. Het enige wat ze verwachten is volledige overgave en een bloedoffer elke zondag. Op zondag zakken de inwoners dus af naar de kerk om daar de mis bij te wonen en een deel van hun bloed af te staan. Een deel van de inwoners rebelleert, waaronder ook Coen en zijn vader. Ze willen de zilvermijn terug openen om zich met zilver te bewapenen tegen de Vrakhiri. Tegen kruisen en knoflook kunnen de vampiers in deze wereld namelijk perfect, maar zilver en zonlicht zijn wel dodelijk.

De opstand loopt compleet fout. Heel wat mannen sterven of worden gevangen genomen. Erger nog, het volledige dorpje wordt gekidnapt door de Vrakhiri, waaronder jou volledig gezin. Brencis, de leider van de Vrakhiri, heeft jou echter ook geturned en zo één van zijn soldaten van je gemaakt. Maar om een onbekende reden ben je deels immuun en keer je niet volledig. Uiteindelijk blijkt dat jou familie nog maar dertig dagen zullen leven en zo opent de game zijn spelwereld.

De setting wordt zeer donker gebracht. Thema's als slavernij, ziekte en de ene tiran die ingeruild wordt voor een ander kwaad komen al vanaf de proloof aan bod. Vanaf de eerste seconden zat ik aan mijn scherm gekluisterd. De game slaagt er bijzonder goed in om die sfeer ook om te zetten in world design en gameplay design.

The Blood of Dawnwalker heeft een unieke gameplay-mechanic die je ofwel geweldig gaat vinden of net gaat haten. De game gebruikt tijd als een resource. Omdat je maar dertig dagen hebt om je familie te redden in een open-world-setting, moet je zuinig omspringen met de tijd die je hebt. Elke missie en elke upgrade gaat gepaard met één of meerdere tijdsblokjes en zo heb je er maar acht per dagdeel. Dus acht tijdens de dag en acht tijdens de nacht. De proloog van de game maakt dit onmiddellijk duidelijk. Tijd is een zeer beperkte resource. Als een opdracht dringend is, dan is dat ook zo. Raak je ondertussen afgeleid door andere opdrachten, dan heeft dit echte gevolgen. Gelukkig heb je die tijdsdruk volledig zelf in de hand. Tijdens het verkennen van de wereld staat de tijd in principe stil. Eenmaal je in de buurt komt van een opdracht, krijg je audiovisueel een hint dat er een event in de buurt is met een specifieke tijdsvereiste. Het is aan jou om te beslissen of je daarop ingaat of niet. Dit hele systeem zorgt ervoor dat je de tijdsdruk van Coen als speler echt voelt. Het grondt je volledig in de setting van zijn wereld. Net omdat de wereld zo ontzettend kil en dof is, vond ik dit persoonlijk een geweldig idee.

De keuzes die je maakt hebben ook impactvolle gevolgen, die zo ver strekken dat als je je familie niet gaat redden, hun lot gewoon verder gaat zonder dat je een game over te zien krijgt. De game kent daarbij verschillende eindes, inclusief een aantal geheime eindes zoals bijvoorbeeld de mogelijkheid om de game al na twee uur uit te spelen.

Je kunt dan wel niet alle side content in één zitting doen, het zorgt er wel voor dat jouw verhaal anders gaat verlopen dan dat van andere spelers. De kans dat je de game nog eens wil herspelen is daarbij dan ook zeer groot.

De personages, met uitzondering van de protagonist, zijn allemaal zeer boeiend en geweldig gecast. De dialogen en cutscenes zijn volledig ingesproken en de animaties zijn prima gebracht. De main character is wat te boilerplate om echt likable te zijn maar gelukkig bepaal jij als speler hoe Coen reageert op de wereld en hoe het verhaal verloopt. Coen is daarbij dus eigenlijk gewoon de speler en heeft verder weinig eigen persoonlijkheid. De soundtrack van de game is trouwens ook absoluut geweldig. De kwaliteit van geluid, beeld en verhaal neigt heel sterk naar The Witcher-games en dat is niet onlogisch. Een deel van het team achter Rebel Wolves bestaat namelijk uit ex-CD Projekt RED-medewerkers. Het DNA van dat team vind je dus heel duidelijk terug in The Blood of Dawnwalker. Waar veel andere nieuwe studios helemaal niet in de buurt komen van hun originele werkgever, is dat hier niet het geval. Als je niet beter wist, kon je wel geloven dat het een CD Projekt RED-titel was.

Omdat je personage overdag een mens is en tijdens de nachten een vampier, worden de gameplay mechanics opgesplitst over deze twee paden. Als vampier kun je teleporteren, op muren lopen, bloed drinken en veranderen in dieren. Waarom zou je in godsnaam als mens willen spelen? Wel, je hebt nu eenmaal twee dagdelen die je best allebei optimaal inzet, dus de dag als mens doorspelen is niet onbelangrijk. Het is ook helemaal niet teleurstellend, want als mens krijg je magie toegekend, waardoor de menselijke vorm helemaal niet moet onderdoen voor zijn vampierkantje.

Het spelen als vampier komt ook met zijn eigen gevolgen. Hoe meer bloed je drinkt, hoe meer abilities je kunt unlocken, maar ook hoe corrupter je personage wordt. Het is aan de speler om met die kennis te doen wat hij wil! Wil jij de badass good guy vampier spelen à la Blade? Of wil jij iedereen aan je voeten onderwerpen? Go and be evil! Als vampier kun je overigens niet kiezen om geen bloed te drinken. Je health is als vampier gekoppeld aan honger en die honger komt uiteindelijk sowieso. Negeer je die honger, dan riskeer je de controle over Coen te verliezen. Het gaat zo ver dat dialogen fout kunnen lopen als je niet toeheeft aan de bloedlust, waarbij je personage belangrijke NPC's naar de keel grijpt, met alle mogelijke gevolgen van doen.

Je kunt er echter altijd voor kiezen om de tijd als vampier zoveel mogelijk te skippen. Mijn eerste playthrough speelde ik zelf als uiterste good guy die liefst zo weinig mogelijk gebruik maakte van zijn vampierkrachten. Dat kan, maar het kent ook nadelen die je moet afwegen. Zo zijn een aantal locaties niet toegankelijk voor jou als mens of omgekeerd voor de vampier. Idem met opdrachten. Het verkennen van de map is duidelijk zo opgebouwd dat je vampier moet zijn. De klassieke open-world-torentjes kun je namelijk enkel beklimmen als vampier met zijn wallwalk-krachten.

De combat is ook best wel uniek. De standaard combat draait rond zwaardvechten, waarbij je directional inputs moet meegeven voor aanvallen en ook voor het blokken van vijandige strikes. Dit is niet de eerste game die dit doet, maar het wijkt wel af van de combat in de meeste vergelijkbare RPG titels. Vijanden vallen je aan en daarbij krijg je een icoontje met een richting te zien, samen met de parry timing. Je hoort die richting in te drukken om te blokken. Doe je dat op het laatste moment, dan kost die block ook geen stamina. Je aanvallen, dodges en blocks verbruiken allemaal diezelfde stamina. Ik raakte absoluut geobsedeerd door het combat-systeem. Het komt met een learning curve die enorm bevredigend werkt. Na een aantal uren voelde ik mij echt een meester in het zwaardvechten en kon ik de aanvallen van vijanden nagenoeg perfect counteren. Zo goed zelfs dat ik de icoontjes niet meer nodig had. Ik zag in de animaties van de vijanden welke richting ze zwaaiden en de combat werd daarbij echt een automatische reactie. Dat niet iedereen van dit soort veeleisende combat houdt, hebben ze duidelijk wel begrepen. De block-knop indrukken zonder richting kan namelijk ook. Dit heet omniblock, waarbij je personage automatisch de aanval tegenhoudt, met als trade-off meer verbruik van je stamina. Je kunt je vrijgespeelde punten ook inzetten op omniblock, zodat deze speelstijl volledig naar jouw wens verloopt. Wat ik ook ontzettend leuk vond, is dat je alle visuele clues kunt uitschakelen en zelfs zonder HUD kunt spelen. Deze game heeft echt alles ingezet om het inlevingsvermogen van de speler in het verhaal ten goede te komen. En dat is gelukt, zonder een probleem te vormen voor mensen die het verhaal veel losser willen ervaren.

De debuuttitel van Rebel Wolves is onmiddellijk een schot in de roos. Alle keuzes die de ontwikkelaar maakte, zorgen ervoor dat je je als speler volledig kunt in- en uitleven in de wereld van The Blood of Dawnwalker. En dat is iets waar maar weinig RPG's in slagen, buiten een handjevol GOTY-titels uit het verleden. Ben je fan van dark medieval fantasy en roleplaying games, dan mag je deze game simpelweg niet overslaan.