The Legend of Zelda: The Wind Waker

Ja, The WindWaker. Een game die voor heel wat opschudding heeft gezorgd. Is het niet gewoon, dan is het wel op het web. Want het web had er een nieuw ras bij. De veertienjarige die voor het eerst een Zelda game had gespeeld en er dus maar een standaard web-site over maakt. Gelukkig behoor ik niet tot dit ras. Maar uit dit geheel moet je eigenlijk wel toegeven dat The WindWaker goed was. Want naast Half-Life2, Halo en Counter-Strike heb ik nog nooit zo’n grote fanbase gezien. En dan nog haalde de diehard fans hun neus op. Wel, ik ga maar eens uitzoeken waarom.

Toen ik voor het eerst de trailer zag kon ik wel janken. Ik had zojuist Majora’s Mask uitgespeeld en Link’s Adventure alweer in mijn GameBoyColor gedaan. Wel mensen, ik kon wel janken. Nadat ik met de stoere Oni-Link ( Fierce Deity Mask ) heb gespeeld in MM kon ik er niet bij dat Link in zo’n stijl door z’n volgende game ging. Waar was Nintendo daar mee bezig? Dit is toch… kiddy? Vrienden met wie ik zovaak Ocarina of Time en A Link to the Past heb gespeelt schoten spontaan in de lach bij het zien van deze trailer. En eigenlijk kon ik ze geen ongelijk geven. Ook al zag de combat er verbluffend uit en was alles zeer strak gedetailleerd, die stijl kon gewoon niet… toch?

Met de beste hoop wachtte ik dus af, las berichten op het web en bekeek naar ieder volgend screenshot op het web. In de hoop dat de stijl toch nog zou veranderen. Dit bleek echter een kleine jongensdroom te zijn. Want The WindWaker kwam uit, met een zeer mooie reclame en ook absoluut veel positieve Review’s.

Rupee’s smijten:
Twee volle weken later liep ik langs de plaatselijke games-shop. Een enorme poster sierde de ruit. The King of Red Lions met onze Link erbij, zwaaiend met een dirigeer stokje. Ach, waarom ook niet, dacht ik bij mezelf. Ik liep naar binnen en draaide mijn portemonnee ondersteboven. Wat bleek? Ik kwam tien euro te kort. Maar de man achter de toonbank lachte, en zei, ‘’Neem maar mee joh, ik betaal wel bij.’’ Ik kon m’n geluk niet op. Ik had de nieuwe TLoZ met nog 10 euro korting ook, later heb ik deze wel weer netjes teruggegeven aan deze gulle dude, die er overigens nog steeds werkt en altijd vrolijk door mij gegroet word. Wel, ik kwam thuis. Ik had namelijk de GameCube gekocht voor de nieuwe TLoZ en daar zou ik heb voor gebruiken ook.

Eigenlijk kwam de twijfel al op bij het openen van het hoesje. Er zaten namelijk twee disks in. The WindWaker, en Ocarina of Time met Ocarina of Time MasterQuest. Eigenlijk wou ik met MasterQuest beginnen, met het andere gouden diskje glom zo mooi dat ik het niet kon laten. Enkele seconden laten werd ik overladen met rustige golven en een ontspannen deuntje.

De cell-shaded stijl wist al snel te wennen. Het was niet langer kiddy. Het was gewoon TLoZ. Tenminste, tot een bepaald punt. Want wat heb ik genoten, totdat ik bij de Temple of the Gods kwam. Het filmpje ervoor was briljant. Link die hurkte, uit angst voor een explosie. Deze bleef uit en opgelucht stond hij op. Waarop de boel toch de lucht in ging. Hij werd mijlen weggesmeten en knalde tegen het net opgerezen Tower of the Gods aan. Toen ging het bergafwaarts. De scheuren in de muur waren overduidelijk, de puzzels overduidelijk en de nieuwe vijanden ook. Toch hield ik mijn mond en speelde rustig verder. Een stem galmde door m’n speakers: Hero, except our challenge.

En ik maar denken, oh, nu gaat het gebeuren. Een reusachtig rots houwwerk komt tevoren en… voert voor de rest geen zak uit. Deze challenge aanvaren en voltooien was nog simpeler dan met een dekustick een web in vuur en vlam te zetten. Iets wat trouwens ook weer terugkwam in TWW. Maar ach, the legend must go on. Dus ik speelde door.

Gameplay:
De gameplay van een Zelda Game is bij iedere gamer wel bekend. Maar voor de onwetenden wil ik het er nog even kort over hebben. Je begint iedere TLoZ met Link. In feite heet Link eigenlijk geen Link want je kan zelf bepalen hoe de hoofdfiguur zou heten. Deze naam zul je ook door het verhaal vaak terug zien komen. Voor combat heb je echter niet enkel de moves van je zwaard. Nee, Link maakt ook gebruik van pijl en boog, boemerang, bombs een dekublad en meerdere leuke items. Deze gebruik je meestal voor de ''puzzels'' die je tijdens het spelen tegenkomt. Maar soms verreist een boss ook wel het nodige materiaal.

Deze items kun je waar en wanneer je maar wilt gebruiken. En dat is uiterst handig, want je begeeft je in een enorm universum. Mysteries om ontdekt te worden en problemen om opgelost te worden.

De wind speelt een grote rol in dit avontuur. Want indien de wind niet goed staat kom je ook niet vooruit met je boot of dekuleaf.

Landrot:
Sweet home Alabama

Wie kent het niet? Toen ik voor het eerst in Hyrule Castle kwam in The WindWaker begon ik het spontaan te zingen. Niet gewoon omdat het Hyrule Castle was. Nee, ik wou d’r uit, vaste grond onder m’n voeten. Vrolijk rol en loop ik met velen hi en ha geluiden naar de uitgang. Eenmaal buiten had ik zo’n gevoel van ‘’woei, almost there’’. Blokkeert zo’n krachtveld mij de weg. Is Nintendo op hun hoofd gevallen ofzo? Ondertussen krabbelt Link weer overeind. Teleurgesteld probeer ik het nog een paar keer, maar alles komt uit op een naar achter vliegende Link met de nodige geluiden.

Ach, misschien dat ik er nog kwam. En weer vervolgde ik m’n weg met goede hoop. Het plot ontrafelde zich meer, niet echt verassend allemaal, wellicht omdat ik het principe nu onderhand wel ken.

Ja, dan kom ik toch bij de toch naar de Triforce pieces. Ik moet zeggen, één van de saaiste opdrachten die me ooit is voorgeschoteld. Ik ergerde me zoiezo al aan de open zee, het gaf me, wat wellicht bij velen anders was, geen gevoel van vrijheid. Zonder de warp functie zou het namelijk veel te lang duren totdat je van A naar B was gegaan. Kom je bij B erachter dat je iets bij A vergeten was, kon je de hele oceaan weer over. Zovaak heb the King of Red Lions maar laten varen om vervolgens maar even wat te drinken te pakken, naar het toilet te gaan, te douchen, misschien nog wel een telefoongesprek te beginnen, noem het maar op. Ik ken zat gamers die deze oceaan geweldig vonden. Maar zoals Xirow ooit zij: Er is altijd wel een puber die er tegenaan moet gaan schoppen.

Begrijp me niet verkeerd:
Ja, dat moet je zeker niet doen, want the WindWaker is in mijn ogen toch zeker de naam waard en ook zeker een van de beste Cube games ooit gemaakt. Ik denk echter dat ik veel te verwend ben met de vorige delen. De zee was gewoonweg een te grote stap ben ik bang. TWW is een prachtgame, en het is zeker geweldig als dit je eerste (Zelda)game is ooit. Maar in de ogen van de OoT of MM fanaten toch wel wat minder.

Want, ook jij, hebt weleens met je maten een dag OoT gespeeld. En je moest en zou hem binnen 24 uur uithebben, geen eten, alleen maar chocolade, en je mocht enkel opstaan voor de WC. Zoveel goede herinneringen heb ik aan die game, zo’n band heb ik niet gehad met TWW. En dat is niet omdat ik het niet geprobeerd had. Nee, de controller werd gewoonweg te vaak en te snel weer overgegeven. Het omstebeurt-systeem werkt bij deze game gewoonweg niet. Dus ben je een loner, dan raad ik je deze game absoluut aan. Geef je meer voorkeur aan samenwerking, dan raad ik je aan de Review van Sil te lezen. Hou je van beide, speel dan gezellig met z’n allen MasterQuest op de bank, gewoon om de moeilijkheidsgraad wat op te peppen.

Indien je helemaal geen zin hebt in al mijn gezwets, dan lees je lekker alleen de conclusie. The Legend of Zelda: The WindWaker is alles, en dan ook alles, wat een Zelda game behoord te hebben. Na het wennen aan de grafiek zijn deze al gauw een dikke tien. Hetzelfde geld voor de gameplay, want deze is op en top perfect, sound is zoals we willen, lekker meeslepend. En ondanks wat negatieve reacties kan je het spel niet laten liggen. Een must-have voor iedere Cube Gamer. Ook één voor iemand die nog geen cube heeft. Maar ook voor de doorgewinterde fan, want ondanks wat wendingen is TLoZ: TWW alles dubbel en dwars waard. Daar komt bij, hij ligt momenteel voor een behoorlijk lekker prijsje in de schappen. De manier waarop de makers de invloed van de wind in de game hebben gestopt is ronduit meesterlijk, de besturing speelt heerlijk weg, de omgevingen zijn groots en legende zal je dagen, misschien wel weken, in je hoofd hebben.