Name: TORAWASE: The Girl in the Mirror review
Item: TORAWASE: The Girl in the Mirror
Rating: 32

Door de omschrijving van deze visual novel wist ik al dat dit geen rozengeur en maneschijn zou zijn. Nadat jij je op je Europese vakantie verlooft met jouw geliefde, vereist een werknoodgeval dat ze halsoverkop terugvliegt naar Japan. Gefrustreerd ga je met complexe gevoelens alleen in je hotelbed liggen, waarna je ontwaakt in hetzelfde kasteel als waar tegenwoordig het hotel in gevestigd is. Alleen dan wel vier eeuwen eerder…

Divine intervention

De reden voor je tijdreismishap is dat jouw emotionele struggles je hart open lieten voor het gefluister van twee bovennatuurlijke wezens die zich Yalbha en Mahzanar noemen. Zij zijn in dienst van de meester van dit kasteel en zijn met hem een contract aangegaan. Om zijn vrouw te redden van een kerk die haar wil zien branden als een heks, zullen de twee duivels een vervanger regelen die kan dienen als haar stand-in. Dat jij een man bent die totaal niet op haar lijkt, is daarbij slechts een euvel om te overkomen.

Een hart dat kwetsbaar is, is immers een hart dat te vormen is. En onder de invloed van de tweeling is dat meer dan figuurlijk. Met hun krachten vormen zij onze hoofdpersoon om tot een vrouw, in ieder geval in het verleden. Maar hoe meer hij in dat verleden wordt gedwongen om zijn nieuwe gedaante te accepteren, hoe meer zijn lichaam in het heden dit begint te reflecteren met alle gevolgen van dien.

Onrust

Met een concept als deze, gaat er een element van onrust worden geïntroduceerd. De hoofdpersoon kiest niet voor deze gebeurtenissen en zelfs waar die akkoord gaat om te helpen, is het meer door manipulatie en dwang dan een oprechte keus. Het gevolg is dat jij als speler constant speelt met een knoop in de maag. Een soort ongemak, alsof je wordt gedwongen om te kijken hoe een ramp zich voor je ogen voltrekt, maar waar je niets aan kunt doen behalve hopen op het beste. Dat is hoe TORAWASE voor mij voelde. En dat is ook direct de crux van het probleem.

Van tijd tot tijd probeer ik dit soort duistere visual novels. Ik geniet niet van het ongemak en de constante onderliggende gevoelens van frustratie en walging, maar wanneer een verhaal ondanks dit netjes afsluit en je jezelf hier doorheen hebt kunnen werken, geeft dit wel een zekere voldoening die je niet krijgt van een romantische visual novel bijvoorbeeld. Zie het als de soulslike-ervaring van visual novels. Helaas is dat iets waar ontwikkelaar Dark One! Echter niet in geslaagd is.

Onvoldaan

Na alle vier de eindes van The Girl in the Mirror gezien te hebben, kan ik oprecht zeggen dat er geen goede is. Het beste is niet volledig verschrikkelijk. Maar met in acht genomen door hoeveel rapey H scenes ik heen heb moeten zitten en met alle negatieve gevoelens die daarbij kwamen, is dat simpelweg niet bevredigend. Ik hoef geen happily ever after, vaak werkt dat niet bij een verhaal als deze, maar zelfs wanneer je de juiste keuzes maakt en erin slaagt om voor jezelf op te staan, doe je feitelijk niets meer dan weg vluchten. Als ik geen écht happy ending mag, geef me dan tenminste een einde waarin ik alle brutaliteit en vernederingen van mijn karakters met gelijke munt, en het liefst met woekerrente, mag terugbetalen!

Toch moet ik niet doen alsof ik verbaasd ben door deze uitkomst. Ik voelde het al toen ik de game speelde, maar na het te hebben laten bezinken en er objectief op terug te kijken, moet ik zeggen dat het verhaal bot gezegd niet goed genoeg is om een dergelijke terugkeer op investering te mogen verwachten. Het weet je als speler te frustreren, dat doet het goed, maar de dialogen zijn in veruit de meeste gevallen zo gelaagd als het goedkoopste pleepapier dat je kunt vinden, wat stiekem best een goede analogie is. Net als goedkoop papier zit het plot dat deze dialogen draait namelijk stiekem vol gaten als je een beetje druk toepast. En dan zit je letterlijk diep in de shit.

Conclusie:

TORAWASE is een game die een hoop emotionele investering van de speler vraagt als die zich mee wil laten nemen op het avontuur van diens hoofdpersoon. Het gaat je simpel gezegd niet in de koude kleren zitten hoe hij wordt gemarteld, vernederd en zijn identiteit van hem af gestript ziet worden. Zou dit resulteren in een verhaal dat vanuit de diepste dalen zijn hoogste pieken bereikt dan was dit prima. Zelfs als het eindigde in een bloedbad had ik er vrede mee gehad. Maar zelfs het beste eind voelt nogal halfbakken, waardoor je er meer tijd, geld en emotie in investeert dan het spel in de verste verte waard is.