WarioWare: Move It!

WarioWare: Move It! is, zoals de naam al doet vermoeden, een van de weinige games die echt gemaakt is op het gebruik van de Joy-Cons. De motion controls die Nintendo ten tijde van de Wii ongekend succes hebben gebracht, worden maar mondjesmaat benut op de Switch, vooral sinds de introductie van het Lite-model die deze niet standaard meegeleverd krijgt. Is dat echter omdat dit soort motion controls hun glans verloren zijn? Of is het gewoon omdat de meeste games worden gemaakt voor meerdere platformen, waarvan de Switch de enige is met dergelijke opties?

Een wijze les

Na Move It! voltooid te hebben, kan ik met overtuiging zeggen dat het wat mij betreft het eerste is. Motion controls hebben nog zeker een plek, maar dan wel voornamelijk in combinatie met high end virtual reality headsets als de Valve Index. De ruim tweehonderd microgames die het spel rijk is, met uitzondering van de afgrijselijk slechte games die de infraroodsensor gebruiken, maken allen gebruik van deze besturingsmethode, waarbij het je laat zien wat voor pose je aan moet nemen. Je moet bijvoorbeeld de Joy-Cons boven elkaar houden als een zwaard, op elkaar als de mond van een krokodil, liggend op je handpalmen als een cadeau en zo meer. Dit is de pose waarmee de game begint en samen met de instructie van één of twee woorden, maakt dit doorgaans direct duidelijk wat er van je verwacht wordt.

In die zin werkt Move It! dan ook uitstekend. Slechts een enkele keer keek ik naar het scherm met een figuurlijk vraagteken boven mijn hoofd en ook wanneer ik aan het zwabberen ging, gebeurde het zelden dat mijn input niet correct geregistreerd werd. Dat ik maar nauwelijks warm ben gelopen voor dit pakket heeft dan ook meer te maken met de hardware, dan de software.

Off-topic

Die software haalt namelijk alles uit de Joy-Cons wat erin zit. Het laat je op manieren met de controllers omgaan waar geen weldenkend mens ooit op zou komen en laat zien dat de creatieve sappen bij Intelligent Systems rijkelijk vloeien. Zelfs de straps worden ingezet als spel-mechanics, hetgeen bij mijn weten niet eerder is een gedaan in een Nintendo Switch-titel. De beperkende factor blijft echter die twee rare kleine controllers waar je aan gebonden bent. Misschien ben ik te oud, te cynisch of te verwend geworden, maar het lukte mij niet om daarmee echt in het spel te komen.

En dat vond ik eerlijk gezegd jammer. Hoewel ik er geen gewoonte van maak om WarioWare te recenseren, heb ik me kostelijk vermaakt met meerdere delen in de serie. Move It! is zeker niet de sterkste, maar heeft genoeg sterke en vreemde minigames om het in ieder geval interessant te houden. Echter moet het noodgedwongen na elke game een pose laten zien waar je in moet klaarstaan, waardoor het razendsnelle tempo verloren gaat én je telkens herinnert wordt aan dat je met controllers staat te zwiepen. Hierdoor gaat een hoop van de charme verloren. Allicht is dit dan ook de reden dat je niet zoiets hebt als een endless mode waarin je zoveel mogelijk microgames achter elkaar probeert te voltooien, hetgeen ik persoonlijk het leukst vond in eerdere delen.

Kleine kans

Waar de focus in plaats daarvan op ligt, is op dat waar de meeste Switch games van Nintendo op focussen: multiplayer. Maar omdat de kans klein is dat je genoeg Joy-Cons hebt om vier mensen bezig te houden, is men ook hier creatief geweest. Twee spelers spelen bijvoorbeeld zogenaamd een minigame, maar van slechts een zijn de controllers actief. Aan de rest om te raden wie aan het faken was. Het is grappig bedacht, maar in alle eerlijkheid is het net als de microgames: het nieuwe is er snel vanaf. Dus veel langer dan de singleplayer, die je amper twee uur van je leven kost, ga je je hier niet mee vermaken. Prima voor een game van een euro of twintig, erbarmelijk voor een grote first-party release.

Conclusie:

WarioWare: Move It! is een nieuwe WarioWare, niets meer en niets minder. Maar dan wel een die gebukt gaat onder de Joy-Cons, die toch echt aan het eind van hun Latijn zijn. Het gevolg is een zwak nieuw deel in een serie die zich toch al niet kon meten met de grote namen.