WiZman's World Re;Try

Dus toen in onze inbox een review-aanbod voor Re;Try verscheen, een port van het spel voor moderne consoles, was het een inkoppertje om het te pakken. Als de game extreem slecht zou zijn, zou het immers makkelijk te verklaren zijn waarom die geen bekendheid heeft gekregen. Maar zou iemand dan nog de moeite doen om die te vertalen en porten? Ik zou denken van niet, dus hoopte op een verborgen pareltje.

Lemme out!

In WiZman’s World ontwaakte honderd jaar geleden een groep magiërs in een dorp. Ze wisten niet wie ze waren, waar ze waren of waarom. Enkel het gebruik van magie was iets dat ze bijna instinctief nog kenden. Met deze kennis gingen ze op verkenning buiten het dorp, maar toen ze dat deden, stuitten ze op een vijftal gebieden vol monsters die hen koste wat het kost probeerden af te sluiten van de buitenwereld. Een eeuw later zijn de magiërs er nog altijd niet in geslaagd deze impasse te doorbreken en wonen ze in hetzelfde dorp.

In dit dorp ben jij Claus, geadopteerde zoon van de prominente magiër Giselle en een jongen die zij jaren eerder vond in een van de dungeons. Zou jij van buitenaf zijn gekomen? Zou jouw geheugen allicht de sleutel tot vrijheid bevatten? Het lijkt er niet op, maar wat je wel kon worden, is een van de magiërs die helpt met het trotseren van de dungeons. En daarvoor ben je dus getraind.

Een nieuwe start

Op het moment dat de game écht begint, heb jij net jouw opleiding voor magie afgerond en mag je de dungeons gaan verkennen om bij te dragen aan de collectieve queeste van het dorp. Archmage Adan stuurt je als eerste naar het woud, waar je de klappen van de zweep moet leren. Al snel ontdek je echter waarom er zoveel nooit terugkeren en het is enkel wanneer je wordt gered door drie vliegende wezentjes dat je dit na mag vertellen.

De wezentjes in kwestie zijn homunculi, gemaakt door Giselle en bedoelt om jou te helpen. Zij kunnen zielen uit monsters trekken en aan zichzelf binden, zodat ze hun skills en kracht tot zich kunnen nemen. Dus in plaats van één mage op het veld, heb je nu één mage en drie karakters die de rol van tank, support, mage of fighter op zich kunnen nemen. Dat geeft je een stuk meer opties!

Dat ging snel!

Met deze setup en een beetje (on)geluk duurt het niet lang voor jouw groep op een nieuw soort monster stuit dat de sleutel blijkt te zijn voor jullie situatie. Nadat jullie deze vellen, stijgen jullie bovendien snel in aanzien, waardoor Claus & Co al gauw op de frontlinie van elk gevecht staan, klaar om alsmaar sterkere zielen te stelen en dieper in de dungeons te duiken.

Op papier klinkt dat allemaal heel erg spannend, maar hoe jammer ik het ook vind om te moeten zeggen, moet je er niet te veel van verwachten. Verhaaltechnisch volgt het een heel voorspelbare loop die net zoveel noten aanslaat als een gemiddeld peuterliedje. De gameplay voert de boventoon en is best wel vermakelijk, maar niet voor de duur van het spel. Dit was origineel nu eenmaal een game voor de DS en dat beperkt de boel nogal. Daarom is het buiten de van vorm veranderende homunculi een heel standaard turn-based RPG. Dit is in principe geen ramp, ware het niet dat ook de homunculi niet geweldig uit de verf komen.

De juiste schoenen

Het hele idee van de homunculi is dat je zielen gebruikt om ze sterker te maken. De ene ziel verhoogt een hoop stats, maar verlaagt een of twee andere, en door te blijven fuseren en dit te balanceren, kom je er onder de streep sterker uit. Dat is het idee. Maar in de praktijk is het niet zo spannend. Zoek de sterkste ziel uit die je hebt, gooi er wat items bij voor een boost om de verloren stats op te vangen en klaar is Kees. Hierna farm je dezelfde ziel en blijf je die fuseren om sterker te blijven worden. Daarvoor hoef je de deur niet eens uit, want dat kun je via een boek op je tafel doen door dezelfde vijand te blijven bevechten. Als je zielen kon vermengen om hybrides te maken, had dit een enorm diepgaand systeem kunnen zijn. Maar dat zit er helaas niet in, waardoor het boek farmen de beste optie is.

Dit boek is ook direct het bruggetje naar mijn grootste minpunt van het spel: de grind en diens oplossing. WiZman’s World is vanaf de eerste dungeon al een beetje grindy, maar dat is niet direct een probleem. Wie immers niet wil grinden, moet misschien geen JRPG’s gaan spelen. In de endgame schiet de moeilijkheidsgraad echter omhoog als een SpaceX-raket die voor de verandering eens niet ontploft. En dat betekent een hele hoop grinden…of € 1,99 uitgeven. Dat is de prijs van een DLC die zes extra monsters aan jouw compendium toevoegt, welke je makkelijk kunt verslaan en je bakken XP of geld geven.

Persoonlijk ben ik een beetje allergisch voor dit soort praktijken. Als de originele game te grindy was en je wil dit fixen in een re-release, be my guest. Ik vind het een goed idee. Maar stop het dan gewoon in het spel of maak het gratis DLC. Zoveel moeite zal het immers niet zijn geweest om dit te maken en het zou zich al terugbetalen in positieve PR. De score zou bij deze reviewer bijvoorbeeld een stukje hoger zijn uitgevallen.

Conclusie:

Een vrij standaard JRPG wiens unique selling point door een gebrek aan diepgang niet bijzonder goed uit de verf komt. Dat zou een passende omschrijving van WiZman’s World Re;Try zijn. Echter heb je dan nog de grind en erger nog: de betaalde oplossing. De game was al vrij standaard, maar keldert hiermee naar nét voldoende.