Het verhaal van Xenoblade Chronicles X begint met een catastrofale gebeurtenis. De aarde wordt verwoest door een buitenaards conflict, waarbij de mensheid enkel overleeft doordat een vloot ark schepen net op tijd weet te ontsnappen. Eén van die schepen stort neer op de planeet Mira, een wereld die tegelijk uitnodigend en meedogenloos vijandig is. Vanuit de resten van dat schip bouw je New LA op, een overlevingsbasis die langzaam groeit naarmate jij de planeet verkent en in kaart brengt.
Wat deze game geliefd maakt, verschilt van de rest van de Xenoblade-serie. Waar andere delen draaien om hecht geschreven personages en emotionele storyarcs, zet X zwaar in op de wereld zelf. De planeet Mira is eigenlijke het echte hoofdpersonage. De schaal van deze game blijft indrukwekkend; te voet voel je je piepklein, maar eenmaal achter de stuurknuppel van een Skell (de reusachtige mech-pakken) die je halverwege het spel vrijspeelt, verandert die beleving compleet. Plots scheer je over bergketen na bergketen, terwijl de muziek van Hiroyuki Sawano letterlijk meegroeit met de adrenaline.
Het origineel had ook een berucht open einde, dat meer vragen opwierp dan het beantwoordde. Die onopgeloste mysteries waren jarenlang een bron van frustratie. De Definitive Edition pakt dit aan met een nieuw verhaalhoofdstuk in het gebied Volitaris en een uitgebreider slot, dat een stuk meer closure biedt. Het is niet perfect, maar het voelt als een oprechte poging om oud zeer weg te nemen.










Reacties (5)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie