Back to the Past with Mario 2005 Edition

08. Need for Speed: Most Wanted (PC)

Met Need for Speed: Most Wanted heeft EA voor mij persoonlijk de laatste echt goede NFS game uitgebracht. Dit komt mede door de open wereld en door de career mode die eigenlijk best wel een goed verhaal had, zover een NFS game een verhaal heeft. Daarnaast heeft NFS: Most Wanted ook twee erg leuke race types: Tollbooth en Speedtrap. Vooral laatstgenoemde, waarbij je bij elke checkpoint geflitst wordt en de gene die het snelst heeft gereden de race wint.

07. Tom Clancy's Splinter Cell: Chaos Theory (PC)

Hoewel ik mij in 2004 goed vermaakt hebt met Splinter Cell: Pandora Tomorrow, is het zijn vervolg Chaos Theory die mij tijdelijk een groot fan van Splinter Cell heeft gemaakt. En dit komt allemaal door de Quality of Life-verbeteringen die Chaos Theory heeft ten opzichte van Pandora Tomorrow, zoals het feit dat de stealth-secties nog beter zijn. Zo reageert de AI beter op de speler en ziet de vijand je bijvoorbeeld ook door de weerspiegeling van spiegel.  Maar ook stealth mechanics zelf zijn aangepast. In de voorgaande games moest je vooral in de schaduw te werken gaan, maar voor Chaos Theory is er ook een gameplay mechanic toegevoegd waardoor je ook zo stil mogelijk te werk moet gaan. Maar de best QoL-toevoeging is dat je niet meer gelijk game over bent als je teveel alarmen af laat gaan of vriendelijke NPC's doodt, al zorgt het wel voor een gereduceerde score aan het einde van de missie.

06. Grand Theft Auto: San Andreas (PC)

PlayStation 2 gamers mochten in 2004 al aan de slag met GTA: San Andreas, maar ik moest jammer genoeg een jaartje langer wachten op de game. Nou zal je waarschijnlijk denken: ''maar Mario je speelt PS2 games dus waarom heb je hem niet op de PlayStation 2 gespeeld?'' Omdat ik zelf geen PS2 had en die games bij vrienden speelde. Dus ik moest wachten op de PC-versie van GTA: San Andreas, echter was het het wachten zeker de moeite waard, want het was echt een geweldige game. Al moet ik wel zeggen dat ik het verhaal van Vice City beter vond, maar de gameplay en wereld van San Andreas waren echt een pak beter.  De besturing ging allemaal iets soepeler en eindelijk konden we in het water springen zonder te verzuipen.

Net zoals bij Vice City gebruikte ik MTA (Multi Theft Auto) om San Andreas met vrienden onveilig te maken. Het verhaal is weliswaar niet speelbaar in MTA, maar roleplay die je er mee kon doen was geweldig om te doen.

05. Star Wars: Republic Commando (PC)

Star Wars: Republic Commando is één van mijn meest favoriete non Jedi focust SW games. In deze game speel je voor de clone trooper genaamd Boss en moet je missies voltooien voor de republiek. Dit doe je overigens niet alleen, want je bent namelijk onderdeel van Delta Squad en naast dat je Boss bestuurt, kan je ook orders geven aan teamleden Scorch, Fixer en Sev. Wat ik ook awesome vond aan deze game, is dat het een first person shooter was met een helmet view waarin je alle informatie zag zoals je health en ammo.

04. Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi (PS2)

Een Dragon Ball game kan gewoon weg niet uit mijn lijst blijven. En voor het jaar 2005 is de DBZ game in kwestie Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi, een game dat zowel een verbetering als een downgrade is ten opzichte van Dragon Ball Z: Budokai 3. Zo heeft Budokai Tenkaichi een derde persoons camera, waardoor je meer immersie hebt. En de keuze van de makers om direct alle sagas van Dragon Ball Z in de game te stoppen in plaats van ze te bewaren voor vervolgdelen, kan ik erg waarderen. 

Wat ik dan persoonlijk wel minder vindt,  is dat in je de story mode niet meer door de wereld van Dragon Ball vliegt, maar in plaats daarvan elke verhaal missie via een menu kiest. Een ander ding wat mij teleurstelde, was dat je niet on the fly kon transformeren, in bijvoorbeeld een Super Saiyan of naar Frieza's tweede vorm. De verschillende Super Saiyans en de vier andere vormen van Frieza zaten wel in de game maar werden als aparte personage gerekend.

03. The Movies (PC)

Dan nu eens een keer geen gewelddadige of race game, maar een heel ander beestje. Zoals de titel natuurlijk al weggeeft, gaat het in deze game over films en dan specifiek over het maken van films. Want in deze tycoon game kan je dus aan de slag als grote baas van een filmstudio. Om een film te maken, heb je het uiteraard regisseurs, acteurs, script schrijvers en crewleden nodig. En als je wilt dat je films goed scoren, dan moet je al deze werknemers tevreden houden door ze goed te betalen en goede faciliteiten te geven. Als overigens echt perfecte films wilt maken, dan moet je gebruik maken van de advanced movie maker modus waar je het script tot in de fijnste details kan tweaken en de verschillende scènes helemaal naar jouw hand te zetten. Ik moet toegeven dat het geen makkelijke modus was, maar ik kon redelijk wat goede films met een coherent script creëren. Met als gevolg dat ik een vriend "jaloers" maakte, omdat hij totaal niet overweg kon met de advanced movie maker modus.

02. The Punisher (PC)

Één van mijn favoriete films van 2004 is The Punisher en ik was dan ook blij toen ik zag dat juist die film in 2005 een game kreeg. Wat ik vooral cool vond aan The Punisher, waren de brute en gewelddadige executies die Frank Castle uit kon voeren. Wat dan wel weer jammer was, is dat de executies gecensureerd werden door dat de camera semi weg draaide en het beeld zwart-wit werd. Maar gelukkig kon ik op de PC een mod installeren waarmee de executies vol in beeld te zien waren. Op de speciale executies na was The Punisher overigens een standaard dertien in één dozijn third-person shooter met een vermakelijk maar voorspelbaar verhaal.

01. Prince of Persia: The Two Thrones (PC)

Prince of Persia: The Two Thrones is de afsluiter van de epische The Sands of Time-trilogie. Ik vond en vind het nog steeds een goede game, maar niet de beste uit de trilogie. Die eer gaat naar Warrior Within. Wat ik geweldig vond aan The Two Thrones, was dat het een lineaire game is, maar Babylon erg open aanvoelde. Daarnaast vond ik The Dark Prince een tof personage, al vond ik de gameplay met hem een heel stuk minder omdat je langzaam je health kwijtraakt als je de Dark Prince bent. En ik heb een hekel aan gameplay mechanics waar je langzaam je health verliest. 

Ik ben van mening dat Prince of Persia: The Two Thrones de trilogie op een goede manier afsluit. Maar toch heeft de game mij lichtelijk teleurgesteld door te zijn zoals het is. Want voordat de derde Prince of Persia de subtitel The Two Thrones kreeg, zou de volledige titel Prince of Persia: Kindred Blades krijgen en qua gameplay heel anders zijn. Zo had de game eigen semi open wereld moeten zijn met een dag en nacht cyclus. Ook had de gameplay anders geweest zijn, de Prins zou gewelddadiger zijn geweest en zijn alter ego The Dark Prince zag er heel anders uit (in mijn ogen een heel stuk cooler).

Zo dat was het weer voor deze excursie, nu is het tijd om weer terug te keren naar 2026. Volgende keer neem ik jullie mee op reis naar 2006.