Column: Zijn we doorgeslagen met DLC?

DLC is iets dat al jaren bestaat. Vooral op PC. De Xbox 360 was de eerste console die het echt op grote schaal ondersteunde.. Er waren wel eerdere vormen zoals de Atari 2600 GameLine, SNES Satellaview of de SEGA Channel, maar hier ging het om volledige games die je via je telefoonlijn kon downloaden en geen extra content voor bestaande games, en incidentele DLC op bijvoorbeeld de eerste Xbox. Ja, in die tijd kreeg je het internet nog over je telefoonlijn binnen met dat geluid dat iedereen boven de dertig nog wel herkent.

Soorten DLC?

Door de jaren heen zijn er steeds meer verschillende vormen van DLC gekomen. Zo heb je volledige expansion packs die je echt een uitbreiding geven op je game. Denk aan een World of Warcraft, die bij elk expansion pack weer een nieuw deel van hun steeds groter wordende wereld introduceert. Maar je hebt ook de cosmetische content, zoals de skins in League of Legends, extra karakters, zoals worstelaars in WWE 2K26 of characters in Super Smash Bros. Ultimate. Zaken waar soms enorme bedragen mee gemoeid zijn om te krijgen wat je wilt.

In sommige gevallen biedt de ontwikkelaar ook een Season Pass aan, waardoor je automatisch de nieuwe content van dat seizoen krijgt. In de meeste gevallen gaat het hier om alle DLC die in de toekomst nog uitkomt, maar soms gaat het echt enkel om een bepaalde periode, zoals een jaar. Anno 1800 is hier een goed voorbeeld van. Ubisoft heeft in totaal vier Season Passes uitgegeven, verdeeld over vier jaar.

De psychologie

Iets wat je tegenwoordig ook veel ziet en waar enorm veel ophef over is, zijn microtransacties. Dit is oorspronkelijk populair geworden door de games op Facebook, zoals Candy Crush Saga, maar je kunt je tegenwoordig bijna geen mobiele game meer voorstellen waar het niet in zit. Maar ook op de consoles en PC zie je dit fenomeen steeds meer. Het zijn vieze psychologische spelletjes die ze met je spelen, maar het is helaas hierdoor een verdienmodel dat werkt, want genoeg mensen kopen het. Mensen zijn sneller geneigd om € 1,- neer te tellen voor een extra ding in hun game, dan om een volledig pack te kopen van € 20,-, terwijl ze uiteindelijk onder de streep vaak juist veel meer hebben uitgegeven zonder het door te hebben.

Dit komt door het psychologische aspect dat hierachter zit, waarbij ze inspelen op de aanmaak van dopamine in je brein. De ontwikkelaars van dit soort systemen weten precies hoe ze mensen moeten bespelen, waardoor ze zich goed voelen en geneigd zijn om geld uit te geven en verder te willen spelen. Dat is wat microtransacties juist zo verleidelijk, maar ook gevaarlijk maakt. Het spreekt hetzelfde deel van je brein aan als bij gokken.

Ook de manier waarop de DLC wordt aangeboden, is veranderd. Tegenwoordig download je het vaak vanuit een store platform, maar het zit ook bij special editions, pre-orders en zelfs wedstrijden. Ook hierover lopen de meningen uiteen of ze wel waarde hebben voor wat je er vaak voor moet neertellen. En in sommige gevallen brengen ontwikkelaars de pre-order content alsnog uit als betaalde DLC achteraf. Iets wat sommige mensen behoorlijk tegen de haren in heeft gestreken. Maar ook hier speelt vaak weer het psychologische aspect. In dit geval dat van FOMO, waardoor mensen het toch kopen ondanks de steeds verder oplopende prijzen.

Vroeger wilde ik nog wel eens een special edition kopen of zelfs pre-orderen, maar tegenwoordig laat ik het vaak links liggen. Als ik nu kijk wat erbij zit en wat ze ervoor vragen, dan is dat absoluut niet in lijn met elkaar. Ik ben persoonlijk niet van plan om mijn zuurverdiende geld uit te geven aan een special edition van meer dan €100,-, terwijl er enkel een artbook en wat stickers bij zitten. Dat staat in mijn ogen niet met elkaar in verhouding.