De Top 5 van 2025: Sil

5. Digimon Story: Time Stranger

Toen ik dacht aan deze lijst, wist ik dat Digimon erop zou gaan staan, ongeacht hoe of wat. Het was qua score niet in de Top 5, noch was het een game die dermate memorabel was zoals Astro Bot dat vorig jaar bijvoorbeeld was. Het feit dat we echter eindelijk weer een fatsoenlijke Digimon JRPG hebben gekregen, is iets wat ik moet vieren. Voor mij was Digimon World 2003 op de PlayStation 1 immers alweer de laatste. En ja, ik weet dat Cyber Sleuth en Hacker’s Memory ook goed schijnen te zijn, maar ik heb nog niet de kans gehad om die te spelen en Survive tapte uit een ander vaatje, dus laat mij maar lekker in mijn blije bubbel zitten!

4. Criminal Border: 3rd Offence

De eerste twee delen in de Criminal Border-serie prijkten in voorgaande jaren al in mijn lijstjes, dus ik had verwacht dat dit jaar niet anders zou zijn. Sterker nog: met deel drie én vier in één jaar, had ik allicht moeten debatteren welke in deze Top 5 te zetten. Die keus werd echter voor me gemaakt. Hadden we nog onze oude Flop-lijstjes gedaan, dan had Life Sentence, het vierde en laatste deel, immers erin gestaan. 3rd Offence is overigens ook niet zo goed als dat de eerdere delen waren, maar had één memorabel moment dat een blijvende impact heeft gemaakt. Dat verdient erkenning!

3. Wagotabi

Wederom niet een game met de hoogste score. Sterker nog: ik had er best wat op aan te merken. Maar Wagotabi is wel een game die me heeft geholpen om zekere barrières te doorbreken waar ik tegenaan liep in mijn zelfstudie Japans. Dat is voor mij een hele hoop waard. En hoewel de toevoeging van een nieuw familielid die zelfstudie grotendeels om zeep heeft geholpen, probeer ik de game nog dagelijks op te starten om in ieder geval niet té veel weg te zakken.

2. Hell is Us

Duister, onvergefelijk en immens intrigerend. Mysterieus, deprimerend en diepgaand. Er zijn een hoop woorden die ik kan gebruiken om Hell is Us te omschrijven, maar daarvoor heb ik eerder dit jaar een review geschreven. Wat ik hier wil zeggen is dat Hell is Us een bijzondere ervaring is, al moet ik ook eerlijk toegeven dat het geen ervaring is die iedereen aan zal spreken. Daarvoor is het misschien iets te ontoegankelijk. Wie echter houdt van iets om verhalend de tanden in te zetten, kan dit ongetwijfeld waarderen.

1. Blades of Fire

Ik heb er nooit een geheim van gemaakt weinig te hebben met soulslikes. Ik heb ooit Bloodborne voltooid en Dolmen gerecenseerd, maar beide onderstreepten voor mij dat ik geen voldoening haal uit mijn hoofd tegen een muur slaan tot de stenen het begeven. Blades of Fire zat voor mij op het randje van wat acceptabel is door zijn wat meer vergefelijke aspecten als een moeilijkheidsgraad en daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb me er immers zó ontzettend goed mee vermaakt dat ik na mijn eerste playtrough direct aan een tweede ben begonnen op de hoogste moeilijkheidsgraad om de platinum trophy te scoren!