Adem uit
Mijn grootste ergernis aan Airhead, veel meer dan de spreekwoordelijke klok die voortdurend aftikt, is het feit dat je voortdurend blijft hangen in het spel. Ik heb niet genoeg vingers en tenen om al de keren te tellen dat ik bleef steken achter een onzichtbaar obstakel, na een sprong bleef glitchen in de omgeving, door de grond viel en zo verder. Je kunt met één druk op de knop terug naar het laatste checkpoint, dus veel tijd ben je er niet door kwijt, maar het is een kleine ergernis die opbouwt, vooral wanneer de puzzels strakke timing beginnen te vereisen. Meer dan eens heb ik daarom gevloekt tegen het scherm van mijn PlayStation Portal, maar geen enkele keer kwam het door de puzzels.
Dit zegt overigens niets over de moeilijkheidsgraad van de puzzels in kwestie. Hoewel niet overdreven lastig of complex, vereisen vooral latere puzzels dat je out of the box gaat denken of creatief omspringt met je krachten. Ik heb daarom meer dan eens even vastgezeten voor ik de oplossing vond. Gelukkig hoef je je daarvoor niet tot ome Google te richten, want het spel heeft een uitstekend hintsysteem dat je de juiste richting op duwt, zonder je de oplossing rechtstreeks te geven. Daardoor heb je nog steeds het gevoel het zelf gedaan te hebben eens je na drie á vier uur de credits bereikt.
Conclusie:
Het concept van constante ademnood wordt op den duur vervelend, maar wordt gecompenseerd door regelmatig nieuwe mechanics te introduceren. Airhead zou hierdoor een aardige, maar niet fantastische, puzzle-platformer kunnen zijn als het diens technische ergerpunten zou weten op te vijzelen. Met deze onvolmaaktheden krijgt het een krappe voldoende.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie