Bugsnax

Als je mijn Katamari Damacy: REROLL review hebt gelezen, weet je dat ik een zwak heb voor de vreemdere spellen. Terwijl iedereen uit zijn dak ging vanwege Spider-Man: Miles Morales en Demon’s Souls, ging ik daarom uit mijn plaat na het aanschouwen van de bizarre game genaamd Bugsnax. Je kon er dus op tellen dat die bij de release van de PlayStation 5 aan mijn verzameling zou worden toegevoegd.

In deze bizarre creatie stuit avonturier Lizbert op het mysterieuze Snaktooth Island, het thuis van de al net zo mysterieuze Bugsnax. Deze vreemde kruisingen tussen voedsel en dier, die het resultaat hadden kunnen zijn wanneer de bedenkers van Vanillite, Alcremie en Applin alle Pokémon hadden mogen maken, smaken ontzettend lekker, wat al genoeg reden is om ze verder te onderzoeken. Maar er is meer en daarom wordt jouw karakter, een journalist, gevraagd naar het eiland te komen.

Een slecht begin

Wanneer je onderweg bent naar deze wonderlijke wereld, breekt al snel de pleuris uit. Je luchtschip wordt neergehaald en wanneer je vervolgens stuit op leven, blijkt dat Lizberts kamp volledig uiteen is gevallen. Tot overmaat van ramp is de gerenommeerd avonturier zelf ook nog vermist, waardoor je nog niet eens het interview kunt doen waarvoor je kwam. Er rest je daarom maar een ding: haar vinden.

De manier waarop je dit doet, is door de voormalige bezoekers van Snaxburg die zich over het eiland hebben verspreid weer bij elkaar te brengen. De kleurrijke karakters zijn al net zo bizar als de Bugsnax en zijn geobsedeerd door de wezens. Sommige vanwege de smaak, maar vooral door hun vreemde eigenschappen. Wie bijvoorbeeld een Strabby eet, een aardbei Bugsnax, krijgt aardbeien als een van de ledematen.

Gemiste kans

Dit mechanic zagen we natuurlijk al in de trailers voor Bugsnax, wat tevens hetgeen was wat mijn interesse wekte. Hoe zou je je lichaam en dat van andere kunnen wijzigen om puzzels op te lossen? Moet je eigenschappen combineren? Kun je verschillende soorten voedsel samenvoegen om andere resultaten te krijgen? Het antwoord op alles is negatief. Op een enkele uitzondering na, waarbij je de voeten van een Grumpus moet veranderen in ijsjes om makkelijker de woestijn te doorkruisen, worden de unieke kwaliteiten de Bugsnax eigenlijk nooit echt benut. Je bent meer bezig met ontdekken hoe je bepaalde Bugsnax lokt, vindt of vangt, waardoor de game meer doet denken aan Poképark of Pokémon Snap. Alleen dan niet zo goed.

Het verschil tussen de serie van Nintendo en deze game is namelijk duidelijk: binding. In Poképark of Snap wíl je alle monsters vinden, daar je ze kent en ervan houdt. Je bent bekend met hun eigenschappen en kunt daarop inspelen. Dat voordeel is hier niet, waardoor enkel completionists en trophy hunters de moeite zullen nemen om de monsters die je niet voor het verhaal nodig hebt te verzamelen. En wanneer dat puur je focus is, gaat een hoop van de magie van Bugsnax verloren. Je lost puzzels immers grotendeels op met de verschillende gadgets die je tot je beschikking krijgt.

Beter bewaard

Zelfs als we dit alles in beschouwing nemen, is Bugsnax géén slechte game. Het is een spel dat voldoende vermakelijk is om mij tot het einde zonder gemor te laten spelen, maar gebukt gaat onder bedenkelijke beslissingen. Zoals een release in het najaar én bij de verschijning van een nieuwe console aanwezig zijn. Want ja, er is minder concurrentie, maar mensen zijn op zoek naar games die de kracht van hun nieuwe speeltje laten zien. Bugsnax doet dat zeer zeker niet.

Controller-functies zijn beperkt tot hetgeen wat al mogelijk was met een DualShock 4, terwijl visueel geen greintje next-gen te bekennen is. Sterker nog: de animaties en karakters ogen meestal meer als de generatie voor Xbox One en PS4 dan wat anders. Dat kan een stijlkeuze zijn, zie de vele pixel art en voxel games, maar wel een riskante binnen de context. Maar laten we even eerlijk zijn: tenzij je de fysieke versie van Fangamer gaat halen, kon je gewoon het spel van PlayStation Plus trekken om je zeven á acht uur te vermaken (of eerder als het je toch niet bevalt).

Conclusie

Bugsnax is geen slechte game, maar ook zeker geen goede. Wat het wel is, is een samenkomst van bedenkelijke beslissingen en gemiste kansen die het ervan weerhouden om een echt memorabele bizarre game te worden zoals Katamari Damacy of There Is No Game. Het einde van het spel hint duidelijk naar een vervolg en ik hoop dat men de focus daar veel meer legt op de wezentjes zelf.