Echoes of Aincrad: Sword Art Online

De insteek mag dan wel anders zijn, maar er zijn duidelijke overeenkomsten tussen de games. Echoes of Aincrad volgt een zelfgemaakte speler en zijn vrienden, nadat ze tot de 10.000 behoren die worden gevangen in de death game van Kayaba Akihiko. Van de initiële schok, tot de wrok tegen beta testers (waar jullie toe behoren) en de eerste raid battle in het labyrint waar de legende van Kirito begint; jij bent aanwezig.

Not Kirito

Kirito is natuurlijk iconisch voor de SAO franchise, dus hij kan niet volledig ontbreken in jouw avontuur, maar hoewel je onderdeel uitmaakt van sleutelmomenten in de beginperiode van het spel, vertelt Echoes of Aincrad daarnaast zijn eigen verhaal over een mysterieuze quest line die de Sword of Salvation wordt genoemd.

Wat deze missie zo bizar maakt, is dat je niet zelf kunt kiezen om het te activeren, noch kun je het weigeren. Zij die het opgelegd krijgen, krijgen vreemde visioenen en als deze op waarheid berusten, waarschuwen ze voor een gevaar naast Heathcliff, welke heel Aincrad ten onder zou kunnen brengen. Maar zoals wel meer missies in SAO, moet je zelf zoeken naar wat dit in de praktijk betekent.

Volgens interviews met ontwikkelaars is gekozen voor deze opzet om de wereld van Sword Art Online centraal te zetten, in plaats van The Black Swordsman en zijn bondgenoten. Voor fans van de franchise was dit reden voor een feestje, want de light novel en met name de anime maakten heel wat time skips, waardoor de arc die menig SAO-stan beschouwd als de beste arc van de franchise werd kort gewiekt. Spelers de kans geven om die ontwikkelingen vanuit de zijlijn mee te maken, terwijl ze de hoofdrol spelen in hun eigen avontuur, klinkt als een perfecte balans.

Máár

De praktijk is helaas een stuk minder rooskleurig. Hoewel deze balans in mijn optiek prima wordt bewaakt, gaat dit gepaard met zoveel vreemde beslissingen dat het op momenten moeilijk is om er met volle teugen van te genieten. Dit begint al met de gameplay, waarbij men heeft gekozen voor een souls-sausje.

Met zijn letterlijke permadeath en het moeten vechten voor elk voordeeltje, had SAO absoluut iets weg van een soulslike. De gameplay was het echter niet. Het was een VRMMO, waarbij de laatste drie letters tekenend waren voor de gameplay. Niet in Echoes of Aincrad. Gevechten zijn stamina based, met lichte en zware aanvallen die ieder hun eigen last hierop leggen. Een koprol of een sprintje trekt eveneens stamina leeg, terwijl de iconische sword skills in plaats daarvan uit een apart vaatje met SP drinken. Vechten doe je dan weer met één partner in de meeste gevallen, ondanks dat je een volledige party hebt die logischerwijs aan je zijde zou vechten in een game waarin je letterlijk dood kunt gaan. Maar nee, in plaats daarvan blijven ze zich opsplitsen in een zeer gevaarlijke wereld.

Kijkend naar de wereld, zijn er overeenkomsten tussen de originele SAO en een soulslike. Een grote open wereld, vol geheimen om te verkennen, is iets wat in beide centraal staat en is een groot deel van de appeal van een concept als Echoes of Aincrad. Dat krijgen we dan echter weer niet. In plaats daarvan moet je missies accepteren die je naar een afgesloten deel van de wereld brengen. Je ziet de rest van de wereld letterlijk liggen, maar als je buiten de quest area gaat, wordt je een tik op de vingers gegeven en moet je terug naar je hok.

Ze snappen het gewoon niet

Wat dit extra pijnlijk maakt, is dat zelfs met dergelijke beperkingen die de speler krijgt opgelegd, de wereld ontzettend saai is! Paden tussen twee rotswanden, gangenstelsels in vervallen ruïnes en vlaktes met een of twee wegen erop om te volgen zullen het leeuwendeel van je tijd vullen en zijn zo basic als dat maar zijn kan. Dat is niet direct een probleem, toon mij immers maar een RPG waarin elke plek het zien waard is, maar deze locaties worden ook constant herhaald. Hiermee doel ik niet (enkel) op dat je meermaals terug moet keren naar dezelfde plek, maar ook dat complete stukken compleet worden gekopieerd en geplakt tussen verschillende gebieden. Als ik een ondergronds gangenstelsel aan het verkennen was, wist ik bijvoorbeeld al ruim van te voren wanneer een safe space eraan kwam. Een korte bocht naar onder, gevolgd door een tunnel, leidde iedere keer weer tot een lange bocht rondom een pilaar, welke eindigde bij een safe space.

Deze safe spaces zijn eveneens een hekelpunt, daar ze de focus zijn van vrijwel elke missie. Ze dienen in eerste instantie als een bonfire van Dark Souls, een plek om te rusten, je healing items aan te vullen en vijanden te laten respawnen. In Echoes of Aincrad maken ze echter een deel van de map zichtbaar. En als je ook maar iets van SAO weet, weet je dat dit net als de combat een flinke afwijking is ten opzichte van het bronmateriaal. Het verkennen van dungeons en ze stukje voor stukje vastleggen was waarom SAO doorkruisen zo langzaam ging in de death game. Dat je nu een opvallende blauwe pilaar in de lucht kan volgen om gigantische stukken van de map te ontgrendelen, is een flinke stijlbreuk én bovendien niet leuk. Want de reden dat je dit wil doen, is omdat je anders geen idee hebt waar je heen moet met de vele kronkelende onlogische wegen die niet zouden functioneren in een realistische maatschappij.

Ik kan nog artikelen vullen met hoe Echoes of Aincrad SAO tekort doet, maar dat zou ik enkel schrijven voor mijn eigen genoegdoening en die van de grootste fans. Laat me daarom nog één ding zeggen om aan te tonen hoe losjes het bronmateriaal geïnterpreteerd is: het menu, dat iconische holografische scherm dat spelers kunnen gebruiken in SAO, heeft een make-over gekregen in Echoes of Aincrad. En dat terwijl er een perfect voorbeeld was dat enkel nagemaakt hoefde te worden…

Onbegrijpelijk

Ga je Echoes of Aincrad bekijken als een op zichzelf staande game, dan komt het iets beter uit de verf dan als een product op basis van de SAO-licentie. Maar dan ook maar iets beter. Ik noemde al het gebrek aan variatie in het level design, maar ook het design van de game zelf is op menig moment een probleem. Je pikt bijvoorbeeld met grote regelmaat nieuwe wapens op, inclusief allerlei herkenbare kleurtjes voor de zeldzaamheid alsof het een looter-shooter is, maar kunt deze pas vergelijken en gebruiken als je teruggaat naar je kamer. Dat je dit niet doet in het midden van een veld snap ik nog, soulslikes hebben geen pauzeknop en dat is vragen om de dood, maar dat je dit zelfs niet kunt doen in een safe space snap ik niet. In plaats daarvan dwingt de game je terug te transporteren naar een stad, daar naar je kamer te gaan en je nieuwe wapen uit te rusten. Hetzelfde geldt voor het investeren van skill points en het aanvullen van je item pouch. Nogmaals begrijp ik dat dit niet in het veld kan, maar in een safe space waarin je letterlijk op elk moment de missie kan onderbreken, zorgt dit enkel voor onnodige stappen en frustratie. En het verhaal is doorspekt met al net zo’n bizarre keuzes, vooral richting het eind.

Laat me vooropstellen dat het verhaal van Echoes of Aincrad in geen enkele context goed kan worden genoemd, maar het is voldoende om je gaande te houden. Het gaat er echter ook van uit dat je tussendoor side quests oppakt om te levelen. Dit is makkelijk, daar de meeste missies je enkel vijanden voorschotelen van precies hetzelfde level als jij. Enkel een handjevol missies richting het eind van het verhaal hebben een vaste level cap en doordat ik side quests grotendeels links had laten liggen, zat ik er ruim twintig levels onder. Niet dat dit enige belemmering vormde om het te voltooien overigens. Door een van mijn startwapens constant te upgraden en uit te rusten met krachtige secundaire effecten, kon ik zelfs vijanden die twintig levels hoger waren in één of twee aanvallen uitschakelen. Het uitdagingsstuk van deze soulslite is dan ook ver te zoeken tót de credits rollen en je de save file weer laadt.

Toen ik deze credits op mijn scherm kreeg, zat net over de twintig uur speeltijd. De storyline van mijn party was voor mijn gevoel nog maar net begonnen en veel van de lopende plotlijnen stonden nog wagenwijd open. De opzet voor een vervolg of een DLC zou je denken? Maar nee. Als je de game daarna laadt, krijg je een epiloog die letterlijk dubbel zo lang is als de main game, een hoop nieuwe mechanics toevoegt en de moeilijkheidsgraad opkrikt. Dit is hoe deze plotlines deels worden opgelost. En ik snap niet waarom. Menig speler zou immers stoppen na de credits en niet nog even hun save file herladen om te zien of er misschien nog iets boeiends is voor een zeker stukje tekst dat geschreven moet worden. Het is werkelijk onbegrijpelijk en beitelde voor mij in steen dat Game Studio Inc geen idee heeft van waar precies mee bezig waren toen ze begonnen aan een titel van dit formaat. Al hadden de vele zwevende vijanden en voorwerpen, teksten die buiten het scherm vallen en onsterfelijke bazen (door een bug in een game met permedeath) dat vermoeden eerder al zo’n beetje bevestigd.

Conclusie:

Ik snap niet goed voor wie Echoes of Aincrad nu precies gemaakt is? De fanatiekste fans van Sword Art Online zullen zich enkel ergeren aan hoe losjes de game omspringt met het bronmateriaal, terwijl fans van soulslikes zich niet kunnen vermaken met een game die zo ontzettend makkelijk is tot ná de credits. Dit is niet eens een vlees-noch-vis-situatie. Dit is van die rommel van De Vegetarische Slager, maar dan wel iets wat niet weet welk dier het hoopt te imiteren.