Europa

Neem Europa bijvoorbeeld. Al in de eerste paar minuten merk je dat deze game van Novadust Entertainment niet bedoeld is als een ‘’leuke’’ game zoals een Mario, Pokémon of Call of Duty dat zijn. Dit is een ervaring, iets om het brein te prikkelen en waar je iets uit meeneemt.

Iets verder weg

Het scenario dat men hiervoor heeft geschetst, is als volgt: op Jupiters maan, Europa, is de mensheid er in de verre toekomst voor het eerst in geslaagd om een hemellichaam klaar te stomen voor kolonisatie. De aarde staat op zijn laatste benen door de hebzucht van de mens en de minachting voor de planeet, maar dit nieuwe thuis kan ons de kans geven om een nieuwe start te maken.

Wie deze kans met open armen ontvangt, is Adam. Hij is een ingenieur die met volle teugen geniet van de open velden vol dieren, de onvervuilde lucht en de robots die dit alles mogelijk hebben gemaakt, de zogenaamde Gardeners. Of tenminste dit deed hij.

Moederziel alleen

Wanneer jij de controle krijgt, ben jij niet Adam. Jij bent Zee, Adams zoon, die plotseling ontwaakt midden in een grasveld. Vaderlief is nergens te bekennen, noch is er enig teken van ander menselijk leven. Herten, kikkers en robots in alle soorten en maten vullen de wereld, welke verder bestaat uit ruïnes, planten en zo hier en daar een pagina gevuld met Adams handschrift.

Met deze bladzijdes puzzel je bij elkaar wat er is gebeurd in Europa, met Adam en met Zee. Met het oog op spoilers kan ik hier niet verder op ingaan, maar centraal hierbij staat de eindeloze dwaasheid van de mensheid, gevoed door diens arrogantie. Het is een verhaal dat we al vaak hebben gezien, gedreven door een boodschap die we allen kennen, maar onvoldoende horen. Tegelijkertijd is het een boodschap die verkocht moet blijven worden, opdat zelfs maar één persoon meer die gaat begrijpen. Ik denk echter niet dat Europa iemand gaat bekeren. Er is gewoonweg niet genoeg hier om enige blijvende impact te hebben.