Final Fantasy VII Rebirth

Deze tekortkomingen zie je terug op verschillende fronten als je er écht op let. Textures ogen in gameplay fantastisch, maar als je stil gaat staan en het echt gaat bewonderen, zal je zien dat textures vaak van lage kwaliteit zijn. Ook pop-in is te spotten als je erop let en de belichting is teruggeschroefd. De reden daarvoor is niet officieel bekendgemaakt echter als je het mij vraagt is het team tegen de limieten van de engine aan gelopen, waardoor keuzes moesten worden gemaakt om het geheel vlotjes te laten verlopen en niet een derde disc te vereisen. Maar zoals gezegd wegen de positieve aspecten vele malen zwaarder dan deze kleine gebreken, die je niet zal spotten gedurende normale gameplay, vooral wanneer je op Graphics Mode speelt. En dit kan ik niet genoeg aanbevelen!

Meestal wanneer een game in real-time wordt gespeeld, is de Performance Mode aan te raden of minimaal een redelijke keuze. Niet hier. Rebirth is een werkelijk fantastisch mooi spel, maar daarvan gaat een hoop verloren in de jacht naar 60FPS, terwijl de game op prima op 30FPS te spelen is. Dus doe jezelf een plezier en geef de Graphics Mode op zijn minst een kans. Er zijn wat scènes waarin je jezelf dankbaar gaat zijn voor de keuze…

Bekend terrein

De reden waarom menig speler zal neigen naar Performance Mode is natuurlijk combat, dus laten we het daar eens over hebben. Gevechten in Rebirth zijn nagenoeg identiek aan die van Remake, met enkele nieuwigheden die voelen als de logische evolutie ervan. Ik benoemde ze al in de preview: Synergy Skills en Abilities.

Als je de Yuffie DLC van Remake hebt gespeeld zul je hier al enigszins mee bekend zijn, echter nu is er verder op voortgebouwd. Door karakters samen te laten werken, kunnen ze elkaars zwaktes opvangen. Tifa kan bijvoorbeeld dan alsnog korte metten met een vliegende vijand, waar ze normaliter niet een goede match voor is. Dit zijn de skills. Ook zijn er Abilities die echt fancy combo-aanvallen zijn die van het scherm spatten. Niet enkel doen die flink schade, ze eindigen met een buff voor de party. Niet vreemd dan, dat je een meter hiervoor moet vullen door de nieuwe synergy points te verzamelen.

Met zijn allen

Yuffie is overigens niet het enige nieuwe karakter ten opzichte van vanilla Remake. Cait Sith wordt geïntroduceerd in dit deel en heeft een Moogle meegenomen voor extra tactische opties, terwijl Red XIII de rol van tank op zich neemt door niet enkel schade op te vangen maar het om te zetten in healing. Yuffie blijft zoals ze is: een goede flexibele aanvaller.

Met zoveel karakters in de spotlights, kun je natuurlijk niet ieder gebruiken in een gevecht. Dat zou veel te chaotisch worden. Dat je beperkt bent tot drie karakters per gevecht is dan ook binnen de verwachtingen. Square Enix overtreft die verwachtingen vervolgens wederom, door de inactieve party-leden op het slagveld rond te laten rennen alsof ze er een onderdeel van uit maken. Ze vechten niet echt actief mee, maar je kunt wel hun synergy gebruiken en ze commando’s geven, hetgeen ik persoonlijk erg cool vind. Mocht je overigens denken dat je de namen van Cid en Vincent mist, dan heb je volledig gelijk. Hoewel aanwezig, zijn ze niet speelbaar, waarschijnlijk om ze voor het laatste deel te bewaren.

Waar je wel alle personages ziet, is als je rondreist in de overworld (Red XIII op een Chocobo is telkens goed voor een lach op mijn gezicht). Je zult zelfs op momenten wisselen met het karakter dat je bestuurt, om zo verschillende skills te benutten. Net als in het verhaal proef je hierdoor dat Cloud dan wel de hoofdpersoon mag zijn, maar dat karakters als Tifa en Aerith meer zijn dan hulpjes of de ondersteunende rol van de hoofdpersoon. Geen wonder dat het nog altijd zo geliefd is, al zal de soundtrack daar ook ongetwijfeld een rol in spelen. Fans van het origineel zullen daarom blij zijn om te horen dat je gedurende dit tachtig uur durende avontuur ruim vierhonderd deuntjes zult horen, welke variëren van terugkerende hits tot nieuwe bangers en remixes en variaties op beide. Final Fantasy VII: Rebirth kan zo een musical worden, daar het al genoeg muziek heeft om elk type situatie te dekken zonder in te boeten aan kwaliteit.

Conclusie:

De enige opmerking die ik heb over Final Fantasy VII: Rebirth, is dat de game de Unreal Engine zo zwaar onder druk zet dat dit voor kleine visuele imperfecties zorgt. Dat is jammer, maar ook indrukwekkend. Bovendien valt het in het niet als je het naast de visuele details, het diepgaande en lange verhaal, de vele minigames en de verbeterde combat zet. Als je houdt van JRPG’s is Rebirth een titel die je moet spelen, al moet je dan wel eerst Remake hebben voltooid.