Met het oog daarop zou je denken dat dit een gevalletje is waarin MM het universum deelt, maar geen directe connecties heeft. Dit is onjuist. Je ontmoet meerdere jongere versies van karakters uit Utawarerumono-titels die zich later in de tijdlijn afspelen en bepaalde concepten en termen worden nauwelijks uitgelegd omdat men er vanuit lijkt te gaan dat je bekend bent met de hoofdserie. Hou daar rekening mee voordat je op dit avontuur gaat in het Yamato Empire.
Je moet het maar geloven
Dit avontuur is het avontuur van Oshtor, de zoon van Pashpakur. Pashpakur was een van de Pillar Generals, de top van het leger van dit rijk, die het leven liet toen Oshtor nog jong was. Althans, dat is wat hij geloofde. Die waarheid wordt echter op de proef gesteld met de komst van Shunya, een jonge vrouw die beweert dezelfde vader te hebben en duidelijke invloeden van hem vertoond. Was papalief een schuine schaatser? Allicht, maar dat is niet wat Oshtors aandacht trekt. Volgens Shunya is vader levend en wel in een ver land genaamd Arva Shulan. Geloofwaardig klinkt het niet, echter eens wanneer geconfronteerd met bewijs vergezeld hij haar op een reis naar huis.
Deze reis is wat je kunt zien als de eerste helft van Monochrome Mobius. Centraal staan de geheimen van deze wereld en hoe deze relateren naar Pashpakur. Daar de karakters al net zo weinig weten als wij als spelers, leer je samen over hoe de vork daadwerkelijk in de steel zit. Hierdoor werd mijn aandacht vastgehouden en in een steeds sterkere houdgreep genomen tot het einde van deze akte. Dan wordt deze Utawarerumono spin-off opeens een heel ander beestje.
Verschoten kruit
Eens het initiële doel behaald is, veranderd de toon van Monochrome Mobius drastisch. Het daddy-drama van Oshtor en Shunya is nog aanwezig, maar schuift naar de achtergrond voor een verhaal over vriendschap, persoonlijke groei en het vinden van een doel. Het is een serie korte verhalen met grote timeskips, weinig combat als je sidequests niet actief nastreeft en een hele hoop voorwerk voor de slotscène. Van de drie aktes was het de kortste, maar voelde het als de langste, puur omdat de pacing in mijn optiek het verhaal niet ten goede kwam. Het gevolg was een vertelling die, hoewel oprecht hilarisch op momenten, niet op gelijke voet kan staan met het begin óf het eind.
Ik was na dit middenstuk dan ook bang dat Monochrome Mobius al zijn kruit verschoten had in het begin, als een marathonrenner die uit de startblokken schiet met een sprintje. Gelukkig bleek dat een onterechte angst, daar de spanning van de eerste akte en de humor van de tweede elkaar halverwege ontmoeten in de finale, al blijft ondanks dat het begin wel het meest interessante deel van de hele game als je het mij vraagt.
In de derde en laatste akte moeten Oshtor en zijn vrienden leren op zichzelf te staan en een eigen pad naar de toekomst te plaveien. Het verhaal draait om eer, plichtsgevoel en brengt de arcs van drie van de vier party-leden tot een bevredigend eind. Dit gaat gepaard met vele grotere dungeons dan we in de rest van de game zagen, wat op zijn beurt betekent dat er een veel grotere focus op combat ligt. Persoonlijk had ik daar geen probleem mee, al zegt iets me dat die combat de reden is dat Monochrome Mobius de naam van zijn grote broer niet mag dragen. Combat in MM is immers heel wat anders dan wat we gewend zijn van de hoofdserie.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie