Pathologic 3

Pathologic staat bekend als één van de beste horror games ooit gemaakt en de sfeer is daar een zeer belangrijk onderdeel van. Die is zo onheilspellend dat je er nooit echt grip op krijgt en ook altijd twijfelt of je door wil gaan. De ontwikkelaars bij Ice Pick Studios hebben ook regelmatig aangegeven dat ze geen games maken die leuk zijn, maar meer over moeten komen als een ervaring. In het tweede deel probeerde ze het opnieuw, maar deze keer werd het minder positief onthaald. Nu is het tijd voor Pathologic 3 en is het de vraag of ze de magie terug kunnen halen waar het eerste deel bekend om stond.

In het eerste deel speelde je The Bachelor. Dit was een arts die van the Capital naar een kleine stad ging voor onderzoek en en daar verzeild raakte in een plaag die in korte tijd de volledige stad uitroeide. 

Het tweede deel van de serie deed hetzelfde verhaal op een iets andere manier. Nu was je The Healer. Dit is een lokale geneesheer die het dorp moest zien te redden van de pest. Nu is het tijd om weer terug te gaan naar The Bachelor, maar dan dertig jaar na het tweede deel. Het is ook niet dezelfde Bachelor als in het eerste deel. Verwarrend? Wel als je het uitlegt, maar niet als je het speelt, want voor de game maakt het helemaal niets uit.

De game speelt zich af rond 1900. Daniil Dankovsky komt per trein aan in, origineel gevonden, de Town. Dit is het stadje waar alles gebeurd. Hij komt onderzoek doen naar een man die onsterfelijk zou zijn, maar de ironie wint en die blijkt net te zijn overleden als Daniil arriveert. Gelukkig is hij echter wel op locatie, want tijdens zijn bezoek breekt er een aanval uit van de Sand Plague: een plaag die mensen in enkele uren doodt. Het is aan jou om als enige nog levende arts deze epidemie te bestrijden en zo veel mogelijk mensen te laten overleven.

Het verhaal is rustig pretentieus te noemen. Het barst van de verwijzingen die nergens naar lijken te wijzen en personages die simpelweg hapklare onzin uitkramen waar geen touw aan vast te knopen is. Zo zijn de eerste twee gesprekken nog wel leuk, maar daarna wordt het vervelend, omdat je in deze game kunt sterven door een gesprek.

De intro van deze game is rustig zeer langdradig te noemen. Het duurt ruim zes uur voor het duidelijk is wat er van je wordt verwacht en daarna ben je echt nog wel wat uur kwijt voordat je ook echt doorhebt hoe de mechanics werken. Dit heeft er vooral mee te maken dat je drie health-balken hebt, welke je alle drie goed in de gaten moet houden. Buiten lichamelijke gezondheid is er namelijk ook de geestelijke, die heel belangrijk is. 

De lichamelijke gezondheid is hetzelfde bij bijna iedere game. Je hebt een health-balk en als die leeg is, ga je dood. Maar het gaat helemaal 'gangbusters' met de geestelijke gezondheid. Ik ben geen psycholoog en het wordt in de game niet uitdrukkelijk verteld, maar mijn vermoeden is dat onze Daniil bipolair is. 

De reden waarom ik dit denk, is vanwege de twee kanten die jouw humeur op kunnen gaan. Je kunt Apathy opbouwen en Mania. Apathy kun je omschrijven als depressief. Hoe meer Apathy je hebt, hoe meer de wereld verandert in een soort zwart-wit film, wat een erg gaaf effect is. Alles wordt langzamer en het letterlijk aanvoelen alsof Dr. Dankovski met zijn hoofd tussen zijn ellebogen loopt. Als je Apathy op 100% staat, pakt hij uit het niets een pistool en schiet hij zichzelf door het hoofd. Dit is bijzonder vreemd om te zien, want twee seconden eerder moest je wegrennen van iemand, omdat er eerder geen kogels in je vuurwapen leken te zitten. 

Mania is niet veel beter. Dit wordt in het Nederlands manisch genoemd en is echt de andere kant. Je raakt té gefocust en komt in een soort hyper-modus uit. Je gaat sneller lopen en je hart gaat sneller kloppen. Je bent scherper en lijkt een beetje op iemand die speed gebruikt heeft, terwijl cocaïne de weg door zijn neus heeft gevonden. Dit klinkt veel beter dan depressief zijn, maar je lichaam trekt het simpelweg niet. Zodra je te veel manisch bent, gaat je health omlaag tot je dood bent. 

Het is dan ook van groot belang dat je constant aan het balanceren bent tussen deze twee geestelijke situaties. En als dit goed afgewogen was, was dit een geweldige mechaniek geweest. Het probleem is dat ik toch tot de conclusie moet komen dat dit niet helemaal het geval is. 

De reden is dat het nogal onvoorspelbaar kan zijn. Een voorbeeld hiervan is de manier hoe gesprekken verlopen. Ik ben midden in de game en probeer gezellig als dokter een plaag tegen te gaan. Hiervoor moet ik mensen ondervragen. Dit gebeurt bijzonder ouderwets. Je krijgt een zin te zien en een keuze hoe je op die zin moet reageren. Hier gaat de game ervan uit dat jij je in het hoofd plaatst van de dokter en antwoorden geeft zoals de hij dat zou doen. 

Op het moment dat jij kiest voor een antwoord dat niet helemaal strookt met de persoonlijkheid van de dokter, dan kan het zijn dat je mania of apathie opbouwt. Het probleem hier weer is dat het gemaakt is door een ontwikkelaar en het voelt veel meer aan alsof ik de logica van de ontwikkelaar moet ontfutselen, dan dat het voor mij duidelijk is wat de antwoorden zijn die Daniil wil geven. 

Een gevolg is dat je bijvoorbeeld ergens in de game een lang gesprek hebt, soms een 'verkeerd' antwoord geeft en dat je aan het einde van het gesprek zo hoog in je mania zit dat je in rap tempo al je health verliest, wat enorm frustrerend is. 

Ik heb het opgelost door heel veel medicijnen te nemen, die je depressief maken. Dan gaat je mania omlaag. Dit moet je niet te enthousiast doen, want dan schiet je jezelf door het hoofd. 

Alles in deze game voelt gedateerd aan. De graphics komen uit de periode van de PlayStation 3. Nergens zijn mooie details te vinden. Physics bestaan niet. Je kan al niet in de buurt van het hek komen, omdat je een meter ervoor tegengehouden wordt door de game. Gaten waar je tussen wil komen, kun je niet doorheen. Het voelt allemaal extreem ouderwets aan. 

Dit is niet zo'n groot probleem. Dit is geen AAA-titel en games hoeven er niet per se mooi uit te zien om goed te zijn. De game heeft meer dan genoeg te bieden zonder dat het er echt mooi uitziet, maar het viel mij wel op dat het teveel blijft hangen in de grafische vormgeving van de eerste twee delen. 

Buiten de manier hoe de game met bipolaire stoornissen omgaat, ben ik ook niet helemaal overtuigd van diverse andere mechanics. Zo bestaat het horrorelement van de game uit het reizen door de besmette gebieden. Dan is er een heel dichte mist met hier en daar een soort rare zwarte golven, wat ook wel miasma genoemd wordt. Als je daar doorheen gaat, dan loop je er langzaam doorheen. Oplossing? Maak jezelf flink manisch, dan ren je overal doorheen. 

Je wordt steeds achtervolgd door een monster dat je probeert te pakken, maar ook daar is de manische staat van zijn dé oplossing, want dan haalt hij je nooit in. Het was ook verder totaal niet eng en ik heb geen moment de gedachte gehad dat ik door iets onmogelijks werd achtervolgd. Het voelde vooral heel ouderwets aan, alsof ik een B-game aan het spelen was in 2005.

De grimmige setting is, net als het eerste deel in de serie, wel weer lekker aanwezig. Je bent een arts en moet ervoor zorgen dat de plaag wordt bestreden. Je bevindt je echt een een stad waarin het vanaf het eerste moment duidelijk is dat er iets niet klopt.

De manier hoe de game zijn verhaal vertelt is erg goed. Je begint bij de eerste dag, maar daarna ga je door naar de vijfde dag. Dit is het originele moment dat de stad verloren gaat en dat komt door de beslissingen die jij als arts in de dagen daarvoor heb gemaakt. Vervolgens kun je door de tijd reizen naar de overige dagen om dingen anders te doen dan je ze eerder zou hebben gedaan. 

Deze mechaniek werkt verbazingwekkend goed. De introductie mag erg lang duren, maar zodra je bij de kern bent en je de werkelijke game gaat spelen, wil je toch steeds weer doorgaan om te zien hoe dingen aflopen. 

Wanneer je sterft kun je teruggaan naar een save game. Om dit echter te kunnen doen, heb je Mercury nodig en dat zit in spiegels. Om het te bemachtigen moet je deze spiegels kapotslaan.

Wanneer je niet genoeg spiegels kapot slaat is de stof op en kun je niet meer terugkomen. Dit wordt in andere games ook wel 'game over' genoemd. Ik moet toegeven dat ik niet zeker weet wat er dan gebeurt, maar ik heb begrepen dat je dan die zes uur durende introductie gewoon weer opnieuw moet doen. Ik weet niet of ik daar wel zin in zou hebben. 

De ontwikkelaars hebben van Pathologic 3 een soort kaartenhuis gemaakt van verschillende mechanics en als een van deze mechanics niet werkt, valt de game als een kaartenhuis om. Balans is in deze game enorm belangrijk en je moet heel erg rekening houden met een heleboel dingen. Hij is leuk voor mensen die hiervan houden. Horror kan ik deze game niet noemen, maar hij is in zekere zin fascinerend. Helaas voelt de gameplay net wat te instabiel aan en kon ik hierdoor er niet helemaal in komen. Het kaartenhuis valt niet, maar er wordt flink aan geschud.