Spider-Man 2

Waar ben ik mee bezig?

Net zoals in de vorige delen is die combat behoorlijk spectaculair. Met gewone slagen en schoppen, gadgets, de ijzeren poten van Peter, de Venom-krachten van Miles en omgevingsobjecten is het basisarsenaal van The Spiders al behoorlijk goed gevuld. Bij elke level up krijg je echter skill points waarmee je nieuwe moves kunt aankopen of bestaande moves kunt uitbreiden. Aan het eind van de game zijn hierdoor nog maar weinig knoppencombinaties die niet worden benut. En dat is ook eigenlijk mijn enige grote kritiekpunt op het spel; levelen gaat namelijk zo snel dat je er in enorm rap tempo nieuwe dingen bijkrijgt en het makkelijk is om het overzicht als gevolg kwijt te raken. Het aantal keer dat ik in een gevecht daardoor iets anders deed dan ik voor ogen had, is vele malen hoger dan ik zou willen toegeven.

Dit gezegd hebbende, was dit nooit een belemmering om die confrontaties tot een goed einde te brengen. Daar je skills deels op eigen volgorde ontgrendeld, is elk gevecht erop gericht dat je het kunt voltooien met de bare essentials. Iets wat er overigens enorm indrukwekkend uitziet als je goed reageert op de visuele cues en van vijand naar vijand gaat terwijl je webben schiet, superaanvallen loslaat en gadgets gebruikt. Dus zelfs wie niet alle trucs uit de doos haalt zal zich ongetwijfeld kostelijk vermaken met hoe soepel Peter en Miles omgaan met grote groepen vijanden.

Keuzes

Hóé soepel dat precies is, hangt van een aantal dingen af. Allereerst natuurlijk of je niet in een reflex de verkeerde knop aanslaat natuurlijk, maar waar ik het over wil hebben zijn de visuele opties. Ik haalde de Fidelity Mode al even aan eerder in deze review en dat is ook waar ik de game voor 80% op gespeeld heb. Ik hoor een zekere groep gamers nu al schuimbekken, vloekend onder hun adem dat de framerate vele malen belangrijker is dan resolutie, maar in Spider-Man 2 is het niet zo zwart-wit als de helden zelf.

Buiten de base Performance Mode met Dynamic 4K in combinatie 60FPS en Fidelity Mode met 4K en 30FPS is het mogelijk om de ervaring verder te customizen met twee andere opties. VRR en 120 Hz Display Mode. Ik ga niet in de technical nitty and gritty duiken, maar als je een scherm hebt dat beide ondersteund, kun je Fidelity Mode ervaren met 40FPS als je voor VRR Smooth kiest of zelfs 60 FPS als je Uncapped pakt. Bij het laatste schommelt de framerate dan wel regelmatig, waardoor ik het zelf persoonlijk niet zou aanraden. 40FPS is een perfecte middenweg en geeft je een ervaring die ik niet anders kan omschrijven als butter smooth, zonder in te leveren op visuele pracht en praal. De perfecte manier als je echt wil genieten van door New York vliegen en slingeren.

The floor is lava

Dit laatste is waar deze review mee begon. Mijn voorliefde voor open werelden op een leuke manier doorkruisen was een belangrijke motivatie om mij deze review key toe te eigenen en daarin stelt de game zeker niet teleur. Om de grotere spelwereld makkelijker te doorkruisen, is de slingersnelheid van Spidey verhoogt, met als gevolg dat je met enorme snelheden door de stad kunt reizen eens je een gevoel hebt van wat de sweet spot is. Niet elke wijk heeft echter grote gebouwen en variatie van spijs doet bovendien eten, daarom zijn de spider-suits ditmaal ook uitgerust met webwings, waarmee je als een soort wingsuit kan rondvliegen. Je zakt hierbij langzaam naar onder en kunt windstromen en updraft gebruiken om je voeten van de grond te houden, waardoor het meer dan haalbaar is om een rondje rondom de stad te maken zonder dat je op enig moment de grond raakt of een laadscherm ziet.

Dit laatste is overigens enorm indrukwekkend vanuit een technisch standpunt. De eerste Spider-Man was dé titel waarmee Sony liet zien hoe snel de SSD van de PlayStation 5 wel niet was, maar het tweede deel gaat hier gladjes overheen. Kiezen voor een fast travel punt op een map brengt je binnen één seconde naar de plek in kwestie, hetgeen iets is waar heel veel PS5-titels nog echt van mogen leren. Dit biedt bovendien meer dan genoeg tegenwicht aan de kleine technische issues die ik persoonlijk heb ervaren, zoals clipping, subtitles die niet synchroon liepen en twee crashes. Vervelend, maar als je kijkt hoe imposant de game onder de motorkap is, vallen krasjes op de lak niet echt meer op.

Conclusie:

Zoals we van een game die de Marvel-naam draagt mogen verwachten, weet Insomniac niet te verrassen met diens main narrative. En dat is geen probleem. Dat is waar de fans van houden en wat er is, is bovendien spectaculair genoeg om het interessant te houden, zelfs als je van mijlenver ziet aankomen wat er gebeuren gaat. De sidestories weten bovendien genoeg variatie te introduceren om hier tegenwicht aan te bieden, door ons te herinneren dat een held meer doet dan vechten. Eens het tijd is om knuckle sandwiches uit te delen, laat men echter zien dat de combat nog steeds zijn glans niet is verloren, zelfs als het op momenten wat onoverzichtelijk is. Datzelfde geldt overigens letterlijk voor de spelwereld, die visueel en technisch op eenzame hoogte staat, zelfs op PS5.