Syndicate

Als er één groot raadsel is, dan mag dat wel de toekomst zijn. Je weet nooit exact hoe de volgende dag zal verlopen, hoe je leven er over vijf of tien jaar zal uitzien en noem maar op. Op verschillende manieren hebben mensen zich de toekomst realistisch of vol fantasie proberen voor te stellen. Juist die onwetendheid heeft al ontelbare filmmakers inspiratie gegeven. Hoeveel sciencefictionfilms er zijn gemaakt zijn al lang niet meer op je vingers – of tenen – te tellen. Hetzelfde geldt voor games. Spellen waarvan hun setting zich in de toekomst afspeelt zijn er ondertussen ook in overvloed. Eén van die games is Syndicate.

Vergis je echter niet: Syndicate is geen nieuwe titel. Het is een herwerkte versie van de gelijknamige game uit 1993 en speelt zich af in de toekomst, meerbepaald in het jaar 2069. Door speciale chips in de hersenen hebben grote bedrijven meer dan de helft van de wereldbevolking in hun macht. Onderling vechten de bedrijven een oorlog uit voor de heerschappij. Zoals altijd maken de bazen van firma’s hun handen zelf niet vuil, maar hebben ze er mannetjes voor. Het zijn de ‘Agents’ die de wapens oppakken en ten strijde trekken. Jij bent er één van, je speelt namelijk als Kilo. Hij is een Agent van het bedrijf EuroCorp.

Ze sturen Kilo uit om een strijd uit te vechten en iedereen overhoop schieten is waarschijnlijk het enige waar je aan zult denken. Het verhaal is in het begin nog redelijk goed te volgen, maar al snel wordt het wat verwarrend en volg je de plot niet meer. Dan doe je enkel iets aan je jeukende vuisten, want Syndicate verandert dan grof gezegd in een reeks schietgevechten. Er is echter een element dat die indruk een beetje doet vervagen. Naast verschillende soorten futuristische wapens, zit het belangrijkste wapen in je hersenen verstopt. Je bezit een chip met een prototype van Dart 6.1. Deze verleent zich uitstekend te ‘breachen’, gemakkelijker gezegd ‘hacken’. Zo laat je in een mum van tijd liften naar boven of beneden komen of dring je binnen in de chip van vijanden om ze te overtuigen om zelfmoord te plegen, kwetsbaarder zijn voor kogels en om zich tegen zijn teamgenoten te keren.

Die opties geven een vermakelijke twist voor tijdens de gevechten. Deze functies kun je logischerwijs niet heel de tijd gebruiken. Door in een korte tijd meerdere vijanden om te leggen of hen in het hoofd te schieten, vullen de metertjes zich tot je die functies weer kunt gebruiken. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de AI van de tegenstanders is best hoog. Ze zoeken goed dekking en komen er pas uit als ze weten dat ze je kunnen raken, of ze proberen je te flankeren. Zelfs op de normale moeilijkheidsgraad kan het spel redelijk pittig zijn. Aan de andere kant is het herstellen van je wonden niet altijd goed uitgewerkt. Je scherm vult zich gewoon te snel met rode vlekken, vaak nog voor je naar dekking kunt lopen. Misschien is het omdat we door andere shooters gewend zijn om minder snel te sterven, een beetje vervelend is het wel. Wat meer dekking zoeken kan dit probleem verhelpen.

Gelukkig kun je nog rekenen op de DART Overlay. Wederom is dit een optie van de chip in je brein. Je ziet dan alle reeds gespotte vijanden achter hun dekking. Bijzonder handig om situaties in te schatten. Door zulke hulpmiddeltjes blijft de gameplay behoorlijk fris en vermakelijk. Mede door de afwisselende uit te voeren opdrachten is de kans klein dat de missies saai aanvoelen. Na bepaalde opdrachten krijg je de mogelijkheid om je chip te verbeteren. Hier heb je de mogelijkheid om meer gezondheid te verkrijgen, meer kogels voor je wapens en noem maar op. Dat is allemaal leuk, hoewel de juiste upgrades de moeilijkheidsgraag wél wat te makkelijk kunnen maken. Maargoed, dat zal wel de bedoeling zijn van die upgrades… Na het uitspelen heb je maar een enkele dingen verbeterd, je kunt ze nooit in één speelbeurt vrijspelen. Zorgt dit voor een grotere herspeelbaarheid? Niet per se.

Het spel nog eens uitspelen zul je enkel doen als je maar niet genoeg kunt krijgen van de mogelijkheden van je Dart 6.1-chip. Aan de andere kant zal Syndicate wel langer in je console of PC zitten door de coöperatieve mode. Teamwerk staat er centraal. In ongeveer negen missies werk je samen met drie andere spelers, in totaal dus vier spelers, om verschillende doelstellingen te voltooien. Met minder mensen spelen is tevens mogelijk, enkel zullen de missies een stuk ingewikkelder zijn. Iedereen heeft een speciale rol. De ene gaat agressief, defensief of ondersteunend te werk. Hoe dan ook kan elke speler de andere terug genezen wanneer die net niet het hoekje om gaat. Net als in de singleplayer mag je je personage verbeteren, maar nu tevens je wapens.

Hoe goed je kunsten ook mogen zijn, het levelen gaat tamelijk traag. Het zal wel een tijd duren tot je personage goed genoeg is om een hogere moeilijkheidsgraad aan te kunnen. De coöperatieve mode is hetgeen waar Syndicate echt in schittert. Even hard schitteren als de lichteffecten is onmogelijk, want deze zorgen soms voor een moeilijk zicht. Een bezoekje aan het opties-menu verandert dat wel. De omgevingen zijn daarentegen wel steeds goed en gevarieerd genoeg. Zowel in de singleplayer als de co-op.
 

Conclusie

Syndicate bevat een verhaal dat je al snel links laat liggen. Dan wordt het spel even een doorsnee shooter, ware het niet dat de Dart 6.1 en de andere handige snufjes voor vermakelijke actie zorgen. De vijandelijke AI is slim en kan het je best moeilijk maken. Het ingewikkelde wordt na een tijdje licht teniet gedaan door het upgraden van je chip. Een tweede speelbeurt zul je misschien niet aan deze game besteden. De coöperatieve mode verlengt de speelduur aanzienlijk, want dit is waar het allemaal echt om draait.