Dit verhaal begint immers uiterst sterk. In een fantasiewereld vechten twee grootmachten, de Trovelt-Schoevian Empire en de Rowetale Alliance, een bloederige oorlog. Geen van beide weet de ander te overtroeven, met als gevolg dat een eind niet in zicht lijkt. Niet ver van hun slagveld ligt het eiland van DioField, waar het koninkrijk van Alletain al honderden jaren geniet van de vrede. Maar daar hun eiland rijk is aan Jade, een grondstof die wordt gebruikt bij magie, richten beide kampen hun pijlen op de natie in de hoop zo de overmacht te krijgen.
Rijzend in de rangen
Attelain mag dan wel gewend zijn aan vrede, maar het is geen land dat gevuld is met pacifisten. Monsters en de gebruikelijke rovers die we kennen uit verhalen die inspiratie halen bij de middeleeuwen, zijn ten alle tijden een plaag. Zo ook voor Lorraine, een werknemer van hooggeplaatste politicus Duke Hende, wiens koets aan het begin van de game wordt achtervolgd door schurken. Gelukkig zijn daar Rias, Fred en Izzy om haar te redden.
Als bedankje voor deze actie, wordt ons drietal uitgenodigd om zich aan te sluiten bij de huurlingen die Hende in dienst heeft. In tegenstelling tot gewone huurlingen, is hun missie doorgaans nobeler. Denk daarbij aan het beschermen van dorpen, doden van monsters en verdedigen van het land tegen indringers van de Empire en de Alliance. Taken waar ze uiterst succesvol in zijn, vooral wanneer ze hun groep snel uitbreiden met nieuwe leden. Hierdoor word je steeds meer verweven in het politieke speelveld van Attelain.
Met het zwaard in de hand
Dit zeg ik dan wel, maar het is vooral het verhaal dat dit doet. Jij als speler wordt verwacht de meer praktische zaken op te pakken: het bewapenen van jouw troepen en ze vervolgens erop uitsturen om die wapens terug te verdienen. Combat is daardoor, niet verrassend, het leeuwendeel van de ervaring. Het systeem waarvoor daarbij gekozen is, is een mix van de traditionele TRPG mechanics en real-time combat die doet denken aan Xenoblade Chronicles.
Daarmee bedoel ik te zeggen dat eens troepen botsen, ze automatisch elkaar aanvallen op een vooraf bepaald ritme. Jij als speler kunt commando’s geven, zoals ga naar een andere plek om een aanval te ontwijken, gebruik een skill of focus alle aanvallen op deze unit. Op het moment dat je dit doet, bevriest de actie, zodat je ook even goed polshoogte kunt nemen van de stand van zaken. Dit zorgt ervoor dat jij niet voortdurend elke actie hoeft te managen en enkel hoeft in te grijpen als dat meerwaarde heeft. Voor fans van de traditionele TRPG – met een grid en beurten – zal dat allicht een stukje controle zijn wat ze niet uit handen willen geven, maar ik persoonlijk zie er genoeg potentie in, vooral als je wat meer units dan vier mee zou kunnen nemen.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie