Dit verhaal begint immers uiterst sterk. In een fantasiewereld vechten twee grootmachten, de Trovelt-Schoevian Empire en de Rowetale Alliance, een bloederige oorlog. Geen van beide weet de ander te overtroeven, met als gevolg dat een eind niet in zicht lijkt. Niet ver van hun slagveld ligt het eiland van DioField, waar het koninkrijk van Alletain al honderden jaren geniet van de vrede. Maar daar hun eiland rijk is aan Jade, een grondstof die wordt gebruikt bij magie, richten beide kampen hun pijlen op de natie in de hoop zo de overmacht te krijgen.
The DioField Chronicle
Haastige spoed is zelden goed

Als ik niet met een controller in mijn knuisten zit, kan ik ontzettend genieten van een goed boek. Met name manga en light novels gaan er in grote getalen doorheen sinds ik altijd een iPad bij me heb. Van velen heb ik echter spijt. Want wat is er nu zuurder dan een verhaal van honderden of zelfs duizenden pagina’s, die geen goed eind eraan weet te breien? Het verpeste meermaals series voor me, met recent Demon King Daimao, Hayate no Gotoku en Tenjou Tenge als prangende voorbeelden. Mijn beste vriend beantwoorde mijn beklag daarover met de wijze woorden: een goed verhaal schrijven en een goed eind schrijven zijn twee aparte vakken. Dat hadden ze het team achter The DioField Chronicle ook wel mogen vertellen.









Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie