The Precinct

Net zoals bij L.A. Noire begin je in The Precinct als een rookie en word je naarmate je verder speelt een steeds meer ervaren politieagent. Dit is dan ook de enige vergelijking met L.A. Noire, want waar je bij die game uiteindelijk ook een rechercheur wordt, blijf je in The Precinct een gewone politieagent. Daarnaast is de game ook geen third-person shooter zoals L.A. Noire, maar een game met een isometrisch perspectief en daarmee is die te vergelijken met de oude GTA-games, met als grootste verschil dat je dus voor een politieagent speelt in plaats van een crimineel.

Een ode aan de politie films uit de jaren '80

Het verhaal van The Precinct speelt zich af in 1983 en volgt Nick Cordell Jr., die net van de politieacademie komt en grote schoenen te vullen heeft, want hij is de zoon van de een paar jaar eerder vermoorde politiechef Nick Cordell Sr. Één van de dingen die Nick Cordell Jr. wil doen, is het mysterie van de moord op zijn vader ontrafelen.

Het verhaal van The Precinct vinkt alle clichés van de politie films uit de jaren '80 af. Straatbendes regeren over de straat, drugs zijn een plaag en de politie heeft last van corruptie. Ondanks dat het verhaal vol zit met clichés en voorspelbaar is, is het wel een verhaal dat van begin tot eind weet te boeien. Dit komt mede omdat het verhaal binnen vier uurtjes uit te spelen is, mits je je alleen op verhaalmissies focust.

Simpele maar doeltreffende gameplay

Het verhaal is misschien niet waar The Precinct in uitblinkt, maar waar het wel in uitblinkt, is de gameplay. Het is weliswaar geen baanbrekende gameplay, maar het is voor een groot gedeelte goed uitgewerkt. Door de straten van de stad lopen en boetes uitschrijven, mensen fouilleren en arresteren is leuk om te doen. Het autorijden is jammer genoeg wat minder; de auto's liggen niet lekker op de weg en bochten maken is een ramp, zeker tijdens achtervolgingen met hoge snelheid. Dit zorgt er soms wel voor dat de achtervolgingen intens zijn, maar meestal is het frustrerend. Wat dan wel weer heel goed werkt, is het vliegen met de helikopter, iets dat in veel games juist te wensen overlaat.

Geen politie simulator

De mensen die met The Precinct een politiesimulator verwachten, zullen van een koude kermis thuiskomen. Ja, je moet je aan de regels houden en je kunt niet zomaar mensen neerschieten of zelfs oppakken, en als je te vaak ongeautoriseerd geweld gebruikt, zal de game op zwart gaan en je naar je vorige checkpoint brengen. Maar de game straft je nooit echt hard af; zo mag je gewoon als een maniak rondrijden zonder dat je in de problemen komt. Voor de fouten die je maakt tijdens je politiewerkzaamheden, zul je een deductie krijgen in de ervaringspunten die je tijdens de verschillende shifts verdient, waardoor het misschien iets langer duurt voordat je het maximale niveau hebt bereikt en de verschillende wapens en voertuigen hebt vrijgespeeld.

Over die shifts gesproken: elke dag krijg je de keuze uit verschillende shifts en die bestaan uit verschillende onderdelen. Zo zijn er shifts waarbij je te voet door de straten moet patrouilleren en moet letten op bijvoorbeeld drugdeals, vandalisme of parkeerboetes moet uitdelen, met de auto moet patrouilleren en het verkeer in de gaten moet houden. Je kunt ook een shift hebben waarbij je met de helikopter moet vliegen en je collega's op straat moet ondersteunen door criminelen op te sporen. Door verschillende taken uit te voeren tijdens de shifts ontgrendel je telkens meer gebieden die je mag patrouilleren.

Geen enkele shift is het zelfde

Hoewel de gamewereld niet uit procedural generation bestaat, zijn de shifts dat wel, waardoor elke shift anders is dan die daarvoor. Nu is het wel zo dat wat je moet doen altijd hetzelfde is, oftewel boetes uitschrijven, mensen oppakken, criminelen neerschieten en auto-ongelukken afhandelen, etc., en dat kan op een gegeven moment repetitief aanvoelen, zeker als je de game veel uren achter elkaar speelt. Maar toch kunnen er veel willekeurige dingen gebeuren die elke sessie uniek maken. Zo had ik een shift waarbij een simpele alcoholcontrole in een achtervolging veranderde, waarbij veel doden zijn gevallen en de schade aan de stad in de miljoenen is gelopen. Bij een andere shift was ik bezig met een drugdealer te arresteren en kwam er opeens een vrouw op mij afgerend die mij met een sparta kick op de grond trapte.

Een ruwe diamant

Hoewel de game erg leuk is om te spelen, is het geen game zonder fouten. Zo had ik een bug waarbij het gas van mijn auto bleef hangen, waardoor ik een ongeluk en kettingreactie veroorzaakte waar mijn PlayStation 5 niet tegen kon en de game deed crashen. Ook heb ik een paar keer gehad dat een missie niet verder wilde gaan en ik de game opnieuw moest opstarten. Daarnaast zijn er een paar rare design-keuzes. Zo kun je niet handmatig opslaan en als je de game afsluit voordat je je shift hebt afgerond, raak je die progressie kwijt. Wat ook vervelend is, is dat elke keer als je de game opnieuw opstart, je je weapon loadout opnieuw moet samenstellen. Grafisch is de game niet bijzonder, maar ook zeker niet lelijk. De muziek daarentegen is wel echt geweldig; de jaren '80 synthwave-muziek voegt veel toe aan de setting van The Precinct.

Conclusie:

The Precinct is een erg leuke game om je politieagentfantasie mee te bevredigen. De gameplay is leuk. Wel is het jammer dat het autorijden wat te wensen overlaat en de game last heeft van een aantal vervelende bugs. Maar de willekeurige gebeurtenissen, het verhaal en de synthwave-muziek maken de game meer dan de moeite waard, en als je fan bent van de politiefilms uit de jaren 80, dan is The Precinct een aanrader.