Column: Blij dat Call of Duty terugkeert naar de Tweede Wereldoorlog

Als je aan mij vraagt ‘noem een shooter’ dan zeg ik waarschijnlijk Call of Duty. Als mij daarna wordt gevraagd om een thema of tijdperk voor een shooter, dan antwoord ik waarschijnlijk met “de Tweede Wereldoorlog”. Het klonk mij dan ook als muziek in de oren dat de Call of Duty-franchise terugkeert naar die setting.

Er zijn meerdere redenen te vinden waarom ik zelf enorm uitkijk naar Vanguards terugkeer naar WW2. Zoals in een eerder item aangegeven, begon mijn game-avontuur eigenlijk met Medal of Honor: Allied Assault en deze game speelt zich ook af op dit toneel. Doordat deze game mij destijds zo geboeid heeft, blijf ik teruggrijpen naar games in deze setting. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat ik de opvolger van Medal of Honor: Allied Assault had gevonden in de eerste Call of Duty-game.

Schieten als vanouds in de multiplayer

De setting waarin een Tweede Wereldoorlog-game plaatsvindt, zorgt er ook voor dat het wapenarsenaal door de diverse games heen redelijk gelijk is. Dat is wederom iets wat ik enorm kan waarderen aan dit genre. Zodra je een wapen hebt gekozen of hebt opgepakt, heb je direct een idee van de sterke en minder sterke kanten ervan. Tevens weet je direct hoe je het beste met dit geweer aan de slag kan. Wat mij betreft hoeven de wapens dan ook niet allerlei attachments, perks of andere poespas te hebben. Al moet ik toegeven dat deze vlieger niet helemaal opgaat voor de meest recente WWII game in deze reeks, aangezien dergelijke features eerder al in Call of Duty: WWII zaten.

Doorgaans zijn Tweede Wereldoorlog-shooters aardig realistisch. Je hebt hierin niet te maken met het zogeheten double jumping of het rennen tegen muren. Twee dingen die ik persoonlijk niet echt kan waarderen in een shooter, denk hierbij aan bijvoorbeeld Call of Duty: Black Ops 3. Het is niet dat ik helemaal geen plezier uit deze game heb gehaald. Integendeel zelfs, dit is een van de games waarin ik heel wat uren in de multiplayer heb zitten, maar deze mogelijkheden zorgde bij mij toch vaak voor enige irritatie. Ik ben er zelf ook net wat minder behendig in en ik ervaar het als net iets minder leuk. Dit zijn echter eigenschappen die je niet gaat tegenkomen in een realistische WWII-game, zoals Vanguard.

Campaign

Één van de aspecten waar ik altijd naar uitkijk bij een nieuwe Call of Duty is de campaign. Deze heb ik letterlijk van iedere (officiële) editie uitgespeeld. Het ontbreken van een campaign in Call of Duty: Black Ops 4 was voor mij dan ook een enorme teleurstelling. De storymode (van CoD, maar ook van andere games zoals Battlefield) weet mij vooral te boeien als deze de Tweede Wereldoorlog uitlicht en dan met name als het hier gaat om een waargebeurd verhaal of een strijd die echt gevoerd is. Het hele genre weet mij sowieso te boeien, niet alleen de games. Zo vind ik Band of Brothers een van de beste series ooit gemaakt, heb ik diverse boeken gelezen en al heel wat documentaires hierover gekeken. Het terugkeren naar dit thema met Call of Duty: Vanguard geeft mij hoop op weer een toffe campaign.

Met de terugkeer naar de jaren ‘40 hoop ik dat de franchise mij weer eens helemaal weet te grijpen. Zowel wat betreft de campaign als met de multiplayer. Zelf hoop ik dat ze met name de multiplayer niet voorzien van te veel poespas en het weer eens neer komt op ‘lekker knallen’. Daarnaast hoop ik dat Call of Duty: Vanguard een enorme boeiende singleplayer weet neer te zetten. Een goed verhaal, schitterende graphics en wat spanning. Alle kansen liggen er, maar ik hoop toch ook op her en der wat vernieuwing. In welke vorm? Geen idee, maar ik ben dan ook niet de ontwikkelaar. Nog even geduld, 5 november kan ik gaan ervaren of mijn hoop wordt omgezet in enorme veel game plezier. Of wellicht draait het allemaal uit op een enorme teleurstelling...