In mijn kleine woning, naast mijn televisie, staat een vitrinekast of beter gezegd, een kast met glazen deuren. In die kast stop ik alles wat voor mij belangrijk is. De bovenste plank is een rij van prachtige boeken over de bezetting van het Nederlandse Koninkrijk van dr. Loe de Jong. Hij legt in 25 boeken de volledige oorlog uit vanuit het Nederlandse perspectief. De onderste plank liggen twee synthesizers, ooit gekregen van mijn broer. Voor hem afdankertjes, maar ze zien er lekker retro uit.
Maar het gaat mij om de middelste plank. Daar staat mijn collectie nerd-spulletjes. Alles wat ik heb dat met Lord of the Rings te maken heeft. De extended editions van The Lord of the Rings op DVD en dezelfde serie met The Hobbit erbij op Blu-Ray. Histories of Middle Earth zijn drie enorme pillen met allemaal informatie die ik nooit uit zal lezen. De zes originele Star Wars-films in Blu-Ray. De plank ligt vol. As ik dat allemaal opzij schuif, ligt daar in de achtergrond een totaal nietszeggend doosje die ik gewoon niet weg kan doen.
Het is een klein vierkant doosje, zoals je vroeger er zoveel van zag liggen in de Free Record Shop of Van Leest. Het is echter geen muziek. Het zijn de drie discs waarmee je Mafia kunt installeren op de PC. Ik heb nog wel een paar andere fysieke games, maar die heb ik alleen maar bewaard vanwege de mooie doosjes. Mafia heeft geen mooi doosje, maar ik kan er simpelweg geen afscheid van nemen.
Het slaat nergens op. Ik kan het niet eens gebruiken om te installeren. Ik heb geen DVD-rom-speler meer in mijn computer zitten en weet daarom niet zo heel goed wat ik met deze fysieke kopie moet. Ik kan hem niet weg doen, omdat ik het simpelweg niet wil. Ook ik ben soms gevoelig voor nostalgie.
Een game met een goed en soort van realistisch verhaal
In die tijd waren games anders. Games werden hoofdzakelijk gemaakt voor de actie en soms ging dat samen met een redelijk verhaal. Een goed voorbeeld is Half-Life, die zijn verhaal liet vertellen door iemand die niets zei, maar wel steeds interactie had met de spelwereld. Het verhaal was meer dan redelijk, maar wel een typisch verhaal wat je in games tegen kon komen.
Metal Gear Solid had qua verhaal het tegengestelde. De gameplay was zeer goed, de game was voor die tijd zeer mooi gemaakt en het verhaal was meer dan redelijk. Het had echter een enorme Japanse blauwdruk, wat je wel vaker in die tijd zag. Je werd overladen met enorme bakken tekst die een verhaal uit de grond stampte waarvan het leek alsof het allemaal uit de losse pols geschreven was. Het leek iets weg te hebben van het heffingsbeleid van Donald Trump.
Voordat ik mensen boos maak, wil ik toch even uitleggen wat ik bedoel. Voor mijn gevoel had Metal Gear Solid een vertelling waarbij je voor de helft van de game gesprekjes aan het luisteren/lezen was tussen allerlei personages en dat verhaal ging van de hak op de tak. Het was volstrekt onvoorspelbaar, wat veel mensen zien als plot twists, maar dat was het simpelweg niet. Voor plot twists heb je namelijk een solide basis nodig en die had die game niet. Op het ene moment was die persoon een vijand, dan weer niet, dan weer wel, dan weer niet, oh wacht even, toch wel. Dan moest je hem verslaan en kwam er toen achter dat hij wel degelijk goed was, maar hij was nog niet dood dus je moest hem nog een keer verslaan en ga zo maar door. Games bestonden vrij vaak uit dat soort verhalen.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie