IKUMA: The Frozen Compass

Deze reis door een bevroren wereld plaatst je in de schoenen van Sam en zijn hond Ellie. Samen zijn ze gestrand op een onbekend eiland ergens in de buurt van een van de polen. Daar ga je niet lang overleven en dus moet ons duo zo snel mogelijk een weg van de gigantische ijsklont af vinden, bij voorkeur door bestuurd te worden door twee spelers.

Co-op

Een co-op game!? Van Sil!? Vaste lezers zullen allicht dergelijke gedachten hebben. Begrijpelijk gezien mijn openlijke afkeer voor multiplayer. Dit gaat echter vooral op voor spelen met rando’s online. Spelen met mijn lieftallige vrouw, samen op de bank, daar ben ik best voor te porren. En het is met die gedachtegang dat ik het spel ging proberen als een mogelijke kandidaat voor gezellig samen gamen. Voorlopig komt die echter niet op die lijst.

De reden daarvoor is er een die ik noemde in de inleiding: bugs. Ik heb de game maar een kwartier gespeeld, maar heb me groen en geel geërgerd aan hoe het functioneert. Of eigenlijk hoe slecht het dat deed. Als je met de ene hoofdpersoon speelt, volgt de andere je automatisch. Echter wel op diens dooie gemak, waardoor je constant moet wachten tot die bij je is. Niet enkel dat, maar regelmatig moest ik noodgedwongen wisselen, omdat de door de computer aangestuurde persoon bleef hangen achter een rechtopstaand sneeuwvlokje of iets dergelijks. Het was frustrerend genoeg dat ik na de eerste puzzel en een crash, waarbij ik door de wereld viel, afhaakte.

Perspectief

Dit gezegd hebbende, ga ik de game hiermee niet afschrijven. Dingen als dit gebeuren, vooral in een setting als deze. Ik ben zelfs bij een developer op afspraak geweest, waar ik de game niet kon aanschouwen, omdat hun volledige build er de brui aan had gegeven. Daarom wil ik het kort hebben over wat ik wél heb gezien.

Laten we beginnen met de wereld. Sneeuw en ijs hebben nu eenmaal weinig meer dan verschillende tinten wit en blauw, waardoor deze weinig tot de verbeelding sprak. Zelfs in het kwartier dat ik heb mogen spelen, ving ik echter de eerste hints op van dat er meer speelt op dit eiland, wat dit kille avontuur ongetwijfeld op een wat hoger pitje zou brengen. Als men dit kan combineren met een solide combinatie van solospel + NPC voor, wie niet co-op wil spelen, en een stabiele performance, kan dat best een boeiend avontuur worden. Al is dat voor nu vooral een stukje ervaring dat tot me spreekt, in plaats van daadwerkelijke objectieve observaties.

Verwachting:

IKUMA: The Frozen Compass was in een nog té ruwe staat om al echt een verwachting uit te spreken, maar de wereld en de mysteries die het lijkt te herbergen spreken mij best aan. Toch zal de performance flink moeten verbeteren om die goed uit de verf te laten komen.