The Blood of Dawnwalker

Het jaar is 1347. De zwarte dood tiert welig door Europa en complete dorpen worden uitgeroeid. Zelfs de plaatsen die de plaag overleven, zijn serieus verzwakt, waardoor de mensheid collectief hun wonden zal moeten likken. Voor de vampiers die al een eeuwigheid in de schaduw leven, is het echter een uitgelezen kans om de macht te grijpen.

Foutje bedankt

De reden waarom ontgaat me, maar de menselijke vleermuizen besluiten in hun eeuwige wijsheid om meer vampiers te maken, zelfs van mensen die dit niet willen. Een van die personen is Coen, maar zijn transformatie loopt niet helemaal zoals gepland. In plaats van dat hij in een van hun verandert, blijft hij ergens in het midden steken. Overdag kan hij daardoor als mens over straat wandelen, terwijl hij in het holst van de nacht zijn bovennatuurlijke krachten kan gebruiken. Al moet daarbij wel rekening worden gehouden met dat zijn krachten benutten hem beetje bij beetje (soms letterlijk!) op het pad van de bloedzuigers zet.

Deze dynamiek staat centraal in The Blood of Dawnwalker, samen met een alsmaar aftikkende timer. Coens zusje is ontvoerd door de vampiers en hij heeft slechts beperkt de tijd om haar te bevrijden. Het probleem is dat hij in zijn huidige staat echter verre van sterk zat is. Daarom mogen we in onze hand-off-presentatie op gamescom zien hoe hij op zoek gaat naar het zwaard van een heiligman, welke de kracht heeft om het tij in zijn voordeel te doen keren.

De twee zijden van de medaille

Dit doel wordt tijdens de presentatie twee keer nagestreefd. De eerste keer in de nacht, waarbij Coen zijn gaven gebruikt om de Kathedraal binnen te sluipen. Hier observeert hij hoe andere vampiers duistere rituelen gebruiken, maar door stilletjes te zijn, kan hij terwijl dat ze daarmee bezig zijn informatie verzamelen. Het teken van de heiligman haalt hij van een schilderij op het plafond en de locatie van zijn graf uit een boek in de bibliotheek, waarin hij inbreekt via een deur waar je normaliter van buitenaf nooit bij was gekomen. Voor we echter bij de climax komen, spoelen we terug in de tijd.

Nu is het overdag. Coen is net buiten de stad en wordt aangevallen door bandieten. Na ze tegen de grond gewerkt te hebben, wandelt hij doodleuk de stad in, op weg naar de Kathedraal. Zo doods als dat alles oogde in het maanlicht, zo levendig oogt het in de zon, al moet ik daarbij wel de kanttekening plaatsen dat we hetzelfde handje NPC’s herbruikt zien worden. Op een gegeven moment zag ik drie keer dezelfde dame in een rode jurk in beeld, wat niet echt helpt met de beleving. Het aantal random NPC’s uitbreiden lijkt me echter een kleine moeite en is daarom geen hekelpunt.

Een langere zit

Eens aangekomen in de Kathedraal, zien we dat de reguliere doping plots een beetje anders loopt. Alles draait nu om bloed en het kruisje op het voorhoofd van het kind wordt met deze vloeistof gezet in plaats van met gezuiverd water. Coen observeert dit vanuit de altijd oncomfortabele bankjes, maar voor hij kan verdwijnen, merkt de ceremoniemeester hem op. Praten is een belangrijke sociale activiteit voor mensen en dit merk je ook als je deze quest overdag tackelt.

Om wederom in de bibliotheek te komen, moet je na een tweetal gesprekken zoeken naar een vermiste werknemer van de kerk. Deze kun je vinden in een verborgen ruimte in het opvangtehuis op het terrein, welke je ontdekt door met de inwoners te babbelen. Eens daar aanbelandt, ontdek je dat de beste man verorberd is door een andere mislukte vampier die niet een beetje van beide is geworden, maar een hersenloos monster. Een gevecht, een sleutel en weer wat gesprekken later, heb je de informatie die je nodig hebt uit de boeken gehaald en gaan we wederom de tombe in om bij de climax te arriveren.

Skillsets

Om deze quest niet te spoilen, zal ik niet onthullen wat er precies gebeurt, maar je zult linksom of rechtsom wel moeten vechten. En of je dat overdag of ’s nachts doet, maakt daarbij een groot verschil. Als de vampiers slapen, is Coen bedreven met een zwaard en kan hij dit staal gebruiken om zijn problemen op te lossen, gecombineerd met de gebruikelijke opties als blokkeren en ontwijken. Daar ik de controller niet zelf vast mocht houden, is dit slechts een observatie, maar het lijkt erop dat dit behoorlijk down to earth is. Als in: je bent geen Dante die wapens rondzwaait alsof het speelgoed is, maar moet echt denken aan wanneer je aanvalt. Anderzijds verwacht ik ook geen Kingdom Come: Deliverance-taferelen met extreem realisme.

In de nacht heb je de vampierkrachten tot je beschikking en gaat realisme sowieso het raam uit. Gebruik je handen om mensen om te leggen en als je daarbij leven verliest, kun je eens lekker in hun nek bijten om jezelf te herstellen. Je bent op deze wijze beduidend krachtiger, maar zoals eerder gezegd is het niet zonder gevaar. Je moet daarom wikken en wegen hoe je zaken aanpakt en dat lijkt het focuspunt van Dawnwalker te zijn. Er is maar zoveel tijd en onder die druk kan je niet altijd de beste of gewenste keuzes maken. Het spel gaat daarom vermoedelijk heel erg herspeelbaar zijn. Niet enkel om de verschillende eindes te zien, maar ook om quests op verschillende wijzen aan te pakken en zelfs content te zien die je door die keuzes een vorige keer niet mee kon maken. En ik geloof aan de hand van wat ik tot nu toe gezien heb best dat het daar boeiend genoeg voor is.

Verwachting:

De dualiteit van The Blood of Dawnwalker spreekt tot de verbeelding als een soort mix van The Witcher en Vampyr. Overdag is het een prima uitziende, maar ietwat typische action-RPG met real-time combat, maar in de nacht is de wereld de speeltuin van jou en jouw krachten. Toch wil ik niet de loftrompet in de mond steken tot ik meer heb gezien en bij voorkeur de game ook gespeeld heb. Laten we mijn verwachting daarom overwegend positief noemen.