Wat willen ze nou
De uitdaging van A Little to the Left zit hem namelijk niet zo zeer in de puzzels. Ze zijn allemaal vrij simpel om te voltooien eens je doorhebt wat er van je gevraagd wordt. Helaas is dat juist wat niet altijd even makkelijk te volgen is, vooral richting het einde van de twee tot drie uur durende campaign. Een klok opwinden zodat de wijzers overlappen met schaduwen, vond ik bijvoorbeeld verre van logisch. Maar dat kan aan mij liggen. Gelukkig heeft game ingebouwde hints voor als je vastloopt.
Een hint die ik voor iedereen heb, is om de game indien mogelijk op PC te spelen. Hoewel het gedaan kan worden met een controller, merk je gewoon dat het spel gemaakt is voor een muis, waardoor sommige puzzels onnodig langdradig of frustrerend worden als je de cursor met een joystick moet bewegen. Vooral wanneer de huiskat in-game je lastig komt vallen en je hem moet verjagen, is de optie om snel te kunnen reageren geen overbodige luxe, al zijn dat maar gelukkig maar een handjevol levels. Desondanks mag je 5% bij de score optellen als je uitwijkt naar PC, daar deze review is gebaseerd op de PlayStation 5-versie.
Conclusie:
Een leuk concept maakt geen leuke game. Het organiseren van objecten in abstracte puzzels geeft voldoening, maar de glans is er na een half uur wel vanaf. De rest van de twee tot drie uur durende campaign is daarom een combinatie van op hoog tempo levels wegtikken, vechten met de minder dan optimale besturing met een controller en zoeken wat men nu weer van je verwacht.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie