Apollo Justice: Ace Attorney

Sporten en games zijn nauw met elkaar verbonden. Natuurlijk legt iedereen al snel de link tussen voetbal en de games Pro Evolution Soccer en FIFA. Zelf vind ik elk platformspel met Mario in de hoofdrol veel weg hebben van hordelopen. Dat is misschien wat vergezocht, maar feit blijft dat in beide gevallen vele obstakels ontweken dienen te worden. Wat vind je van deze connectie: de 4x400 meter estafette en Apollo Justice: Ace Attorney?

De link ligt diepgaander dan je misschien zou vermoeden. Fans van eerdere Ace Attorney-games zullen misschien denken dat ik het puur heb over het feit dat Apollo Justice de spiritueel opvolger is van de illustere advocaat Phoenix Wright, waardoor Phoenix dus het stokje overdraagt aan Apollo, in de vierde game uit de Ace Attorney-serie voor de Nintendo DS. Ik zal vast verklappen: er zit meer achter mijn verhaal dan op het eerste oog lijkt, zoals in elke zaak in dit advocatenspel met Apollo Justice in de hoofdrol ook een dubbele bodem zit.

Voordat ik mijn wende verklap, krijgt het spel eerst een introductie. Je kruipt in de huid van advocaat Apollo Justice, die koud afgestudeerd direct in de rechtbank mag verschijnen om niemand minder dan… Phoenix Wright te verdedigen! Onze heldhaftige advocaat van weleer heeft enkele te betwisten carrièrekeuzes gemaakt, waardoor hij dus nu in het beklaagdenbankje is beland. Door nieuweling Apollo direct voor de leeuwen te gooien, komt het spel razendsnel op gang.

De eerste rechtszaak en de drie rechtszaken die hierop volgen zijn kenmerkend voor de Ace Attorney-serie. Net als Phoenix verstaat ook Apollo de kunst van het op zijn kop zetten van de wereld, waarmee menig zaak gewonnen kan worden. Een goede bewijsvoering is natuurlijk wel essentieel, want je optredens in de rechtszaal kunnen niet alleen op bluf en charme gebaseerd zijn. Vandaar dat jij, in de huid van Apollo, afwisselend bizar verlopende rechtszaken voert en grondig onderzoek doet. Zodoende is Apollo in staat om zijn soms vergezochte verklaringen voor de onschuld van zijn cliënten overtuigend te brengen.

Natuurlijk is het geen eitje om de rechter te overtuigen van de onschuld van je cliënt. Je moet met onomstreden bewijs komen, iets waar zelfs de meest doorgewinterde Ace Attorney-veteraan niet altijd direct in zal slagen. Dit komt doordat er nog steeds af en toe sprake is van een bijzonder onlogische bewijsvoering, die ontstaat doordat het verhaal volledig vastgelegd is. Er is geen clementie in het aandragen van bewijs. Slechts één bewijsstuk is juist, dus wanneer je alvast een stap vooruit denkt, dan kan dit je op een boete komen te staan omdat er nog een tussenstap gemaakt dient te worden. De onlogische bewijsvoering is echter een stuk minder dan in eerdere delen, omdat het aantal bewijsstukken verminderd is. Hierdoor kun je de rechter vaak redelijk snel aan een goed bewijsstuk helpen.

De openbare aanklager probeert hier uiteraard een stokje voor te steken, zodat er af en toe over en weer ‘Objection!’ geschreeuwd wordt. Ook in deze telg van de serie straalt de flamboyante openbare aanklager Klavier Gavin in elke zaak puur charisma uit, waardoor het verhaal aan kracht wint. Over charisma gesproken, de overvloed aan charisma van oudgediende Phoenix Wright staat in schril contrast met Apollo Justice, die nog een cursus karakterontwikkeling moet volgen. Het lijkt wel of Apollo bewust een beetje slapjes is gemaakt om ervoor te zorgen dat Phoenix, die nog steeds prominent in het verhaal aanwezig is, de show kan stelen.

Het gebrek aan karakter van Apollo mag de pret echter niet drukken, omdat het verhaal ouderwets sterk is. Zoals gezegd laat Phoenix zich af en toe nog zien. Tel hierbij een openbare aanklager annex rockster bij op, voeg er een moord rondom een noedelkraam aan toe en maak het geheel af met een vleugje magie, dan krijg je misschien een klein beetje een idee waar je aan toe bent in dit spel. Samenvattend komt het er op neer dat – nu valt het kwartje uit de inleiding op zijn plaats – je vier zaken voorgeschoteld krijgt waarvan de lengte aanzienlijk is door de krankzinnige gang van zaken. Een estafette aan plotwendingen, gecombineerd met een verhaallijn die doorloopt in de vier rechtszaken, zorgen ervoor dat het spel je lang kan vermaken.

Toch wringt de schoen enigszins, want de plotwendingen zijn niet zo verrassend als de humoristische situaties. Het is een beetje zoals voetballen tegen Duitsers: je weet vrij zeker hoe het gaat eindigen, alleen is de vraag wanneer de wedstrijd keert. Net als in voetbalwedstrijden tegen de Duitsers, nemen de rechtszaken in Apollo Justice vaak een wending in de blessuretijd. Omdat het elke keer zo “kantjeboord’ is, of met name kantjeboord lijkt te zijn, boeten de wendingen iets aan kracht in. Toch blijft het leuk om de rechtbankavonturen te beleven, want de game kent toch ook enige vernieuwingen.

Eén van de sterkste vernieuwingen is de meer interactieve bewijsvoering. Je merkt dat dit deel specifiek voor de Nintendo DS is ontwikkeld. Zo kun je een videoband bekijken om opvallende details te spotten, en zoek je naar vingerafdrukken door in de microfoon van de DS te blazen. Deze kleine extraatjes zijn zeer welkome toevoegingen. Af en toe kan Apollo met behulp van een mysterieuze armband leugens in verklaringen ontdekken. Door goed te kijken naar bepaalde lichaamsbewegingen, zijn de getuigenissen hierdoor minder statisch dan voorheen. Al met al hebben de makers dus getracht het spelverloop iets interactiever te laten worden.

Conclusie

Apollo Justice: Ace Attorney is een waardig vervolg op de zeer sterke Phoenix Wright-games. De kleine vernieuwingen die geboden worden, zijn interessant en voegen wat toe. Het verhaal, één van de pijlers waar dit spel op steunt, is wederom van hoog niveau, al verloopt het soms ietwat voorspelbaar. Het spelverloop is iets interactiever door de nieuwigheidjes die geboden worden, maar toch schreeuwt de Ace Attorney-serie nog om verrassende vernieuwingen. Daar kunnen de makers echter ook een volgend deel voor gebruiken. Uiteindelijk komt Apollo Justice: Ace Attorney weg met het gebrek aan grote vernieuwing, omdat de charme van dit spelconcept nog altijd staat als een huis.