Etrange Overlord

Wat niet bewezen hoefde te worden, is de schuld van Étrange von Rosenburg, verloofde van de kroonprins van Edelstein en verdachte van het plannen van een aanslag op de koninklijke familie. En voor dat vergrijp wordt ze zonder een fatsoenlijk proces publiekelijk geëxecuteerd met een verwensing naar de hel van haar voormalige geliefde. In zekere zin kreeg hij waar hij om vroeg.

Geen mak lammetje

Wanneer Étrange vervolgens ontwaakt, is de hel namelijk exact de plaats waar ze is beland. Het idee is natuurlijk dat ze hier boete zal doen voor haar zonden, maar daar heeft mevrouw niet zoveel zin in. Immers heeft ze niet enkel hetgeen waarvan ze beticht wordt niet gedaan, maar ze is sowieso niet het type persoon dat zomaar doet wat haar gezegd wordt. Étrange luistert maar naar één ding: haar eigen behoeftes. En die zeggen haar dat ze zelfs in de hel recht heeft op een rustig leventje met luxe, thee en zoetigheid. Goedschiks of kwaadschiks.

Gelukkig voor onze heldin, is ze meer dan een knap koppie. Ze is een begaafd magiër in de duistere kunsten, die met het grootste gemak spreuken afvuurt die normaliter het tij van een slagveld kunnen doen keren. Normale voetsoldaten van de hel maken dus geen schijn van kans, hetgeen dan ook de reden is dat een trio besluit mét haar te vechten in plaats van tegen haar. Dit is de start van haar eigen leger gevuld met de kleurrijkste figuren die deze wereld te bieden heeft.

Met een snufje waanzin

Mocht ik niet al hebben geweten dat Sohei Niikawa betrokken was bij Etrange Overlord, dan had ik het minstens vermoed eens op dit moment van de game aanbeland. De thematiek, de absurde verloop van het verhaal en een karakter dat zo oppermachtig is dat het voelt als een parodie, zijn kenmerkend voor dé serie van NIS en met deze game wordt het er extra dik bovenop gelegd. Nieuwe teamleden voegen zich op hoog tempo bij jouw club en vaak om de meest onzinnige redenen, maar het stoort niet, juist door hoe de game ermee omgaat. Want als je deze game in de Oxford Dictionary zou plaatsen, zou het verwijzen naar het woord quirky en deze noemer draagt het als een eerbetoon. Je moet niet proberen de game serieus te nemen, dat doet het zelf namelijk ook niet. Dit zijn grappen en grollen rondom een flinterdun verhaal. Niets meer en niets minder.

De reden waarom games als Disgaea en The Witch and the Hundred Knight daarmee weg kunnen komen, is omdat ze onder hun lichtzinnige verhaal een enorm diepgaande gameplay loop verschuilen, waar een speler tientallen, zo niet honderden uren in kan steken als die het volledig wil doorgronden. De vaak flauwe rode draad is in die zin even verlichting voor de speler die de spreekwoordelijke schep in de handen heeft genomen; een soort palate cleanser van de grind. Maar die diepgang mis ik hier volledig.

Met brute kracht

Gameplay in Etrange Overlord is moeilijk te omschrijven omdat het zich niet netjes in één hokje laat plaatsen. Het laat spelers rondrennen op maps van zeer bescheiden grootte om een doel te voltooien, welke doorgaans neerkomt op een punt veroveren of verdedigen, dan wel alle of juist specifieke vijanden omleggen binnen een tijdslimiet. Spelers krijgen toegang tot een flinke aantal karakters, met ieder hun eigen speelstijl en aanvallen. Grof gezegd kan iedereen echter hetzelfde. Iedereen heeft een reguliere aanval, een dash en een speciale aanval. Hiernaast kunnen ze bommen oprapen in de omgeving en machines gebruiken als turrets indien aanwezig in een stage, dankzij het zogenaamde lane system dat power-ups op het speelveld distribueert.

In praktijk komt het er op neer dat je simpelweg de aanvalsknop spamt, daar de meeste stages zoveel vijanden hebben dat je altijd wel iets raakt. Ondertussen dash je om AoE-aanvallen te ontwijken, dan wel je objective te voltooien. Strategie is nauwelijks een overweging, daar de game net als Étrange zelf brute kracht als een prima antwoord op nagenoeg elke situatie ziet. Het gevolg is dat stages buiten het visuele aspect al snel allemaal op elkaar beginnen te lijken en vaak binnen twee minuten voltooid worden zonder een noemenswaardige inspanning van de speler. Niet exact de diepgaande gameplay waar ik op had gehoopt…

Waarom?

Waar ik eveneens teleurgesteld in was, was het muzikale deel van deze musical action-adventure. Zoals je al aan de omschrijving van de gameplay kon lezen, speelt muziek daar geen rol, dus wie had gehoopt op elementen van rhythm games, gaat hier bedrogen uitkomen. In plaats daarvan barsten karakters zo nu en dan in cutscenes in korte musical nummers van maximaal dertig seconden uit om de dingen over te brengen die perfect gezegd hadden kunnen worden in enkele zinnen. Als de nummers catchy waren à la een Billie Bust Up of Disney, dan had je mij niet horen klagen, maar het feit ik al snel bij het horen van een muzikale noot bijna instinctief mijn telefoon greep om Discord te checken, illustreert denk ik wel dat mijn playlist geen nieuwe toevoegingen heeft gekregen na deze playthrough.

Die playthrough eindigde overigens in minder dan negen uur tijd met het overgrote deel van de trophies behaald en na de credits te hebben gezien. Kijkend naar de trophy list kun je het nog wel een uurtje of vijf rekken als je de platinum wil scoren, maar dan houdt het dan toch wel op. En dit is tegelijkertijd te veel en te weinig.

In dubio

Het grootste probleem van Etrange Overlord, is het prijssegment waarin het zichzelf geplaatst heeft. Met € 49,99 is het niet de duurste game op de markt, maar plaatst het zichzelf wel in het premium prijssegment. Daar heeft het echter niets te zoeken. Dit heeft de feel van een Yomawari of The Liar Princess and the Blind Prince; een kleinere experimentele release van NIS. Niet een grote release in dezelfde prijsklasse als een The Legend of Heroes of Disgaea. Daarvoor is de gameplay simpelweg te simplistisch en de game te kort.

In 2026 hebben we meer keuze dan ooit, vooral op Steam, en daar ga je voor de helft van het geld vele sterkere action-adventures vinden van indie-ontwikkelaars. Mogelijk nog met betere muziek ook. Etrange kan daar prima tussen staan, maar dan moet het zich wel bewust zijn van het feit dat het de lat niet enkel niet verlegd, maar op zijn best een middenmoter is die wordt gedragen door zijn cast en zich ook als dusdanig in de markt moet prijzen. Nu is het namelijk een grappig spel dat veel hoger mikt dan het kan reiken en daardoor zijn eigen score naar onderen haalt. Van een middenmoter naar een met de hakken over de sloter.

Conclusie:

Etrange Overlord is een game die op elk front zijn ogenschijnlijke ambities niet waar kan maken. Er is amper muziek in deze musical, er zit onvoldoende gameplay in deze game en hoewel de cast charmant is en het verhaal heerlijk over de top, is dat verre van genoeg om het prijskaartje te kunnen verantwoorden. Sterker nog: het is amper genoeg om het van een onvoldoende te behouden.