Lorena and the Land of Ruins

Na het spel voltooid te hebben, kan ik zeggen dat ik op geen enkel moment het gevoel heb gehad dat ik iets gemist heb. NekoNyan gaf zelf al te kennen dat de erotische inhoud van de game minimaal was en het eruit verwijderen een verwaarloosbare impact had. Ik geloof het direct. Vermoedelijk had Lorena naakt rondgerend als ze voldoende schade had opgelopen, daar haar kledij nog altijd wel beschadigd raakt als dat gebeurt.

But why?

De reden waarom Lorena haar leven en kleren riskeert, is omdat ze een goede grote zus is. Wanneer haar jongere zus wordt gediagnostiseerd met een zeldzame ziekte, vraagt ze de dokter om haar te genezen. Hij geeft te kennen dat dit niet onmogelijk is, maar dat het benodigde medicijn zeldzaam is en daarom een fortuin kost. Dat is reden genoeg voor onze jonge vrouw om zich te bewapenen en op schatten te gaan jagen in de ruïnes die in het land liggen.

Deze ruïnes vertellen al snel een verhaal van een post-apocalyptische, alternatieve versie van de aarde. De mensheid zoals wij het kennen is al duizend jaar verdwenen en nu wordt het land bevolkt door mensen die magie gebruiken, katwezens, goblins, orcs en meer. De technologie die wij hebben achtergelaten is echter nog altijd waardevol voor studiedoeleinden, waardoor het boven water halen een vak op zich is.

Voorbij geschoten

Een shooter is doorgaans niet het genre wat men kiest voor een diepgaand verhaal en dit is niet anders in Lorena and the Land of Ruins. Er is wel een vertelsel, maar dat is meer een excuus om je van locatie naar locatie te sturen om ruïnes te verkennen en vijanden neer te schieten met magisch beladen wapens.

Van dit schieten hoef je niet al te veel te verwachten, al is het maar vanwege de bizarre besturing met een gamepad. Richten doe je met RB, terwijl je schiet met X. LT, normaliter voorbehouden voor richten, is voor sprinten en een wapen wisselen doe je door te drukken op de rechtertrigger. Het voelt allemaal log en onnatuurlijk en zorgde ervoor dat ik nooit echt lekker run and gun kon doen. Moeilijk werd het echter niet. Op de reguliere moeilijkheidsgraad is de game lachwekkend simpel en kon ik hele levels voltooien door de sniper rifle te no scopen. Dit is in de meeste gevallen een instakill en anders zijn twee schoten voldoende om er een eind aan te maken. Hierdoor hoefde ik enkel bij boss fights te denken aan de unieke mechanics, zoals het reflecteren van projectielen, en kon ik de gehele game, inclusief post-game binnen drie uur voltooien.