De opzet van deze regelmatig met lofzang overladen visual novel is als volgt: als een logisch gevolg op het dalende aantal kinderen in Japan, zijn twee scholen in één dorp aan het kijken naar de mogelijkheid om samen te gaan. Kagamidai is de standaard school zoals we hem kennen, voor iedereen toegankelijk en een mengelmoes van personen. Aan de andere kant van de stad staat Yuihime Academy for Girls, een school voor jongedames van de wat beter bedeelde families. Bij wijze van een test voor de samenvoeging, worden in dit paradijs echter jongens toegevoegd.
En meisjes, die ook
Verdeeld over de eerste twee leerjaren, wordt een handjevol studenten van Kagamidai overgeheveld naar Yuihime om deel te nemen aan speciale gemengde klassen. Twee van de deelnemers zijn de Uryu’s; eerstejaars studente Uryu Sakuno en haar oudere broer Uryu Shingo in het tweede jaar. Je kunt wel raden vanuit welk oogpunt jij deze achtbaan mag gaan beleven.
De reden waarom ik dit een achtbaan noem, is door de karakters die deze school rijk is. Een dienstmeisje zonder werkgever die tussen de lessen door iedereen bedient met een persoonlijkheid van ADHD², de dochter van de directrice die fel tegen de fusie is, een mannen hatende klasgenoot die neigt naar stalkgedrag en een fictief dier genaamd Panditty waar ik NU een knuffel van nodig heb die geluid maakt! Dagen op Yuihime zijn nooit saai!
Wat ze echter ook niet zijn, zijn vredig. Niet enkel zit eerdergenoemde dochter niet op de fusie te wachten, maar als een rolmodel voor vrouwen van hogere stand, heeft haar mening enorme impact op de rest van de klas. Shingo en de rest van de mannen voelen zich daarom zeer onwelkom, hetgeen ze niet in de koude kleren gaat zitten. Extra naar voor Shingo, die door een trauma uit zijn jeugd heel slecht tegen dergelijke situaties kan en bij wijze van zelfbescherming zich geroepen voelt er iets aan te doen.
Slow boil
Deze generieke iets is de rode draad van de opvallend lange common route, waar je afhankelijk van je leessnelheid tussen de tien en vijftien uur voor uit mag trekken. In die periode worden alle mogelijke heldinnen uitgediept, maar leer je ook meer over zijkarakters, waardoor de wereld wat meer wordt dan enkel jou en je potentiële scharrels. In grote lijnen zijn het de dingen die je van een romcom-VN verwacht, maar doordat ontwikkelaar Palette zich de tijd heeft genomen en de humor in de juiste doseringen toevoegt, komt het bijzonder sterk uit de verf, al zal het audiovisuele aspect daar ook zeker aan bijdragen.
Van games van Shiravune ben ik gewend dat ze een vrij hoge standaard halen. Games als Ego’s Spark, Criminal Border en Kunado Chronicle zijn stuk voor stuk visueel aantrekkelijk en Mashiroiro Symphony is wat dat betreft niet veel anders. Waar het echter met kop en schouders boven het gros van de andere releases in dit genre uitsteekt, is met diens voice acting. Elk karakter heeft zo’n duidelijke eigen persoonlijkheid die zelfs met de intonatie en spreekwijze wordt uitgedragen. Dat klinkt logisch, maar als je zoveel Japanse media als ik consumeert, merk je op een gegeven moment patronen op of dingen die onnatuurlijk voelen. Dit gevoel had ik op geen enkel moment bij het recenseren van deze titel.
Juist hierdoor valt pijnlijk duidelijk op dat de lokalisatie de game geen eer aan heeft gedaan. Niet enkel heeft de game echt veel grote vertaalfouten – zoals she die als see staat geschreven, het ontbreken van lidwoorden en het dubbel neerzetten van een woord – maar de vertaling zelf haalt ook niet het niveau dat ik doorgaans gewend ben van deze uitgever. Een voorbeeld hiervan dat me is bijgebleven, zag ik in een gesprek waarin een karakter tegen de hoofdpersoon zei ‘’dan gaat dit een makkelijk gesprek worden’’, refererend naar dat de hoofdpersoon de reden voor het gesprek reeds door had en zich bewust was van de implicaties. De vertaling was ‘’niet bepaald de toon die je zou moeten hebben, maar oké.’’. Niet enkel is dit een wel erg liberale vertaling van wat men daadwerkelijk zegt, maar het past ook niet in de flow van de rest van het gesprek.
Er zijn ook wat kleinere ergernissen, zoals hoe sommige (bij)namen en honorifics zijn vertaald, evenals het gebrek aan vertaling in het geval van sommige scenes waarbij karakters op de achtergrond praten terwijl de hoofdpersoon aan iets denkt, maar deze vond ik persoonlijk minder storend op het geheel gezien.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie