Miasma Chronicles

Een gewaarschuwd mens…

Toen ik begon aan Miasma Chronicles, werd mij gevraagd op welke moeilijkheidsgraad ik de game wilde beleven en of ik een tactische-ervaring of een light-variant wilde spelen. Als iemand die TRPG’s aan de lopende band verslind, had ik er alle vertrouwen in dat de reguliere moeilijkheidsgraad met full tactical instellingen geen probleem zou mogen zijn. Daar kwam ik al snel op terug. Het spel is een van de lastigste die ik heb gespeeld in het genre en is zelfs op normal soms op het gekke af. Dit komt omdat je tussen confrontaties maar een beperkte hoeveelheid HP terugkrijgt en cooldowns van skills overhevelen. Je kunt je dus nooit enkel op het gevecht van nu richten.

Ontwikkelaar The Bearded Ladies begrijpt dat dit uitdagend is en geeft je daarom handvaten om ermee te dealen. Zo kun je voor de meeste gevechten rondsluipen op het veld om te scouten, voorwerpen te verzamelen en met stille geweren alvast zwakke vijanden om te leggen. Dit wordt lastiger naarmate de game vordert, maar het is niet zeldzaam dat je 80% van de vijanden hebt omgelegd nog voor je gespot bent. Dat de resterende 20% je nog aardig het vuur aan de schenen kunnen leggen, zegt dan ook hopelijk iets over hoe ontzettend moeilijk de game kan zijn. Ik schaam me er dan ook niet voor als ik zeg dat ik de tweede helft fijn op easy heb gespeeld.

Het slagveld

In de voorbereidende fase mag Miasma Chronicles dan wel behoorlijk ver verwijderd liggen van games als Wintermoor Tactics Club, Stella Glow of vele Warhammer-titels, maar eens gevechten beginnen is het een degelijke TRPG-ervaring die de meeste spelers van dit genre kunnen beleven zonder uitleg. Slagvelden worden getoond op een grid en elke beurt heb je twee action points om hier dingen op te doen. Dit kan een beperkt aantal vakjes bewegen zijn, je wapen herladen, dekking zoeken of vuren. Je hebt natuurlijk ook skills tot je beschikking, waaronder miasma skills die je gaandeweg vrijspeelt en variëren van het oproepen van een healer en het vuren van een tornado tot aan force lightning en teleportatie. Alles kost echter stroom van je handschoen, welke je alleen met consumables kunt opladen. Hierdoor zijn het krachten die ik persoonlijk maar zelden gebruikte tot aan de endgame.

Je kunt het jezelf makkelijker maken door niet als mij teveel te focussen op dit hoofdverhaal. Miasma Chronicles zit vol met sidecontent en hetgeen wat ik heb verkend, heeft me de nodige mooie gear of bergen XP opgeleverd. Dat is geen overbodige luxe en geeft je vaak ook meer achtergrondinformatie over de karakters in jouw team en de wereld waarin de game zich afspeelt. Zo moest ik bijvoorbeeld gniffelen toen ze het hadden over een ‘’dying house’’ waar de oude mensheid heen ging om het loodje te leggen, tenzij je een speciaal ticket had. Bleek dat men het had over een ziekenhuis en dat ticket je zorgverzekering was. Een leuke stoot onder de gordel voor wie bekend is met het excuus voor een zorgstelsel dat Uncle Sam voert. Zo is er meer te vinden wat de wereld de nodige charme geeft, al is zelfs dat helaas niet voldoende om de nare nasmaak van het enorm rommelige einde weg te wassen. Gelukkig is dat amper een half uur op jouw reis.

Conclusie:

Miasma Chronicles doet iets origineels met het TRPG-genre door je voor het gevecht al voorbereidingen te laten treffen en dat kan ik waarderen. Dat het pure noodzaak is door de rap oplopende moeilijkheidsgraad echter niet. Dit probleem zal allicht beter te overzien zijn als je meer optionele content meepakt, maar zelfs dan is het gevoel dat de game zwaar uit balans is enorm overheersend tot aan het rommelige einde. Speel de game dus fijn op easy, dan is het een stuk aangenamer.