Monster Tribe

Grindfest

Wat je in survival games motiveert om te blijven sprokkelen, zijn de dingen die je kunt bouwen. In ARK had ik een kleine prehistorische boerderij gebouwd voor al mijn dieren, terwijl ik de meest imposante creaties heb mogen aanschouwen in Minecraft. Zoiets dergelijk vind je hier niet. Het is puur spul verzamelen om een checklist af te werken, opdat je weer verder kunt.

Dit gevoel bleef ook sterk overheersen in de main storyline. De eerste toren die ik bezocht, hield de deuren voor mij gesloten. De Ateyan die het zijn thuis noemt, wilde me pas doorlaten eens ik de grotendeels lege overworld had doorgezocht om twintig specifieke objecten te vinden. Een stuk of drie was een ding geweest, maar een twintigdelige fetch quest die bovendien een hoop gepuzzel en verzamelen vereist om te voltooien, voelt niet als goed game-design maar als bezigheidstherapie. Net als het survivalen dus.

Mijn god

Een creature collector draait natuurlijk om zijn wezens en zelfs met bovenstaande kritiek kun je hoop hebben voor de game. Noem Monster Tribe echter maar Sinbad, want die moet je laten varen. Niet enkel zijn de minder dan tachtig wezens die je kunt krijgen zo generiek als de pest, maar de ‘’tactische combat mechanics’’ waar mee gepronkt werd zijn bijna lachwekkend oppervlakkig.

Gevechten tussen Ateyan spelen zich af op een grid van drie bij vier. De linker zes vlakken zijn van jou en die aan de rechterzijde zijn van de tegenstanders. Waar jij staat, bepaalt welke vakken je kunt raken met je aanvallen. Ook kan een tegel een specifiek effect hebben, zowel positief als negatief. Leuk en aardig, maar daar elk monster elke beurt kan schuiven naast aanvallen heeft het nauwelijks meerwaarde. Je offert niets (zoals een beurt) om jezelf opnieuw te positioneren. Daarnaast voelen ook weer hier de controls erg stroef en ouderwets, waardoor ik regelmatig per abuis een leeg vak aanviel. Niet handig als je een gevecht snel wil afronden, maar ook nog tijdrovend gezien aanvallen MP kosten en je moet rusten om dit te herstellen. Het is een concept dat we recentelijk steeds vaker zien in games als deze, maar hoe het is hier gebalanceerd is, is zo bar miserabel dat ik denk dat ik een permanente pauze van Monster Tribe heb ingelast.

Conclusie:

Het schrijven van deze conclusie is allicht het moeilijkste deel van deze review. Want dat betekent ook dat ik een score aan de game moet hangen. Ik heb me nauwelijks vermaakt met alles wat Monster Tribe te bieden heeft, maar er is functioneel niets mis mee dus een diepe onvoldoende zou niet passen. Tegelijkertijd zijn de designs van de Ateyan matig, de gameplay langdradig en is de combat clunky, waardoor een voldoende ook niet goed voelt. Na lang beraad heb ik daarom besloten de gulden middenweg te pakken met een score die precies op het randje zit.