Octopath Traveler

Van oudsher zijn uitgever Square Enix en Nintendo dikke maatjes. De NES en voornamelijk de SNES waren het thuis van klassieke RPG’s als de eerste zes Final Fantasy’s, Chrono Trigger en Secret of Mana. Toen gaming overging naar 3D leek de liefde echter over en voosde het bedrijf volop met PlayStation. Sindsdien is de situatie enigszins genormaliseerd en krijgen zowel Nintendo als PlayStation games van het Japanse bedrijf. Maar Octopath Traveler doet terugdenken aan die dagen van vroeger.

Voor een gedeelte is dit natuurlijk te wijten aan de het uiterlijk van de game. De acht karakters die je bestuurt – een ridder, een handelaar, een geleerde, een jager, een dief, een apotheker, een priesteres en een danseres – evenals alle NPC’s die je tegenkomt, zijn vormgegeven in de traditionele 16-bit stijl. Octopath Traveler is echter geen 16-bit game. De wereld die je verkent is namelijk gewoon in 3D, maar heeft wel gepixeleerde bomen en gebouwen die het vullen, wat het geheel een uniek uiterlijk geeft. Dit contrast wordt verder versterkt door licht- en schaduweffecten, die doen denken aan die in ‘’echte’’ 3D-titels.

Focusloos

Uniek is een term die overigens niet enkel bij het uiterlijk van de spelwereld past, maar ook bij de wijze waarop je jouw game begint. Eerder benoemde ik al dat de game maar liefst acht speelbare karakters heeft en wanneer je jouw avontuur begint mag je zelf beslissen in wiens schoenen je dat doet. Wees desondanks maar niet bang dat je misschien iets interessants mist. Wanneer je de wereld verkent, stuit je namelijk vanzelf op de andere zeven strijders, wiens verhaal je vervolgens ook kunt beleven. Zo stippel je jouw eigen pad uit…je octopath.

In theorie hoef je natuurlijk niet alle andere karakters in je team op te nemen, noch heb je een verplichting om hun verhaal te volgen. Maar dat is enkel in theorie. De game is zo gestructureerd dat je het aanbevolen level voor de tweede chapters van alle karakters aantikt zo rond het moment dat je alle eerste hoofdstukken succesvol hebt afgerond, wat de game veel lineairder maakt dan dat het op het eerste gezicht lijkt. Natuurlijk, je bent helemaal vrij om dit universum te verkennen zoals je wilt, maar je zult snel zat op muren stuiten die je niet kunt overwinnen zonder flink te grinden óf, je zag het al aankomen, maar even de andere verhalen door te spelen.

Normaal gesproken ben ik niet degene die gaat klagen als een game flink de nadruk legt op zijn verhaal. Vooral in RPG’s is dit immers de voornaamste reden dat ik het spel überhaupt start. De vertelsels van Octopath zijn echter niet zo heel erg boeiend. Het plot zo inrichten dat het werkt, ongeacht de samenstelling van de speler zijn team en ongeacht op welke volgorde die de verhaallijnen speelt, ging ten koste van de diepgang. Geen enkele van de acht verhalen weet hierdoor op enig moment echt indruk te maken en als geheel voelt het aan alsof men de focus ergens kwijt is geraakt. Maar dat geldt enkel voor de storyline.

Matten maar!

Als we het hebben over combat, dan weet Octopath een veel positievere indruk achter te laten. In essentie is de game een turn-based RPG, maar het heeft enkele twists die het interessant houden. Zo is er het boost-systeem, waarmee je opgespaarde punten kunt gebruiken om meerdere of sterkere aanvallen te doen, hetgeen gecombineerd met de shield mechanics van levensbelang is.

Elke vijand heeft een of meerdere zwaktes richting bepaalde wapens of soorten magie. En wanneer ze daardoor geraakt worden, gaat hun shield counter omlaag. Raakt die nul? Dan moeten ze een beurt overslaan en zijn ze veel kwetsbaarder. Dat is dan ook vaak hét moment om vernietigende schade te doen met behulp van boosts. Het principe gaat echter veel dieper dan dat, vooral tijdens boss fights en later in de game.

Laad je vijand bijvoorbeeld een krachtige aanval op? Dan kun je boosts gebruiken om meerdere aanvallen achter elkaar te doen en hem de beurt te ontnemen waarop die het kon gebruiken. Hierdoor kun je jezelf behoeden voor desastreuze schade of ademruimte creëren om je team op te lappen tijdens de vaak (te) lange, slopende gevechten.

Custom made

In een game waarin het uitbuiten van de zwaktes van je tegenstander centraal staat, is het van levensbelang om een team te hebben dat zoveel situaties de baas kan. Je weet immers nooit van tevoren wat je tegen gaat komen en welke krachten je daarvoor nodig hebt. Gelukkig hoef je je niet lang gelimiteerd te voelen door het feit dat je slechts vier van je acht krijgers mee op sleeptouw kunt nemen. Octopath laat je namelijk je helden naar smaak uitbouwen met active skills, passive skills en second jobs.

Active en passive skills spreken hoogstwaarschijnlijk voor zich. In vrijwel elke RPG leert je karakter vaardigheden op vastgestelde levels, welke je vervolgens ongevraagd versterken (passive) of die je tijdens een gevecht kunt gebruiken (active). Maar dat is niet hoe het in OT gaat. In plaats daarvan verdien je job points, welke je kunt inwisselen om active skills naar keuze te leren. Uit wat voor active skills je kunt kiezen, hangt af van de klasse die je karakter aanhangt, maar de volgorde waarop je ze leert is hierdoor volledig aan jezelf.

Wil jij al vroeg in de game een extreem krachtige aanval hebben als een finisher? Dat kan! Maar dan moet je wel langer wachten voor je die versterkende magie kunt kopen die misschien ook wel erg handig had kunnen zijn. Zo kun je jouw team naar smaak customizen, zodat die optimaal aansluit op je speelstijl.

Wanneer je een X-aantal active skills hebt gekocht, ontgrendel je ook passive skills welke je aan je karakters kunt toewijzen. Hierbij kun je denken aan het ontvangen van extra geld na een gevecht, een stat boost of minder random encounters. Elke job leert vier van deze passive skills en elk karakter kan er evenveel gebruiken. Klaar als een klontje toch? Nou, niet helemaal. Na een uur of zes begin je namelijk second jobs te ontgrendelen. Zo kun je jouw ridder tevens een geleerde maken, zodat hij ook magie en een staf kan hanteren of kun je jouw jager economieles geven zodat ze zowel mensen als dieren kan inschakelen voor hulp.

Deze second jobs functioneren op exact dezelfde wijze als de reguliere klassen van de karakters, waardoor je nog meer active én passive skills tot je beschikking krijgt en je jouw karakters nog meer naar smaak kunt aanpassen. Natuurlijk, hier zitten beperkingen aan, maar desondanks geniet je als speler van enorme keuzevrijheid, wat in het geval van Octopath Traveler de echte ster van de ruim zeventig uur durende show is. Het is echter niet genoeg om die te dragen.

Conclusie

Octopath Traveler is een game met twee heel verschillende gezichten. Op het gebied van gameplay is het een van de meest intrigerende turn-based RPG’s die ik ooit heb mogen spelen, wat voor een groot deel te danken is aan het feit dat je zoveel mogelijkheden hebt om je party naar smaak uit te bouwen. Maar zelfs dat is niet voldoende om je als speler zeventig uur geboeid te houden, laat staan dat het je uitnodigt om de optionele content te verkennen. Daarvoor heb je echt een drijfveer nodig. De acht verhalen van OT zijn echter verre van genoeg om die rol te kunnen vervullen.