Once Upon a Katamari

Mocht je raar opkijken van deze omschrijving, dan heb je duidelijk nog nooit gehoord van Katamari. Enerzijds heb ik medelijden met je, daar je daardoor fantastische spellen hebt moeten missen. Anderzijds heb je echter ook de kans om ze voor het eerst te beleven, een onvergetelijke ervaring als je het mij vraagt. Afijn; Katamari is een franchise over een koning die over de gehele kosmos heerst en diens zoon. De koning is een flapdrol eerste klas, die om de haverklap voor problemen zorgt en zijn zoon opzadelt met de opdracht om zijn puinzooi op te ruimen. Niet in zijn eentje, maar met een bal genaamd een Katamari. Dit is een plakkerige bal die alles grijpt dat kleiner is dan hemzelf en de reeds gegrepen objecten. De kunst is dus het zo snel mogelijk zo groot mogelijk te maken.

Wanneer is de troonoverdracht?

Deze omschrijving gaat ook weer op voor Once Upon a Katamari. De King of all Cosmos was op aan het ruimen, toen hij in zijn spullen een scroll vond. In plaats van deze op te bergen zoals de bedoeling was, gaat hij ermee spelen alsof het een baton is. Het resultaat is dat hij het de ruimte in lanceert, waar de scroll beschadigd raakt. Spijtig zou je denken, ware het niet dat deze scroll alles in de kosmos omschrijft en in stand houdt. Doordat het nu een gat bevat, is er een zwart gat ontstaan die dreigt alles op te slokken. Zelfs de aarde is niet veilig en dus hebben we er, volgens de koning zijn logica, meerdere nodig om het gat te dichten.

De manier waarop je dit doet, is al net zo absurd als de rest van de omschrijving, dus denk er vooral niet te hard over na. Het belangrijkste is dat je weet dat om meerdere aardes aan spullen te krijgen, de koning je door de tijd stuurt. Door de game heen bezoek je Japan in de Edo-periode, de steentijd, het Wilde Westen, de ijstijd, het heden en meer. In elke locatie vind je mensen die de hulp van de koning willen en wiens werk hij afschuift op jou. Tegelijkertijd verzamel je hier troep mee die vaderlief kan omvormen tot sterren die uiteindelijk het zwarte gat kunnen vullen. Ik ben me er van bewust dat dit niet is hoe zwarte gaten werken, maar nogmaals is dit geen game die logica hoog in het vaandel heeft staan.

They see me rollin’, they screamin’

Once Upon a Katamari heeft net geen vijftig opdrachten om te voltooien, welke grotendeels de bekende Katamari-formule volgen. Je krijgt een opdracht van de koning, welke doorgaans neerkomt op groei tot een minimale maat binnen X-aantal tijd óf groei zo snel mogelijk tot een specifieke maat. Variaties hierop zagen we in de meeste spellen, maar Once Upon a Katamari heeft enkele van mijn favorieten. Zo moet je in één level bijvoorbeeld de Katamari gebruiken om water in een woestijn te verspreiden, om er zo een groene vlakte van te maken, terwijl een andere je vraagt een beperkt aantal objecten te grijpen die een zo hoog mogelijke waarde hebben. Het is geen wereldschokkende verandering van wat Katamari Katamari maakt, maar een beetje variatie doet wonderen. Bovendien verandert menig level gaandeweg doordat gebeurtenissen in de wereld doorlopen. Denk aan dat piraten de boot aanvallen waarop jij aan het rollen bent.

Hoewel meer Katamari natuurlijk leuk is, is het op zichzelf niet voldoende om een nieuw deel te kunnen verantwoorden, vooral niet nadat de laatste remakes nog niet zo lang geleden verschenen zijn. RENGAME heeft daarom geprobeerd om wat nieuwe dingen te introduceren, zoals power-ups die je kunnen helpen om net tijdig het doel te klaren of juist snel een forse bal te hebben. Als je meer kunt oprollen, groei je immers sneller en kom je spoediger bij het moment dat je de mensen die je constant in de weg zitten op kunt rollen om een gillende bal van ledematen te maken. Noem het duister, maar dit geeft me altijd weer een enorm gevoel van voldoening.

Samenspel

Groter dan de power-ups is de introductie van een multiplayer component genaamd KatamariBall. Hierin begeven maximaal vier spelers zich op dezelfde map en proberen ze de meeste punten te scoren. Punten krijg je door je Katamari in te leveren bij een alsmaar verplaatsend punt, waarbij men een power curve hanteert. Dit betekent dat je steeds meer punten krijgt naarmate je bal groter wordt, maar dat dit niet lineair oploopt. Een dubbel zo grote bal geeft je dus meer dan dubbel zoveel punten.

Om dit interessanter te maken, heeft deze mode ook zo zijn eigen power-ups, welke bijvoorbeeld jouw Katamari groter maakt of je een hulpje geeft. Toch blijft het ondanks dat iets wat je enkele malen doet uit nieuwsgierigheid alvorens er waarschijnlijk nooit meer naar om te kijken. Ik kon een kleine week na release ook nog maar zelden mensen online vinden spijtig genoeg.

De balans

Daar de levensduur van een multiplayer niet echt in te schatten is, heb ik deze niet meegenomen in de speelduur. En zelfs dan is deze Katamari de langste van de vier die ik tot nu toe heb mogen spelen. Dus wie vooral op zoek is naar meer spelen met plakkerige ballen, gaat hier zijn heil wel vinden. Op andere fronten werd ik persoonlijk echter minder geprikkeld.

De plek waar ik dit het meeste merkte, was in de soundtrack. Het is op de achtergrond prima, maar het enige nummer dat me écht aansprak is degene hieronder, terwijl ik van eerdere Katamari-titels de helft van de soundtracks in mijn playlist heb staan. Gelukkig zitten die ook allemaal in het spel en kun je zelfs kiezen welk nummer draait. Ironisch genoeg besef ik me terwijl ik dit schrijf, dat dit een beetje mijn gevoel bij het volledige spel is. Ik heb me er goed mee vermaakt, maar het weet niet dezelfde hoogtes te halen als diens voorgangers.

Conclusie:

Once Upon a Katamari is vooral meer van de plakkerige actie waar miljoenen spelers wereldwijd van houden. De verschillende locaties en power-ups zijn een poging om de formule fris te houden, maar slagen er niet in het naar dezelfde hoogtes te tillen als sommige voorgangers. Als je die echter al kunt dromen, kun je je hier geen bult aan vallen.