Resistance: Retribution

Het afgelopen jaar was niet bepaald een succes te noemen voor de Playstation Portable. Er verschenen veel matige titels en de PSP leek langzaam maar zeker te sterven. Maar met een veelbelovende releaselijst voor 2009 probeert Sony het apparaatje opnieuw leven in te blazen.   Eerder schreven we al een review over de eerste veelbelovende game van 2009 voor de PSP, namelijk Patapon 2. Nu is de eerste Resistance PSP-game aan de beurt. De Resistance games werden goed ontvangen op de PS3, daarom gaf Sony Computer Entertainment ontwikkelaar Insomniac de opdracht om een PSP-versie te maken van Resistance. In deze review vind je ons oordeel over Resistance Retribution.

Je stapt in het spel in de schoenen van James Grayson, een voormalige marinier. Grayson zag zijn broer lijden aan het Chimera-virus en besloot hem daarom uit zijn lijden te verlossen. Daarna gaat Grayson uit wraak op eigen houtje op jacht om de Chimera te vernietigen. Uiteindelijke vernietigt Grayson 26 mutatiekampen van de Chimera in Europa. Maar tegelijkertijd is Grayson schuldig aan desertie en na een rechtszaak krijgt Grayson de doodstraf daarvoor. Maar terwijl Grayson zit te wachten op zijn executie komt er een lid van de Maquis in zijn cel. Het lid vraagt of hij mee wil werken aan het bestrijden van de Chimera in Europa met een compleet nieuw plan. Grayson gaat daarmee akkoord en staat daarmee dus weer op vrije voeten.

Resistance: Retribution begint in Rotterdam, waar alles grijs en grauw is. In het begin van het spel wordt o.a. de besturing uitgelegd. Met je linker analoge stick loop je en met het rechter D-pad (met het kruisje, driehoekje etc.) richt je. Opvallend is dat je speelt vanuit het third-person perspectief in plaats van het first-person perspectief op de PS3, wat erg goed uitpakt op de PSP. Wat ook opvalt wanneer je de eerste Chimera tegenkomt, is het auto-aim systeem. Hiermee wordt het richten makkelijker gemaakt en wordt ervoor gezorgd dat het tempo, net als in de PS3-versies van Resistance, hoog ligt. Het maakt het spel makkelijk te spelen en de inbouw van de auto-aim functie is te begrijpen, omdat het voor vooral de beginnende gamers moeilijk is te richten zonder een tweede analoge stick. Het is ook te begrijpen dat de gevorderde gamer de auto-aim functie niet wil gebruiken en daarom is het mogelijk gemaakt om de auto-aim functie uit te schakelen.

De Resistance-games staan erom bekend dat ze niet echt een goede verhaallijn hebben. Helaas is dat ook zo in het deel op de PSP. Het verhaal is niet erg boeiend of meeslepend en de voice-acting van de personages is ronduit slecht te noemen. Grayson is als uitzondering wel een leuk personage met zijn zure opmerkingen. De singleplayer is overigens wel lang, het zorgt voor ongeveer tien uur aan speeltijd. Na de singleplayer is er nog een multiplayer modus waar je online en offline kunt knallen. Je kunt ook beslissen met een groep vrienden in de huiskamer elkaar af te knallen, al hebben die dan wel een kopie van het spel nodig om mee te kunnen doen. Je kunt je met de multiplayer modus dus nog een lange tijd vermaken, wat ervoor zorgt dat Resistance: Retribution niet in de kast belandt na de singleplayer uitgespeeld te hebben.

Voor PSP-begrippen ziet het spel er grafisch erg mooi uit, maar het kan nog niet tippen aan God of War. Vooral in het begin ziet Resistance er grijs en saai uit, maar later in het spel kom je in grote futuristische gebouwen van de Chimera terecht die een heel stuk beter ogen dan het grijze Rotterdam in het begin van het spel. Een ander minpunt is dat het spel een standaard wapenarsenaal heeft met minder bijzondere wapens dan in de PS3-versie. Verder is het spel ook repetitief te noemen, omdat iedere missie ongeveer op hetzelfde neerkomt. Je begint met een team die je in het begin van de missie alweer kwijtraakt, zodat je weer alleen op pad moet. De rest van de missie staat dan weer in het teken van het terugvinden van je teamleden.
 

Conclusie

Met de titel Resistance: Retribution is het Insomniac gelukt een waardige Resistance-titel voor de PSP uit te brengen. Het spel speelt lekker weg en ondanks een paar minpunten is het spel nog steeds erg leuk om het spel te spelen met vrienden of in je eentje. Het spel oogt grafisch ook mooi en zal niet snel gaan vervelen, omdat het spel goed herspeelbaar is. Dat is grotendeels aan de multiplayer te danken. Hopelijk weet Sony dit jaar nog meer spellen van dit kaliber uit te brengen. Als dat gebeurt, dan moet het Sony zeker lukken om de PSP weer definitief levend te maken onder het grote publiek.