Review: Destiny

Niet vaak krijg je als redacteur een game in de schoot geworpen die al dan niet een half miljard dollar heeft gekost en waar de hype rondom het spel zo groot was. Al sinds de aankondiging kampt ontwikkelaar Bungie met torenhoge verwachtingen van de community en naarmate er meer informatie vrijkwam, werden deze verwachtingen alleen maar opgeschroefd. Niet voor niets werd er een heuse bunker in Las Vegas gehuurd om de lancering qua servers in ieder geval succesvol te laten verlopen. Wat volgde was een dikke week om de groteske game van Bungie eens onder de loep te nemen, want snel kun je geen oordeel vellen over deze game.

In Destiny speel je als een Guardian, die de taak heeft om The City, en daarmee de mensheid, te beschermen. In opdracht van The Speaker, die weer spreekt voor The Traveler, ga je op pad om The Darkness te verdrijven. Om je hierbij te helpen, beschik je de gehele game over een Ghost: een klein zwevend apparaatje met een eigen wil. De Ghost heeft je gered van de ondergang en wordt dan ook snel je maatje in goede en slechte tijden. De Guardian die je speelt kun je aan het begin van het spel zelf vormgeven, alhoewel het aantal mogelijkheden voor het creëren van jouw idealistische uiterlijk aan zich te wensen over kan laten. Er zijn namelijk niet zo verbijsterend veel kapsels, kaaklijnen en andere franjes te selecteren.

Naast het uiterlijk kies je voor een klasse waarmee je wilt werken. Hiervoor valt de keuze op een Titan, een Hunter of een Warlock. Het verschil tussen deze klasses uit zich vooral in de manier waarop schade wordt aangericht. De Titan zorgt voor schade op de korte afstand, terwijl de Hunter liever vanaf een afstandje opereert. De Warlock is wat meer van de gadgets en trucjes en werkt dan ook met Light-bommen en dergelijke. Opvallend is dat er naast het aanrichten van schade niet verbijsterend veel verschil is tussen de klasses. Ja, de Warlock herstelt sneller van uitputtende gevechten, maar een healer is hij bijvoorbeeld niet te noemen. Hierdoor maakt het niet bijzonder veel uit welke klasse je kiest en welke klasses je partners in crime vervullen. Met drie Titan’s heb je namelijk ongeveer een net zo grote kans om eindbazen neer te halen dan bij een meer gevarieerd Fireteam.



Eenmaal te hebben gekozen voor de Guardian van je dromen, is het tijd om je eerste stappen in de wereld van Destiny te zetten. Dit doe je voornamelijk op aarde, in het oude Rusland. Hier voltooi je enkele verhaalmissies, waar je al snel duidelijk wordt dat je Destiny voor het verhaal niet hebt gekocht. Naarmate de verhaallijn vordert, word je alleen maar zekerder van deze mening. Destiny kent een verhaal dat niet bepaald interessant is, waardoor je al snel andere type missies prefereert boven de verhaallijn zelf. Gelukkig hoef je hier niet te lang over in te zitten, want zo lang duurt het verhaal nu ook weer niet. Voor meer dan een opwarmertje hoef je de Story Mode niet aan te zien.

Naast story missions is er gelukkig nog het een en ander te beleven in Destiny. Elke planeet beschikt over een Exploration-modus, waar je vrij kunt rondwanen en vijanden kunt afschieten. Tegelijkertijd kun je enkele side-quests voltooien, die niet bepaald origineel te noemen zijn. Je zult dan ook niet staan te springen bij het in ontvangst nemen van dergelijke opdrachten, daar het vaak op een repetitieve missie neerkomt. Het helpt je echter wel aan XP en die zijn gewild in Destiny. XP zorgt er namelijk voor dat jouw Guardian in levels stijgt, waardoor je toegang krijgt tot betere wapens en armor. Daarnaast kruip je al snel richting level 15, waar je toegang krijgt tot het kiezen van een subklasse. De subklasse geeft je de mogelijkheid om jouw Guardian te specialiseren in specifieke eigenschappen. Deze verschillen per type Guardian. Het perfectioneren van jouw Guardian in de vorm van gear en specifieke eigenschappen werkt verslavend en is dé drijfveer bij uitstek om meer Destiny te spelen en dus meer XP te verzamelen.

Naast het verhaal en de Exploration-modus is het mogelijk om deel te nemen aan Strike-missions. Deze zijn bij uitstek het meest vermakelijk in Destiny. In Strike neem je deel aan Boss Battles die je samen met je Fireteam (maximaal drie spelers) en mogelijk andere Fireteams voltooid. De Boss Battles bestaan vaak uit meerdere eindbazen en zijn zeker op een hogere moeilijkheidsgraad een aanrader. Het beschikken over een degelijk Fireteam is een vereiste, want in je eentje zul je snel het loodje leggen. Het is daar waar Destiny staat of valt. In je eentje raak je namelijk tamelijk snel uitgekeken op de post-apocalyptische wereld van Destiny. Te vaak heb ik missies alleen moeten afronden omdat ik zelf geen vrienden online had die het spel ook speelden. Je bent dan aangewezen op een welwillende community en die kon ik in veel gevallen niet vinden. Nu had dit deels te maken met het feit dat deze recensie gebaseerd is op de community die het spel op de PlayStation 3 speelt, waar het op de servers minder druk zal zijn dan op de servers van de nieuwe generatie consoles. Toch is het opmerkelijk te noemen hoe afhankelijk je bent van medespelers en hoeveel meer plezier het oplevert als je daadwerkelijk wat maatjes hebt om de missies mee te voltooien.

Het schieten op AI-wezens (PvE), wat overigens zeer realistisch is ingevuld door Bungie, is niet het enige wat je te wachten staat. Je kunt na het doorlopen van enkele story missions namelijk je ruimteschip parkeren op The Crucible, waar je het opneemt tegen andere spelers (PvP). Hier zijn er verschillende modi om te voltooien. Negen van de tien keer worden alle spelers genivelleerd. Een speler van level 24 maakt dus even veel kans om iemand van level 6 af te schieten als andersom het geval is. Sporadisch duikt de Iron Banner-modus op, waar niet iedereen wordt genivelleerd. Niet bepaald aantrekkelijk als je Guardian nog in de kinderschoenen staat, maar des te aantrekkelijker als jouw Guardian al uitgebalanceerd is.



Dat wat Destiny verschrikkelijk vermakelijk moet maken zijn de Raids. Raids zijn doorgaans zeer moeilijke missies zonder richtlijnen die je samen met je eigen fireteam (ditmaal zes spelers) moet voltooien. Een raid voltooien kost je ongeveer 15 uur. Je hoeft dit logischerwijs dan ook niet in één keer te doen. Je krijgt een week de tijd om een Raid te voltooien. Omdat communicatie essentieel is bij Raids, is matchmaking niet mogelijk. Je zult dus echt vrienden moeten vinden om het avontuur mee aan te gaan. Er is onlangs voor het eerst een Raid verschenen, maar de vraag is hoeveel Raids er nog verschijnen en of hier een prijs op geplakt wordt.

Inmiddels zijn er al vele recensies verschenen over Destiny. De game heeft niet de torenhoge cijfers die men van de game had verwacht, wat deels te maken heeft met het denken in hokjes. Vele recensenten lijken de game echter dolgraag in een hokje te willen plaatsen. Al dan niet het hokjes FPS, al dan niet het hokje MMO. Je doet Destiny echter te kort door ze puur met deze genres te vergelijken. Ja, voor een MMO komt Destiny te kort. De game kent te weinig diepgang en de beschikbare content op het moment van schrijven is in dat opzicht meer dan lachwekkend. Voor een first-person shooter kent de game ook niet genoeg diepgang. Het voelt wat dat betreft allemaal net iets te casual, te mainstream, aan. Maar hé, ik hoef Destiny niet zo nodig in een hokje te stoppen. Een beetje van dit en een beetje van dat, zo ontstond Destiny.

Conclusie

Destiny is een zeer vermakelijk game die je niet in één specifiek hok moet stouwen met daarboven een genre gedrukt. Het is een zeer actievolle game die, vooral vanwege het zien groeien van jouw Guardian, lekker wegspeelt en nog eens verslavend werkt ook. Voor het verhaal hoef je de game niet op te starten en zonder vrienden is het van belang dat je snel op zoek gaat naar een waardig Fireteam om bij aan te sluiten, want anders wordt het een zeer eenzame reis langs Venus, Mars, de maan en de aarde. Laat je echter niet misleiden door de lage uitschieters in het spinnenweb van recensies: Destiny is een game van formaat die je zeker even zoet zal houden. Bungie zal echter aan het werk moeten om meer content af te leveren, want het lijkt zijn hand aan content al snel te overspelen.