ROBOTICS;NOTES ELITE

Hoewel tegenwoordig een aanzienlijk deel van de games die ik speel in het visual novel-genre valt, was dat ooit wel anders. Een game die niet of nauwelijks gameplay bevat! Dat kan toch niet leuk zijn? Het was de Steins;Gate anime die me ertoe aanzette om een recensie-exemplaar van Steins;Gate 0 aan te vragen, het spel dat een op dat moment nog twijfelde Sil volledig overstag liet gaan.

Ik geloof echt niet dat ik heel interessant ben ofzo en schrijf deze intro dan ook niet vanuit dat oogpunt. Het spel dat we vandaag bekijken is echter een opvolger van Steins;Gate, iets wat je niet direct zou zeggen gezien het andere thema, de andere stijl én de andere naam. Net als Chaos;Child valt dit spel echter onder de science adventures series.

Elite?

ROBOTICS;NOTES: ELITE is de eerste keer dat Westerse gamers in aanraking komen met deze opvolger van bovengenoemde spellen en is een verbeterde versie van de originele release uit 2012. Dus terwijl we maar liefst acht jaar hebben moeten wachten op deze game, krijgen we wel de beste versie ervan. Maar waar gaat het nu over?

In ROBOTICS;NOTES maken we kennis met Kai en Aki, de laatste twee leden van de Tanegashima High Robot Research Club, wiens doel het is om een gigantische robot gebaseerd op een fictieve anime na te maken. Deze droom erfden ze van hun voorgangers, die in totaal negen jaar gespendeerd hebben aan het produceren van het metalen monster. Maar die droom dreigt te eindigen. Met minder dan een jaar tot hun diploma-uitreiking en geen nieuwe leden staat een sluiting van de club buiten kijf. Daarom heeft Aki haar zinnen gezet op het voltooien van het project.

Tweestrijd

Zoals je je kan voorstellen is het bouwen van een fictieve robot een behoorlijk dure onderneming. Dit is dan ook de reden waarom men er al bijna een decennium mee bezig is. En dat nu forceren kost een klein fortuin dat een student niet even heeft liggen. Aki botst daarom constant met alles en iedereen die niet wil buigen naar haar wensen, waaronder Kai. Want hoewel hij technisch gezien lid is van de ploeg, heeft hij totaal geen interesse in de club of de waanideeën van zijn buurmeisje. Hij heeft zijn ogen op een andere prijs gericht.

Waar Kai van houdt is niet robots. Het is rust, vrede en videogames. Met name fighting games houden hem in zijn greep, waarbij de favoriet Kill-Ballad is. Kai is de vijfde in de wereldranglijst van dit fictieve spel en wil niets liever dan een beetje stilte om zijn positie te verbeteren. Wie had gedacht dat rust nemen van zijn hyperactieve buurvrouw juist zou resulteren in dat hij zou stuiten op een groots complot om de wereld zoals wij hem kennen te ontmantelen? Het zijn deze twee hele verschillende karakters en verhalen die we om en om ervaren in de eerste uren van ROBOTICS;NOTES: ELITE.

The more the merrier?

Je hebt het waarschijnlijk al gemerkt, maar ik ben bewust vaag met mijn beschrijving van evenementen. Simpelweg enkel het verhaal aan de hand van het eerste hoofdstuk omschrijven, zoals ik meestal doe wanneer ik visual novels speel, is namelijk geen goede tactiek voor deze serie. Waar de meeste VN’s een uur of twee de tijd nemen om het verhaal op te zetten, gaat ROBOTICS;NOTES dik de tien uur in voor het enigszins op stoom begint te komen, met dertig á veertig uur (afhankelijk van je leessnelheid) speeltijd voor het volledig op gang is. De kleinste plottwist omschrijven kan hierdoor letterlijk uren speelplezier wegnemen. Tegelijkertijd is het een waarschuwing voor potentiële kopers. Dit is niet een VN waar je even een weekendje voor gaat zitten.

Is dat erg? Nee, in principe niet. Hoewel traag is het verhaal geloofwaardig en goed opgezet. Je krijgt bovendien gaandeweg nog meer karakters onder je hoede, waaronder een fujoshi en mannelijke tsundere, terwijl de focus tegelijkertijd beetje bij beetje steeds meer op Kai komt te liggen. Zijn verhaal en karakter zijn de interessantste van het stel, maar de wisseling tussen personages zorgt voor variatie in toon, zodat dat het niet voelt als een ongelofelijke lap tekst. En stiekem is minder Aki ook wel een verademing.

Gewoon nee

Als er één groot minpunt zit aan ROBOTICS;NOTES: ELITE, dan is het wel dat je zonder een guide om de juiste triggers te vinden onnodig veel tijd gaat spenderen aan het ontgrendelen van alle content. Waar veel games als deze keuzes geven in dialogen, welke vervolgens bepalen hoe je relatie met een karakter zich gaat ontwikkelen, moet je in deze game vertrouwen op social media. Tussen de reguliere gebeurtenissen na moet je zelf naar Twipo, een parodie van Twitter, gaan en reageren op je vrienden. Welke Tweeps wel of niet belangrijk zijn en welke respons de juiste is, daar kun je echter enkel naar gissen. Natuurlijk zijn menselijke relaties in het echt ook zo gecompliceerd, maar het zorgt niet bepaald voor een bevredigende gameplay-ervaring. Ben je niet beperkt tot slechts een kritiekpunt? Dan is Aki zonder twijfel de tweede.

Wanneer je deze game overweegt te spelen, ben je ongetwijfeld vanuit anime bekend met het archtype van het overdreven positieve karakter dat enkel zijn of haar eigen pad kan zien terwijl het kakelt over diens dromen of doelen. Karakters als Suzumiya Haruhi of Akko van Little Witch Academia, die hun zin doordrijven door over de gevoelens, meningen en ambities van andere heen te denderen als een stoomwals. Aki is zo’n karakter, hetgeen erkent wordt door andere personages in deze wereld, die haar er meermaals op aanspreken. Dat maakt het echter niet minder vervelend om te moeten lezen of om naar te moeten luisteren in de voice acting die, in dit specifieke geval helaas, erg on point is.

Ze wordt beter behapbaar naarmate het verhaal vordert, met name omdat ze meer in toom wordt gehouden door de slimmere mensen in haar groep, maar als je je net als ik enorm stoort aan dit stereotype, is dat wel iets om rekening mee te houden. Laat je je er echter niet door afschrikken, daar ROBOTICS;NOTES wel de moeite waard was. Al was het maar omdat er gehint wordt naar de terugkomst van karakters uit eerdere delen of omdat men niet gekozen heeft voor een traditioneel VN-2D-aanzicht, maar een semi-driedimensionale presentatie.

Conclusie

Hoewel je een guide nodig hebt om optimaal te genieten van alles wat ROBOTICS;NOTES: ELITE te bieden heeft en soms door de zure appel heen moet bijten als het op Aki aankomt, is het spel er wel een die ik kan aanbevelen aan zij die Steins;Gate of VN’s in het algemeen een warm hart toedragen. De semi-driedimensionale presentatie en wisseling tussen perspectief breken met de tradities van het genre, waardoor de game ondanks zijn gebreken fris aanvoelt. Bovendien is het een van de weinige verhalen die tieners die de wereld redden enigszins geloofwaardig weet neer te zetten.