Rogue Lords

Hoewel ik Hades vorig jaar als een van mijn favoriete drie games van 2021 bestempelde, heb ik doorgaans maar weinig met de roguelike-formule. Mezelf tegen een muur werpen tot ik de juiste combinatie van elementen krijg om er doorheen te breken, vind ik doorgaans meer frustrerend dan vermakelijk. Een verrassende uitzondering hierop was Inscryption en dan vooral diens eerste segment. Rogue Lords deed me daar aan denken. En dus werd ik over de schreef getrokken, met deze review als gevolg.

De opzet van Rogue Lords klinkt op papier alvast bijzonder boeiend. Wanneer de duivel door Van Helsing en zijn jagers terug naar de hel wordt gejaagd, spendeert hij tien jaar zinnend op wraak. Het idee was om zijn voormalige kracht terug te krijgen door op zielen te feesten, maar iets heeft de stroom aan geesten doen opdrogen. Door een gebrek aan andere opties, besluit Lucifer daarom zijn strijdkrachten op het oppervlak te mobiliseren om het kwaad te verspreiden.

Even lezen

Met drie van deze gedrochten, beginnende met Bloody Mary, Dracula en de Headless Horsemen, doorkruis je de wereld die nu geleid wordt door de religie van Van Helsings demon hunters. Niet in real-time of zelfs turn-based, maar in deels willekeurige fases die je achter elkaar dient af te ronden. Elke missie krijgt de vorm van een boek en elk boek heeft zes hoofdstukken. Die hoofdstukken beginnen met een klein stukje expositie, dat bij elke run hetzelfde is, waarna je verschillende paden kunt bewandelen. Deze kunnen je brengen naar simpele turn-based gevechten, events, de winkel van de Grim Reaper en meer. Hoeveel paden er zijn en wat je erop vindt, verschilt iedere keer dat je boek openslaat, maar je mag wel vooruit lezen. Zo kun je beïnvloeden welke bonussen je gaandeweg verzamelt. Natuurlijk blijft hierbij een element van willekeur aanwezig, daar je enkel weet wat voor soort evenement je tegen gaat komen, maar niet wat die precies inhoudt, maar het geeft je in theorie voldoende controle om goed voorbereid de climax aan het eind van elke missie het hoofd te kunnen bieden.

Krijg je het ondanks dit alles te heet onder de voeten, dan kan de duivel persoonlijk ingrijpen. In gevechten kan hij buffs en debuffs verplaatsen, skills herladen en zelfs health van jouw karakters verhogen of van de tegenstanders verlagen. Daar zitten echter limieten aan. Elke ingreep kost Essense, welke tevens dient als jouw HP. Is die op, dan eindigt je run op dat moment. Dit zorgt voor een spannend spel waarin je constant het risico moet afwegen. Maar ook hier is het weer vooral in theorie.

In de praktijk

Als je daadwerkelijk Rogue Lords gaat spelen, zul je al snel ervaren dat de werkelijkheid minder rooskleurig is. Willekeur is een deel van een roguelike als dit, maar de balans was op veel momenten ver te zoeken. Een voorbeeld dat me bij is gebleven, kwam gedurende mijn eerste poging voor boek twee. Mijn team was uitgerust met skills van het hoogste niveau en ik was overladen met Relics die mijn team verder versterkten. Mijn Essense was flink gebufft en daardoor boven de honderd (in plaats van de gebruikelijke vijftig) en als gevolg ging ik lachend door alle combats encounters heen…om vervolgens al mijn Essense in één beurt te verliezen bij de eindbaas van dit boek. Want hij had een skill die mijn Spirital Power, een soort zielentegenhanger van HP, permanent kon verlagen en spamde deze enkele keren na elkaar, waardoor mijn karakters plots nog maar 1 SP hadden. En alle schade die ze boven die 1 SP ontvingen, ging rechtstreeks van mijn Essense af.

Roguelikes hebben altijd een stukje willekeur in zich, maar deze baas kon ik pas overwinnen toen ik dankzij RNGesus de juiste tools kreeg om deze tactiek het hoofd te bieden, waardoor het voelde alsof mijn goed uitgestippelde routes, geplande buffs van specifieke skills en karakters en de risico’s die ik had genomen om die te bewerkstelligen volledig in het niet vielen bij een rol van de enige dobbelsteen die de duivel niet kon beïnvloeden. Falen en opnieuw proberen, gecombineerd met onvoorspelbare omstandigheden, is een deel van de charme van de roguelike, maar de vaardigheden van de speler zijn bij de beste als The Binding of Isaac en Hades nog altijd doorslaggevend. De upgrades die je gaandeweg verdient, maken het enkel makkelijker. Rogue Lords vergeet dit simpele principe, waardoor je niet gemotiveerd wordt een nieuwe run te starten na een game over.

Uitgehongerd

Dat is natuurlijk op zichzelf al slecht nieuws, maar Rogue Lords schoot zichzelf op dat gebied al vanaf mijn tweede run in de voet. De reden daarvoor is heel simpel: de content is karig. Er zijn maar een handjevol evenementen, waardoor je al snel in herhaling valt, keuzes tijdens dialogen maken geen noemenswaardig verschil en omgevingen en voice clips worden voortdurend herhaald. Het maakt een spel dat ironisch genoeg te lijden heeft onder te veel willekeur bijzonder eentonig en voorspelbaar, wat op zichzelf eigenlijk best wel knap is.

Ondanks dit alles heb ik geen hekel aan Rogue Lords. De setting, het valsspelen met de duivel en bepaalde mechanics spraken me enorm aan en waren in de praktijk enorm vermakelijk. Ik had alleen gehoopt dat Cyanide Studios de kritiek op de PC-versie ter harte had genomen en aan het spel gesleuteld had voor het op consoles uit te brengen, zodat deze onbelemmerd in de spotlights konden staan. Helaas mocht dat echter niet zo zijn, waardoor het spel net als diens hoofdpersonen met een been in het graf staat.

Conclusie

Rogue Lords heeft een interessant concept met nog interessante mechanics om dit vorm te geven, maar heeft niet enkel vergeten om puntjes op de i’s te zetten, maar ook op de j’s en aan het eind van de zinnen. Het geheel is daardoor rommelig en op momenten bijna onnavolgbaar. Spijtig, want met een beetje meer polijst had deze duistere parel kunnen schitteren, in plaats van bij de zwijnen te blijven.