Shadow Warrior 3: Definitive Edition

Bij de term Definitive Edition, denken velen van ons aan dingen als de vele Gold Editions, Game of the Year Editions en Complete Editions die rondzwerven. Edities die de basis game combineren met (een deel van) de later verschenen DLC als een soort pretpakket voor zij die pas later met de titel bekend zijn geworden. Dat is niet wat dit is. Dit is een re-release van Shadow Warrior 3 voor de nieuwe generatie consoles, waarmee native support voor 4K en 60FPS modes worden toegevoegd voor PS5 en Xbox Series, evenals New Game+, Survival Mode, Hardcore Difficulty en Hero Mode voor alle versies. Het beste van alles is echter dat deze upgrade 100% gratis is voor eenieder die de originele versie al had.

Dat was het eerste pluspunt, maar nu de keerzijde

Voor alle andere mensen is Shadow Warrior 3: Definitive Edition een first-person shooter van het boomer-soort, gecombineerd een sassy hoofdpersoon in de stijl van Duke Nukem. Het is ongegeneerd campy, extreem gewelddadig en bloederig, en tot aan de nok toe gevuld met slechte one liners. Het is minder dan zes uur lang, terwijl je er vier tientjes voor mag neerleggen, al kan dit wel worden opgerekt als je met de nieuwe modi stoeit. Maar meer dan dat is het gewoon ontzettend leuk om te spelen.

Na de gebeurtenissen van Shadow Warrior 2, is narcistische ex-ninja Lo Wang zichzelf compleet verloren. Een immens grote draak houdt de wereld in zijn greep en de katana zwaaiende ‘’held’’ heeft aan de lijve ondervonden geen kans tegen hem te hebben. Een tragische dood lijkt dan ook slechts een kwestie van tijd, tót een oude bekende langskomt met een plan.

Niet te diep over nadenken

Wie bekend is met Shadow Warrior of zelfs maar de recensie tot nu toe heeft gelezen, zal niet verrast zijn dat dit plan in de praktijk neerkomt komt op het spuwen van een hoop projectielen en grof taalgebruik. In elf levels verzamelt Wang een handjevol wapens waar je u tegen zegt, zoals een geweer dat zaagbladen schiet en een shotgun met full auto upgrade. Dit heb je ook wel nodig om de hordes en hordes demonen die je pad blokkeren het hoofd te bieden. Lo Wang is echter niet onbekend met deze monsters en weet dus prima hoe ze aan te pakken. Zijn arsenaal wordt daarom gecomplementeerd door een katana die zo scherp is dat die zwakkere vijanden met gemak door midden klieft, brute finishers en parkoer waar Frey Holland nog een puntje aan kan zuigen. De finishers leveren je in veel gevallen bovendien ook nog een tijdelijk wapen op dat je steelt van de vijand en welke toepasselijk genoeg gore weapons worden genoemd. Het is echter het parkoer waar ik het even over wil hebben.

In mijn recensie van DOOM: Eternal zei ik dat ‘’platformen in first-person immers nog nooit écht lekker heeft gewerkt’’. Mijn excuses daarvoor. Voor dit deel had ik nog nooit gestoeid met Shadow Warrior en als 3 enige indicatie is voor hoe de voorgangers zijn, heeft Flying Wild Hog allang laten zien hoe het wel moet. Zowel in combat als daarbuiten is het een waar genot om als Lo Wang van muur naar muur te springen, je grappling hook te gebruiken om enorme ravijnen te overbruggen en vallende setpieces te ontwijken. Het voelt stoer om te doen, oogt gelikt en omdat het pad altijd duidelijk is aangegeven, voelde ik niet de frustratie die ik wel ervaarde bij id’s titel. Sterker nog, en ik weet dat ik me hiermee niet geliefd ga maken, als we puur kijken naar de fun factor heb ik meer genoten van SW3 dan van Eternal.