Ik begrijp dat deze uitspraak nota bene in de inleiding doen vragen om problemen is. Een review moet objectief zijn, door de positieve en negatieve kwaliteiten van een spel lopen en deze vervolgens tegen elkaar afwegen. Zoals je echter zult lezen, heb ik om drie redenen vrijwel niets om tegenwicht te bieden aan de loftrompet.

Reden 1: World Tour
Als je een fighting game speelt, weet je zoal wat je kan verwachten. Een Arcade Mode, Versus, Training etc. Wat je niet verwacht te zien, is een complete RPG welke je kan doorlopen met een eigengemaakt karakter aan de hand van een uitgebreide character creator. Laat dit nou precies zijn wat World Tour is.
In deze mode ga jij met je avatar naar Metro City uit de Final Fight-serie. Hier beleef je een verhaal bestaande uit vijftien hoofdstukken, welke zonder alle sidecontent en de endgame al ruim twintig uur aan gameplay biedt. Dat is imposant voor een story in de meeste games, maar bijna ongehoord in dit specifieke genre. Ga je ook al die extra content verkennen? Dan mag je zelfs makkelijk vijftig uur vrijmaken.
World Tour is meer dan een welkom extraatje van een fighting game. Het is een introductie voor nieuwe spelers in een franchise die ondertussen behoorlijk ingewikkeld is geworden. In World Tour worden verschillende systemen en termen mondjesmaat toegevoegd, waardoor je al doende leert en dichterbij de kern van het spel komt. Voor beginners is dit fijn omdat je in tegenstelling tot de traditionele 1v1-formule toegang hebt tot voorwerpen om jezelf bijvoorbeeld te helen en te maken hebt met een curve om mee te leren in plaats van de muur die de traditionele mode opwerpt, terwijl die curve hoog genoeg eindigt dat zelfs veteranen in het genre naar die items moeten grijpen om de uitdagingen aan het eind te overwinnen.

Deze uitdagingen komen niet in de vorm van eindeloze 1v1’s met de karakters die Street Fighter rijk is, zoals je vermoedelijk wel zou denken. In plaats daarvan kun je door Metro City rennen en vrijwel alles en iedereen die je ziet meppen om in gevecht te raken. Niet enkel de gebruikelijke gang leden en stoere mannen, maar ook bejaarden, agenten, koelkasten en een roomba behoren tot de mogelijkheden. Uiteraard hebben deze niet allen uitgebreide movesets gekregen, maar bevecht je ze meer in een soort hybride tussen een fighter en een beat ‘em up. Denk hierbij aan vijanden met slechts een paar aanvallen en weinig HP, maar dan wel op een tweedimensionale arena zoals we die kennen van fighters.
Karakters als Ryu en Chun-Li duiken overigens wel op in World Tour, maar dan als Masters. Je vindt ze door naar andere werelddelen te reizen en daar onder ze te studeren om hun movesets voor jouw karakter vrij te spelen en extra outfits voor de Masters zelf. Een leuke knipoog hierbij is dat de omgevingen waarin je ze tegenkomt, de stages zijn waar je in Arcade Mode in vecht.
Al met al is World Tour veel meer dan een extra mode voor de lol. Het is een singleplayer-avontuur dat in principe prima op zichzelf had kunnen staan en veel beter is dan het had hoeven zijn voor iets wat gebundeld wordt met een naam als Street Fighter VI.











Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie