The Inpatient

Gamers die een PlayStation VR-bril in huis hebben gehaald, zijn nog niet door en door verwend. Mondjesmaat verschijnen er titels die toch echt wel het spelen waard zijn, maar je wordt niet bedolven onder de blockbusters. Ergens logisch ook, daar de techniek nog in de kinderschoenen staat. Toen ontwikkelaar Supermassive Games een prequel op Until Dawn aankondigde, wreven veel bezitters van de PS VR-bril in hun handjes. Een horrorgame van Supermassive Games, puur ontwikkelt voor de PlayStation VR, dat moest wel goed komen.

De game werd flink gehypet en er werden ook de nodige spotjes vrijgegeven. Met het succesvolle Until Dawn in de portefeuille moest de ontwikkelaar ook wel een adembenemende prequel kunnen maken. Ook in deze game zou het maken van keuzes weer centraal staan, waardoor het verhaal allerlei wendingen kan nemen. Met een flinke doos luiers en luchtverfrissers in de aanslag gingen we klaar zitten voor dit ongetwijfeld angstaanjagende avontuur. Diep in de avonduurtjes begonnen we aan onze missie: het uitspelen van The Inpatient.

‘Ze nemen wel de tijd!’

The Inpatient speelt zich af in het Blackwood Pines Sanitorium, zestig jaar voor de gebeurtenissen van Until Dawn. Jij bent een patiënt die aan geheugenverlies lijdt. Jouw missie is om er achter te komen waarom je onvrijwillig in het gesticht te gast bent. We beginnen het spel vastgeketend in een stoel, waar de dokter van dienst (die we ook al in de trailers zagen) ons aan een verhoor onderwerpt. Tijdens dit verhoor verschijnen telkens twee antwoorden, waaruit jij als speler kunt kiezen. Dit kun je doen door letterlijk naar één van de keuzes te kijken en op een knop te drukken, of door de zin letterlijk in de microfoon van de VR-bril na te zeggen. Laatstgenoemde werkt meer dan redelijk, maar laat het af en toe afweten. Het verhoor is het begin van een reeks aan dialogen die je moet afwerken. Deze dialogen vormen duidelijk de basis van verdere gebeurtenissen, maar zijn langdradig en ietwat saai om doorheen te komen. Het duurt dan ook wel een flinke tijd voordat je voor de eerste keer aan het schrikken wordt gebracht. Met de gedachte dat de lange aanloop leidt tot een spetterend einde, namen wij de dialogen voor lief en gingen we er nog eens goed voor zitten.

Liever blijven zitten

Wanneer de dialogen zijn einde naderen, is het tijd om in actie te komen. Er wordt je gevraagd om rond te lopen in je eigen vertrek, maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Je voelt je daadwerkelijk een patiënt door de manier waarop je je moet voortbewegen. Door rond te kijken met de VR-bril kun je deels aangeven waar je heen wilt, maar het bewegen doe je uiteindelijk met de controller. We begonnen het spel ambitieus met de Move-controllers, maar hier zijn we snel van afgestapt. Het gebruiken van je armen verliep prima, maar het draaien met je personage was een kriem. Ondanks de verschillende instellingen in het menu konden wij geen van alle een prettig gevoel krijgen bij de controls. Er werd overgestapt naar de DualShock, wat iets beter bleek te werken, maar bij lange na nog niet vlekkeloos.

De gebrekkige en trage besturing bevestigt meteen dat je in The Inpatient niet bang hoeft te zijn voor achtervolgingen of vlug vingerwerk. Het is namelijk simpelweg niet mogelijk om te rennen, laat staan om te springen. Je zult het dus vooral van de dialogen moeten hebben en de sfeer die het wandelen door de gangen met zich meebrengt. Gelukkig weet Supermassive Games daar over het algemeen wel raad mee.

Even van de kaart

De trailers deden het al vermoeden, maar The Inpatient behoort op audiovisueel vlak tot één van de beste PS VR-ervaringen tot op heden. Het ziet er allemaal gelikt uit en de 3D-audio met koptelefoon zorgt er pas echt voor dat je alles om je heen hoort gebeuren. Het verschil tussen het spelen met en zonder koptelefoon is dan ook gigantisch. De verlaten gangen, schimmen en geluidjes vormen samen een sfeer die je je niet bepaald lekker in je vel laten zitten. Zoals de ontwikkelaar zelf al aangaf hebben we hier te maken met een psychologische horrortitel. Supermassive Games wilde je brein gek maken door onverklaarbare dingen te laten gebeuren, in plaats van dood en verderf op iedere hoek weer te geven. Door de combinatie van beeld en geluid weet het spel hier bij vlagen in te slagen.
 

‘Eindelijk op weg…huh?!’

Eenmaal de dialogen achter ons gelaten zijn de spannende scènes aan de beurt. Het is opeens niet meer zo licht en alles speelt zich af in de meest duistere hoeken die het spel rijk is. Maar wanneer we er eenmaal in komen, geloven we onze ogen niet…de aftiteling is ingezet. Het spel heeft ons ongeveer twee uur bezig kunnen houden. Net wanneer het spel een beetje richting een climax weet op te bouwen, is het eind dus al bereikt. Dat een groot deel van de twee uur wordt opgeslokt door tamme, totaal niet angstige dialogen, smaakt nog het meest zuur. Een game waar we al zolang op wachten en waar we zoveel hoge verwachtingen van hadden, heeft ons in twee uur aan de kant geschoven. Met veel vragen in het hoofd en een nagesprek is het ons duidelijk: dit is niet wat we ervan hadden gehoopt.
 

Conclusie

The Inpatient had dé PSVR-titel van het jaar moeten worden, maar schiet op teveel vlakken flink tekort. Het spel duurt slechts twee tot drie uur, de aanloop is verschrikkelijk lang en tot een echte climax om je vingers bij af te likken, komt het spel niet. Er moet een pluim worden gegeven voor de audiovisuele presentatie, waar andere VR-ontwikkelaars echt iets van kunnen leren, maar met alleen een audiovisueel plaatje win je de oorlog niet. Ook de gebrekkige besturing kan zelfs door het trage speeltempo niet worden verbloemd, wat ons geen andere keuze geeft dan dit spel (met pijn in ons hart) niet aan te raden.

Disclaimer: Op verzoek van Sony willen we benadrukken dat ons exemplaar van The Inpatient gratis aan ons geleverd is met het doel om deze te recenseren. Deze recensie is objectief en staat los van het feit dat de game zonder kosten aangeleverd is.